အေသာကရဲ႕ အကၡရာမ်ား-၉ (အပိုင္း၂)

“ဟာ…မဂၤလာ မ႐ွိလိုက္တာ”

ဒီလို ဒီလို မေတြ႕မႀကံဳ မခံစားရေစဖို႔….



ေဒ၀ါနံပိယ ပိယဒသီမင္းသည္ ဤသို႔ မိန္႔ၾကား၏။ ဤေလာက၌ လူတို႔သည္ မဂၤလာႀကီးငယ္ ျပဳလုပ္ေနၾက၏။ အနာေရာဂါ ျဖစ္ေသာအခါ ထိမ္းျမားေသာအခါ သားသမီးရေသာအခါ ခရီးထြက္ေသာအခါႏွင့္ အျခားအခါတို႔၌ မဂၤလာႀကီးငယ္ ျပဳလုပ္ေလ့႐ွိၾက၏။ ထိုမွတပါး သားသမီးရေသာ မိန္းမမ်ားသည္ အထူးထူးအေထြေထြ အက်ိဳးမ႐ွိ သိမ္ဖ်င္းေသာ မဂၤလာမ်ားကို ျပဳလုပ္တတ္ၾက၏။ စင္စစ္ ထိုမဂၤလာမ်ားကို ျပဳလုပ္ေသာ္လည္း အက်ိဳး ေက်းဇူးမ႐ွိ။
တရားမဂၤလာသာ အက်ိဳးႀကီး၏။ ယင္းတို႔မွာ ေက်းကၽြန္-သူခစားတို႔အား ေကာင္းစြာ ၾကည့္႐ႈျခင္း, ဆရာသမားတို႔အား ေကာင္းစြာ ဆည္းကပ္ျခင္း, သတၱ၀ါတို႔အား ေကာင္းစြာ ေစာင့္ေ႐ွာက္ျခင္း, ရဟန္းပုဏၰားတို႔အား ေကာင္းစြာပူေဇာ္ျခင္းတို႔ ျဖစ္၏။ ဤနည္းတူစြာ အျခားအလားတူ ျပဳလုပ္ျခင္းတို႔သည္လည္း တရားမဂၤလာမည္၏။ “ဤတရားမဂၤလာသည္ ေကာင္းျမတ္၏။ အလို႐ွိေသာ အက်ိဳးကို ၿပီးေျမာက္ေစ၏”ဟု အဖ,သား, ညီအကို, အ႐ွင္, သခင္, အေဆြ, ခင္ပြန္း, အိမ္နီးခ်င္းတို႔သည္ ေဟာေျပာၾကရမည္။
ထို႔ျပင္ အလွဴဒါနဟူသည္ ေကာင္းျမတ္၏။ ဤေလာက၌ တရားအလွဴ, တရားခ်ီးေျမႇာက္ျခင္းကဲသို႔ေသာ လွဴဒါန္းခ်ီးေျမႇာက္ျခင္းမ်ိဳးမ႐ွိ”ဟု အေဆြ, ခင္ပြန္း, အသိ, အကၽြမ္း, ေဆြမ်ိဳး, ဥာတကာ, အေပါင္းအသင္းတို႔သည္ မျပတ္မလပ္ ေဟာေျပာၾကရမည္။ “ဤတရားမဂၤလာ, တရားအလွဴ, တရားခ်ီးေျမႇာက္ျခင္းတို႔ကို ျပဳသျဖင့္ နတ္႐ြာေရာက္ႏိုင္၏။ ယင္းသို႔ နတ္႐ြာေရာက္ေၾကာင္း အထူးခ်ီးေျမႇာက္ျခင္းမ်ိဳး တစံုတရာမ႐ွိ” ဟုု ေဟာေျပာၾကရမည္။
(သိရီဓမၼာေသာကမင္းတရားႀကီး၏ ကိုးတိုင္းကိုးဌာန ဗုဒၶဓမၼႏိုင္ငံေတာ္-ဦးေသာ္ဇင္)


Thus saith His Sacred and Gracious Majesty the King: People perform various ceremonies. In troubles, marriages of sons and daughters, birth of children, departures from home on these and other (occasions) people perform many different ceremonies. But in such (cases) mothers and wives perform numerous and diverse, petty and worthless ceremonies.
Now ceremonies should certainly be performed. But these bear little fruit. That, however, is productive of great fruit which is connected with Dharma. Herein are these: Proper treatment of slaves and employees, reverence to teachers, restraint of violence towards living creatures and liberality to Brahman and Sramana ascetics. These and such others are called Dharma-mamgalas.
Therefore should it be said by a father, or a son, or a brother, or a master, or a friend, a companion, and even a neighbour: “This is commendable; this is the ceremony to be performed until the purpose thereof is fulfilled; this shall I perform." For those ceremonies that are other than these they are all of doubtful effect. It may achieve that purpose or may not. And it is only for this world. But this ceremonial of Dharma is not of time. Even if one does not achieve that object in this world, in the world beyond is produced endless merit. But if one achieves that purpose in this world, the gain of both results from it that object in this world, and endless merit is produced in the other world by this Dharma-mangala.
(Asoka-R.K. Mookerji)


Thus speaks the Beloved of the Gods, the king Piyadassi: People practice various ceremonies. In illness, at the marriage of sons and daughters, at the birth of children, when going on a journey—on these and on other similar occasions people perform many ceremonies. Women especially perform a variety of ceremonies, which are trivial and useless. If such ceremonies must be performed they have but small results. But the one ceremony which has great value is that of Dhamma. This ceremony includes, regard for slaves and servants, respect for teachers, restrained behavior towards living beings, and donations to sramanas and brahmans---these and similar practices are called the ceremony of Dhamma. So father, son, brother, master, friends, acquaintance, and neighbor should think, “This is virtuous, this is the ceremony I should practice, until my object is achieved.
Or else they should say to themselves: Other ceremonies are doubtful in their effectiveness. They may achieve their objects or they may not, and they are only effective in temporal matters. But the ceremony of Dhamma is effective for all the time, for even if its object is not attained in this life, endless merit is produced for the life to come. But if the object is attained in this life, there is a gain in both respects. For in this life the object is attained, and in the next life, endless merit is produced through that ceremony of Dhamma.
More over, they say: “Giving is good.” But there is no gift on favor comparable to the gift of Dhamma or the favor of Dhamma. So it is essential that a friend, companion, relative, or colleague should advice on all occasions, saying, “This should be done. Through this one can gain heaven”—and what can be more important than to gain heaven?
(Asoka and the decline of the Mauryas- Romila Thapar)



King Piyadarsi, the Beloved of the Gods, said: People observed many rites in sickness, at marriages, on the birth of children and before resuming journey. On these and other similar occasions people observe many rites. On these occasions, women observe many ordinary and useless rites of various nature. Rites should be performed. But rites of this nature are productive of very meager result. That rites, however, is of considerable value which is Dharma-mangala. This includes proper treatment of servants and employees, respect to teachers, non-violence towards living beings and liberality towards Brahmanas and Sramanas. These and other of this type are called Dharma-mingalas. Therefore, it should be said by a father, a son, a brother, a master, a friend or a companion, and even by a neighbors “this is good, this rite should be performed till the aim is achieved, this shall I perform.”
And it has been said, “Gift is good.” But there is no obligation compared to that of Dharma. Therefore, a friend, a well wisher, a relative or a companion out to convince (one another) on these occasions, saying: “it is a duty, it is good, it is possible to gain heaven with it.” And what is more important of attainment through this than the attainment of heaven?
For those ceremonies other than these are all of dubious effect. It may attain success or it may not attain. And it (Dharma-mangala) is not intended for if one does not attain the intended object in the material world, it produces endless merit in the other world. But if the intended object is achieved in this world, the results of both are gained, that object in this world and endless merit in the other world through this Dharma-mangala.
(Inscriptions of Asoka- N. P. Rastogi)

အကၡရာေတြ က်န္ေသးတယ္ေနာ္…

အကၡရာေတြ ကုန္သြားၿပီေနာ္…

အေသာကရဲ႕ အကၡရာမ်ား-၉ (အပိုင္း၁)

အတာကူးတဲ့ တန္ခူးလ အခါသမယမွာ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ေအးျမၾကည္သာစြာျဖင့္ ၾကည္ႏူးဆြတ္ပ်ံ႕ဖြယ္ရာ ေရသဘင္ ဆင္ယဥ္ႏႊဲၿပီး မဂၤလာအေပါင္းႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ႏွစ္သစ္ျဖစ္ပါေစေၾကာင္း….



မဂၤလာ႐ွိၾကေစဖို႔…။ ရာစုေဟာင္းမ်ားက မဂၤလာ ႏွစ္မ်ိဳး….

ဥစာ၀စမဂၤလာ…အေပါစားမဂၤလာ
ဓမၼမဂၤလာ…တရားမဂၤလာ

မဂၤလာေဆာင္ႏိုင္ၾကပါေစဗ်ာ…။


ေဒ၀ါနံ ပိေယာ ပိယဒသိ ရာဇာ ဧ၀ံ အာဟ, အထိ ဇေနာ ဥစာ’ဝစံ မံဂလံ ကေရာတိ, အာဗာေဓသု ၀ါ အာ၀ါဟ-၀ိ၀ါေဟသု ၀ါ ပေဇာပဒါေယ ၀ါ ပ၀ါသမွိ ၀ါ, ဧတာေယ စ အံနာေယ စ ဧဒိသာေယ ဇေနာ ဥစာ’၀စံ မံဂလံ ကေရာတိ၊ အၾတ တု အ၀ကဇနိေယာ ဗဟူကံ စ ဗဟု၀ိဓံ စ ခုဒကံ စ နိလထိယံ စ မံဂလံ ကေလာတိ၊ ေသ ကဋ၀ိေယ ေစ၀ ေခါ မံဂေလ အပ-ဖလေက စ ေခါ၊ အယံ တု ေခါ မဟာဖေလ မံဂေလ, ေယ ဓံမမံဂေလ၊ အၾတ အယံ ဒါသ ဘဋကမွိ သမ်ာပဋိ ပတိ, ဂု႐ူနံ အပစိတိ, ပါေဏသု သံယေမာ, သမဏျဗဟၼဏာနံ ဒါနံ, ဧေသ စ အံေန စ ဧတာရိေသ ဓံမမံဂေလ နာမ။
ေသ ၀တ၀ိေယ ပိတုနာပိ, ပုေတနပိ, ဘာတိနာပိ, သု၀ါမိေကနပိ, မိတသံထုေတန, အာ၀ ပဋိ၀ိသိေယနပိ၊ အယံ သာဓု, ဣဒံ ကဋ၀ိေယ မံဂေလ အာ၀တသ အထသ နိဖတိယာ, ‘ဣမံ ကထ‘မိထိ၊ ေယ ဟိ ေက၀ေလ မံဂေလ သံသယိေက ေသ သိယာ ၀ တံ အဌ နိ၀ေဋယ, သိယာ ပုန ေနာ ဣဟ ေလာကိေက စ ၀…ေသ၊ အယံ ပုန ဓံမမံဂေလ အကာလိေက၊ ဟံ ေစ ၀ိ တံ အထံ န နိ၀ေဋတိ ဟိဒ အထံ, ပရတ အနံတံ ပုနံ ပသ၀တိ၊ ဟံ ေစ ပုန တံ အထံ နိ၀ေဋတိ, ဟိဒ တေတာ ဥဘေယ လေဓ ေဟာတိ၊ ဣဟ စ ေစ အေဌ ပရတ စ အနံတံ ပံုဥံ ပသ၀တိ ေတန ဓံမမံဂေလေန။

မင္းတကာတို႔ ခ်စ္ၾကည္ ေလးစားအပ္၍႕ ပိယဒႆီဟု ၀ွ႔ဲခ်ီ-ခပ္ႏွိပ္ အ႐ွင္မဟာကႆပ မေထရ္ျမတ္၏့ ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ကို ခံယူ-ရ႐ွိေသာ အေသာက မင္းၾတားျမတ္ႀကီး ဤသို႔ မိန္႔ႁမြက္ေတာ္မူၿပီ-- ဤေလာက၌ အျမတ္ အယုတ္ မဂၤလာစြဲးယူသူ အစားစား ႐ွိၾက၏။ ထိုသူမ်ားသည္ အနာေရာဂါ ကပ္ၿငိရာ, လက္ထပ္ထိမ္းျမားရာ, သားသမီးေမြးဖြားရာ, အရပ္တပါးသို႔ ခရီးယာယီ သြားလာရာ, ဤသို႔ေသာ အရာအခါကာလမ်ားႏွင့္ ဤႏွင့္အလားတူ အျခားေသာ အရာအခါကာလမ်ား၌ အျမတ္အယုတ္အားျဖင့္ အစားစားေသာ မဂၤလာတုိ႔ကို ျပဳလုပ္ၾက၏။ အထူးတလည္ မွတ္ဖြယ္ကား ဤမဂၤလာအစားစားကို ျပဳလုပ္ၾကရာ၌ ေအာက္တန္းစား က်ေရာက္သည့္ (မိန္းမမ်ား, သားသယ္မေအမ်ား, မိုက္မဲးေသာ) သူမ်ားသည္ အထူးထူးအျပားျပား မ်ားစြာေသာ ေသးသိမ္၍႕ အက်ိဳးမထူးလွေသာ မဂၤလာမ်ားကို ျပဳလုပ္တတ္ၾကေလသည္။
ထိုသို႔ေသာ မဂၤလာတို႔ကား ျပဳလုပ္ထုိုက္သည္ပင္ ျဖစ္ေစ, အက်ိဳးသြား နည္းပါေသာ မဂၤလာတို႔သာ ျဖစ္ကုန္၏။ စင္စစ္အားျဖင့္ တရားေတာ္ဆို္င္ရာ သံုးဆယ့္႐ွစ္ျဖာ မဂၤလာတို႔သည္သာ အက်ိဳးစီးပြား ႀကီးမားထြန္းကားေသာ မဂၤလာတို႔ ျဖစ္ၾကကုန္သည္။ ဤမဂၤလာမႈ ျပဳလုပ္ေရး အရပ္ရပ္စကား၌ ဤတရားေတာ္ဆိုင္ရာ မဂၤလာကား ေက်းကၽြန္အေစအပါးတို႔အေပၚ၌ ေကာင္းမြန္ေျဖာင့္မွန္စြာ က်င့္ေဆာင္ျခင္း, ဆရာမိဘ ႀကီးရင့္သူတို႔အား က်ိဳးႏြံ႐ိုးေသျခင္း, သတၱ၀ါတို႔ကို သတ္ျဖတ္ ၫႇင္းပန္းေရးမွ ေစာင့္စည္းျခင္း, ရဟန္းပုဏၰား သူေတာ္သူျမတ္တို႔အား လွဴဒါန္းေပးကမ္းျခင္း, ဤဆိုခဲ့ၿပီးတို႔သည္၎, ဤမွတပါး ဤႏွင့္ အလားတူ အျခားျပဳလုပ္ဖြယ္ တရားနာျခင္း, တရားေဆြးေႏြးျခင္း စသည္တို႔သည္၎ မဂၤလာ မည္ကုန္၏။
ထိုသို႔ေသာ မဂၤလာတို႔ကို အမိအဘ၌၎, သားသမီး၌၎, ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမ၌၎, အသွ်င္သခင္ႏွင့္ ေက်းကၽြန္တို႔၌၎, အေဆြခင္ပြန္း ခ်စ္ကၽြမ္း၀င္သူတို၌၎, အိမ္နီးပါးခ်င္းအထိ၎, အခ်င္းခ်င္း ျပဳက်င့္ၾကသင့္ေလသည္။ ဤၫႊန္ျပခဲ့သည့္ မဂၤလာမ်ားကား ပစၥဳပ္ တမလြန္က်ိဳး, ကိုယ့္သူ႔က်ိဳးအတြက္ ေကာင္းမြန္ေလသျဖင့္ ဤသို႔ေသာ တရားေတာ္ဆိုင္ရာ မဂၤလာမ်ားကို မည္သည့္မဂၤလာမွ မည္သည့္အက်ိဳးထြက္ေပၚသည္ဟု ထိုထို မဂၤလာ၏့ ကိစၥၿပီးစီးသည္တိုင္ေအာင္ ျပဳက်င့္လိုက္နာသင့္ၾက၏။ အထူးတလည္မွတ္ဖြယ္ကား, ေလာကတြင္ မဂၤလာဟု သမုတ္ၾကသမွ် အႂကြင္းမဲ့႐ွိသမွ် မဂၤလာမ်ိဳးတို႔မွာ ယံုမွားဖြယ္ႏွင့္တကြ ျဖစ္ၾကကုန္၏။ ၎တို႔သည္ ထိုၫႊန္ၾကား ရည္ေဆာင္ခ်က္ အက်ိဳး မၿပီးစီးပဲးေသာ္ ျဖစ္ရာ၏။ စင္စစ္ကား ၎တို႔သည္ (ၿပီးစီးသည္ျဖစ္ေစ, မၿပီးစီးသည္ျဖစ္ေစ) ဤပစၥကၡ ေလာကီက်ိဳးအတြက္မွ် ျဖစ္ၾကကုန္၏။
ထို႔ျပင္ ဤတရားေတာ္ဆိုင္ရာ သံုးဆယ့္႐ွစ္ျဖာ မဂၤလာတို႔ကား အခါကာလမလင့္ အခြင့္သင့္တိုင္း ေကာင္းက်ိဳးစီးပြားကို ျဖစ္ေစကုန္ေလသည္။ အကယ္၍ ထိုတရားေတာ္ဆိုင္ရာ မဂၤလာသည္ ဤပစၥကၡဘ၀၌ ခံစားရႏိုင္ေအာင္ အက်ိဳးမၿပီး ႐ွိျပန္ေစကာ, တမလြန္ေလာက ထိုထိုဘ၀၌ အနႏၲေကာင္းက်ိဳးကို တိုးပြားႀကီးက်ယ္ေစေလသည္။ ထိုသို႔မဟုတ္ပဲး အကယ္စင္စစ္ ပစၥကၡက်ိဳးကို ၿပီးစီးေစျပန္မူကား, ထိုမဂၤလာမွ ပစၥကၡတမလြန္ ၂တန္ေသာ ေကာင္းက်ိဳးကို ရသည္ျဖစ္၍႕ ထိုတရားေတာ္လာ သံုးဆယ့္႐ွစ္ျဖာ မဂၤလာအတြက္ ဤဘ၀မွာလည္း ေကာင္းျမတ္၍, ေနာင္ဘဝမွာလည္း အနႏၲေကာင္းက်ိဳး တိုးပြားေလသတည္း။
(အေသာကမင္းတရားႀကီး၏ အေသာကေက်ာက္စာေတာ္-အ႐ွင္အာဒိစၥ၀ံသ)

Thus saith His Sacred and Gracious Majesty the King: ' People perform various ceremonies. In sickness, at the weddings of sons, the weddings of daughters, the birth of children, departure on journeys on those and other similar occasions people perform many ceremonies. Nay, the womankind perform many, manifold, trivial, and worthless ceremonies. Ceremonies, however, have to be performed, although that kind bears little fruit. This sort, on the other hand, to wit, the ceremonial of piety, bears great fruit. In it are included proper treatment of slaves and "servants, honour to teachers, gentleness towards living creatures, and liberality towards ascetics and Brahmans. These things and others of the same kind are called the Ceremonial of Piety.
Therefore ought a father, son, brother, master, friend, or comrade, or even a neighbour to say: “This is excellent, this is the ceremonial to be performed until the attainment of the desired end."
This I will perform, for the ceremonial of this world is of doubtful efficacy; perchance it may accomplish the desired end, perchance it may not, and it remains a thing of this world. This Ceremonial of Piety, on the contrary, is not temporal; because, even if it fails to attain the desired end in this world, it certainly produces endless merit in the world beyond. If it happens to attain the desired end here, then both gains are assured, namely, in this world the desired end, and in the world beyond endless merit is produced by that Ceremonial of Piety.'
(Asoka, the Buddhist Emperor of India- V. A. Smith)


နတ္တို႔ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ ပိယဒသီမင္းႀကီး မိန္႔ေတာ္မူသည္မွာ--
လူတို႔သည္ မဂၤလာႀကီးငယ္တို႔ကို ျပဳေလ့႐ွိၾကကုန္၏။ ဖ်ားနားေသာအခါ၊ သားသမီးမ်ားကို ထိမ္းျမားေသာအခါ၊ သားသမီး ဖြားျမင္ေသာအခါ၊ ခရီးထြက္ခါနီးအခါ၊ ဤအခါတို႔ႏွင့္၊ အျခား အလားတူ အခါတို႔၌၊ လူတို႔သည္ မ်ားစြာေသာ မဂၤလာတို႔ကို ျပဳေလ့႐ွိၾကကုန္၏၊ ထုိမွတပါး သားသမီး႐ွိေသာ မိန္းမတို႔သည္လည္း အထူးထူးအျပားျပား ေျမာက္ျမားလွ၍ ေသးႏုပ္အက်ိဳးမဲ့ေသာ မဂၤလာတို႔ကို ျပဳေလ့႐ွိၾကကုန္ေသး၏။
ဤမဂၤလာမ်ားကို စင္စစ္ ျပဳအပ္ပါေပ၏။ သို႔ရာတြင္ ၎တို႔သည္ အက်ိဳးမမ်ားလွေခ်။ တရားမဂၤလာသည္သာလွ်င္ အကယ္ အက်ိဳးမ်ားေခ်၏။ တရားမဂၤလာဆုိသည္မွာ ေက်းကၽြန္အေစခံတို႔အား ေကာင္းစြာ ျပဳစုသိမ္းျမန္းျခင္း၊ ဆရာအ႐ွင္တို႔အား ႐ိုေသျမတ္ႏိုးျခင္း၊ သတၱ၀ါတို႔အား ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေ႐ွာက္ျခင္း၊ ရဟန္းပုဏၰားတို႔အား ေပးလွဴျခင္းတို႔ေပတည္း။ ဤဆိုခဲ့ၿပီးသည္တို႔ႏွင့္ အျခားအလားတူ (ျပဳမူေဆာင္႐ြက္ျခင္း)တို႔သည္ တရားမဂၤလာမည္ကုန္၏။ ထိုမဂၤလာအေၾကာင္းကို အဖသည္၎၊ သားသည္၎၊ ညီအစ္ကိုတို႔သည္၎၊ အသွ်င္သည္၎၊ မိတ္ေဆြအသိအကၽြမ္းသည္၎၊ အိမ္နီးခ်င္းသည္၎၊ ဤသို႔ ေျပာေဟာသင့္၏။
ဤတရားမဂၤလာသည္ ေကာင္း၏။ ဤတရားမဂၤလာကို လိုအပ္ေသာ အက်ိဳးၿပီးေျမာက္စိမ့္ေသာငွာ ေဆာင္႐ြက္အပ္၏။
မည္သည့္အက်ိဳးကို အဘယ္သို႔ ၿပီးေျမာက္ေစပါသနည္းဆိုေသာ္၊ ယခု ေဆာင္႐ြက္လ်က္႐ွိေသာ (ေလာကီ) မဂၤလာတို႔သည္ လိုရာအက်ိဳးကို ၿပီးေျမာက္ေစမည္၊ မၿပီးေျမာက္ေစမည္ကို သံသယျဖစ္ဖြယ္႐ွိ၏။ အက်ိဳးၿပီးေျမာက္ေစကာမူ ဤေလာက အဖို႔သာလွ်င္ ျဖစ္၏။ ဤတရားမဂၤလာသည္ကား အခါမေ႐ြး အက်ိဳးေပး၏။ ဤေလာက၌ အက်ိဳးမေပးေစကာမူ တမႏြန္ေလာကက၌ အတိုင္းမသိေသာ ကုသိုလ္အက်ိဳးကို ေပး၏။ ဤေလာက၌လည္း အက်ိဳးၿပီးေျမာက္ေသာ္ ဤေလာက၏ အက်ိဳး တမႏြန္ေလာက၏ အတိုင္းမသိေသာ ကုသို္လ္အက်ိဳးဟုဆိုအပ္ေသာ အက်ိဳးႏွစ္ပါးစလံုးကိုပင္ ဤတရားမဂၤလာျဖင့္ ရ႐ွိခံစားရေခ်၏။
(အေသာကေက်ာက္စာမ်ား-ဦးဖိုးလတ္)

အကၡရာေတြ က်န္ေသးတယ္ေနာ္…

အကၡရာေတြ ကုန္သြားၿပီေနာ္…

အေသာကရဲ႕ အကၡရာမ်ား-၈

ေပ်ာ္ခဲ့ဖူးပါသည္။ ျမဴးခဲ့ဖူူးပါသည္။ စိုခဲ့ဖူးပါသည္။ ႐ႊဲခဲ့ဖူးပါသည္။ ပိေတာက္ရနံ႔မ်ားနဲ႔ ယစ္မူးခဲ့ဖူးပါသည္။ တခ်ိန္တခါဆီက သႀကၤန္မ်ား…။



ၿငိမ္းခဲ့ဖူးပါသည္။ ေအးခဲ့ဖူးပါသည္။ ၾကည္ခဲ့ဖူးပါသည္။ ႐ႊင္ခဲ့ဖူးပါသည္။ ေညာင္ညိဳပင္ရိပ္မွာ ေခၽြးသိပ္ခဲ့ဖူးပါသည္။ တရံတခါဆီက သႀကၤန္မ်ား…။



အေပ်ာ္လမ္း…
အၿငိမ္းလမ္း…
ေလွ်ာက္…လွမ္း…မဆံုးႏိုင္ေသာ သႀကၤန္ခရီး တစ္ႏွစ္ၿပီးတစ္ႏွစ္…။

ဒီေက်ာက္စာမွာလဲ ခရီး ႏွစ္မ်ိဳး..
၀ိဟာရယာတ..ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္ျခင္း၊
ဓမၼယာတ…တရားခရီးထြက္ျခင္း၊
ျမန္ျမန္သြားရင္ ျမန္ျမန္ေရာက္မွာပါပဲ…။


အတိကံတံ အံတလံ ရာဇာေနာ ၀ိဟာရ-ယာတံ နာမ နိခမိသု၊ ဣဟ မိဂ၀ိယာ အံနာနိ စ ဧဒိသာနိ အဘိရမာနိ အဟံသု၊ ေသ ေဒ၀ါနံ ပိေယာ ပိယ-ဒသိရာဇာ ဒသ၀သာ’ဘိသိေတာ သံေတာ နိခမိ သံေဗာဓႎ၊ ေတ ‘ေနသာ ဓံမ ယာတာ အၾတ (အယံ) ေဟာတိ၊ သမဏျဗာဟၼဏာနံ ဒသေန စ ဒါေန စ ေထရာနံ ဒသေန စ ဟိရံဏ-ပဋိဝိဓာေန စ ဇန-ပဒသဇနသ ဒသေနစ ဓံမ’ႏုသဌိ စ ဓံမ ပရိပုဆာ စ တေတာ’ ပယာ ဧသာ ဘူယ ရတိ (အဘိရာေမာ) ေဟာတိ၊ ေဒ၀ါနံ ပိယသ ပိယဒသိေနာ ရေဥာ ဘာေဂ အံေဉ ။

႐ွည္လ်ားစြာေသာ ကာလပတ္လံုး ဘုရင္မင္းျမတ္တို႔သည္ ေက်ာင္းကန္ ဘုရားသို႔ ထြက္စံ ဖူးေမွ်ာ္ျခင္းမည္သည္ကို ျပဳေတာ္မူေလ့ ႐ွိၾကကုန္ၿပီ၊ ဤသို႔ ထြက္စံေတာ္မူရာ၌ သားသမင္ လိုက္လံပစ္ခတ္ ေပ်ာ္ပါးျခင္း, ထိုမွတပါး ဤႏွင့္ အလားတူ ေပ်ာ္ပါးျမဴးထူးျခင္းတို႔လည္း ပါ၀င္ၾကကုန္ၿပီ၊ ထိုသို႔ေသာ မင္းတို႔ ခရီးထြက္စံ ႂကြျမန္းျခင္း အေလ့မ်ားအတိုင္း မင္းတကာတို႔ ခ်စ္ၾကည္ ေလးစားအပ္၍႕ ပိယဒႆီဟု ၀ွ႔ဲခ်ီ-ခပ္ႏွိပ္ အ႐ွင္မဟာကႆပ မေထရ္ျမတ္၏့ ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ကို ခံယူ-ရ႐ွိေသာ အေသာက မင္းၾတားျမတ္သည္ အဘိသိက္သြန္း၍ ဆယ္ႏွစ္ေျမာက္အခါ ဘုရားလ်ာတို႔၏ သစၥာပန္း ေလးဆင့္ ျဖစ္ပြင့္ သိျမင္ၾကရာ မဟာေဗာဓိပင္သို႔ ခရီးလွည့္လည္ ထြက္စံျခင္း ျပဳေလၿပီ၊ ထို႔ေၾကာင့္ ဤေနရာ၌ တရားအခြင့္ သင့္ျမတ္ေသာ ထြက္စံႂကြေရာက္ျခင္း ျဖစ္ေလသည္။
ထိုကဲ့သုိ႔ ထြက္စံေတာ္မူရာ ဤအရပ္႒ာန၌ ရဟန္းပုဏၰားတို႔ကို ၾကည့္႐ႈဖူးေမွ်ာ္ရျခင္း, ၎တို႔အား လွဴဒါန္းရျခင္း, အသက္အ႐ြယ္ အိုမင္းသူ, သီလစေသာ ဂုဏ္ ေျမာက္မ်ားသူတို႔အား ေတြ႕ျမင္ဖူးေမွ်ာ္ရျခင္း, ေ႐ႊျပားစသည္ (ေစတီဗုဒၶိဳးတို႔၌) မြန္းမံရျခင္း, ဇနပုဒ္သူ, ဇနပုဒ္သားတို႔ႏွင့္ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးရျခင္း, တရားစကား ေဟာၫႊန္ဆံုးမရျခင္း, တရားစကား ေျပာၾကား ေဆြးေႏြးရျခင္းမ်ား ျဖစ္ပြားေလၿပီ၊ ထိုအားလံုးသည္ကား ေက်ာင္းကန္ဘုရားသို႔ ထြက္ႂကြလွည့္လည္ျခင္းမွ စင္စစ္ တိုးပြားသည့္ ေမြ႕ေလ်ာ ေပ်ာ္ပါးဖြယ္မ်ား ျဖစ္ေလသည္၊ မင္းတကာတို႔ ခ်စ္ၾကည္ ေလးစားအပ္၍႕ ပိယဒႆီဟု ၀ွ႔ဲခ်ီ-ခပ္ႏွိပ္ အ႐ွင္မဟာကႆပ မေထရ္ျမတ္၏့ ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ကို ခံယူ-ရ႐ွိေသာ အေသာက မင္းၾတားျမတ္၏့ ဤသို႔ေသာ ကုသိုလ္အဖို႔တို႔ကို ငါဘုရင္မွတပါး အျခားေသာ နတ္လူျဗဟၼာတို႔အား အမွ်ညီစြာ ပတၱိဒါန ျပဳပါသတည္း။
(အေသာကမင္းတရားႀကီး၏ အေသာကေက်ာက္စာေတာ္-အ႐ွင္အာဒိစၥ၀ံသ)


ေ႐ွးလြန္ေလၿပီး ကာလတို႔၌ နတ္တို႔ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူေခၚ (မင္း)တို႔သည္ အေပ်ာ္အပါး (ေတာကစား)ထြက္ျခင္းဟုေခၚေသာ ခရီးထြက္ျခင္းကို ျပဳေလ့႐ွိၾက၏၊ ဤသို႔ခရီးထြက္ရာ၌ အမဲလိုက္ျခင္းႏွင့္ အျခားနည္းတူ အေပ်ာ္အပါးတို႔ ႐ွိကုန္၏။
နတ္တို႔ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ ပိယဒသီမင္းႀကီးသည္ အဘိသိက္ခံသည္၏ ဆယ္ႏွစ္ေျမာက္၌ မဟာေဗာဓိသို႔ ခရီးထြက္ေတာ္မူ၏။ ထုိသို႔ထြက္ျခင္းကား တရားခရီးထြက္ျခင္းျဖစ္၏။ ဤသို႔ထြက္ရာ၌ ရဟန္းပုဏၰားတို႔အား ဖူးေျမာ္ျခင္း ေ႐ႊအသျပာတို႔ကို ခြဲေဝေပးကမ္းျခင္း၊ ဇနပုဒ္တို႔၌ ေနကုန္ေသာ ဇနပုဒ္သားတို႔အား ေတြ႕ျမင္ျခင္း၊ တရားေတာ္၌ ဆုမၼၾသ၀ါဒေပးျခင္း၊ တရားေတာ္ႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ ေဆြးေႏြးေမးျမန္းျခင္းတို႔ကို ျပဳပိ၏။ ဤသည္တို႔သည္ အမဲလိုက္ျခင္းစေသာ အေပ်ာ္အပါးတို႔ထက္ မင္းႀကီးအား ပို၍ ႏွစ္သက္ေစ၏။ ဤကား နတ္တို႔ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ ပိယဒသီမင္းႀကီး၏ ထူးျခားေသာ ကံေပတည္း။
(အေသာကေက်ာက္စာမ်ား-ဦးဖိုးလတ္)


ေ႐ွးအခါက ေဒဝနံ ပိယတို႔သည္ အေပ်ာ္အပါးထြက္ၾကရာ၌ ေတာကစားျခင္းႏွင့္ အျခားေပ်ာ္ေမြ႕ဖြယ္တို႔ကို ျပဳလုပ္ၾက၏။ ေဒ၀ါနံပိယ ပိယဒသီမင္းသည္ အဘိသိက္ခံ၍ ၁၀ႏွစ္ေျမာက္၌ မဟာေဗာဓိသို႔ သြား၏။ ယင္းသို႔ သြားျခင္းကား တရားခရီးထြက္ျခင္းပင္ ျဖစ္၏။ ရဟန္းပုဏၰားတို႔အား ဖူးေမွ်ာ္ျခင္း, ေပးကမ္းလွဴဒါန္းျခင္း, လူႀကီးမ်ားႏွင့္ ေတြ႕ဆံုုျခင္း, ေ႐ႊတို႔ကို ေ၀ဖန္ျခင္း, ဇနပုဒ္တို႔ကို ၾကည့္႐ႈျခင္း, လူအမ်ားႏွင့္ ေတြ႕ဆံုျခင္း, တရားအဆံုအမေပးျခင္း, တရားေဆြးေႏြးျခင္းတို႔ကို ျပဳလုပ္၏။ ဤတရားခရီးသည္ ေတာကစားျခင္းစေသာ အေပ်ာ္ခရီးထြက္ျခင္းထက္ သာလြန္ႏွစ္သက္ဖြယ္ေကာင္း၏။ ဤကား ေဒ၀ါနံပိယ ပိယဒသီမင္း၏ အဘို႔တပါးတည္း။
(သိရီဓမၼာေသာကမင္းတရားႀကီး၏ ကိုးတိုင္းကိုးဌာန ဗုဒၶဓမၼႏိုင္ငံေတာ္-ဦးေသာ္ဇင္)

'In times past Their Sacred Majesties used to go out on so-called “tours of pleasure." In those tours hunting and other similar amusements used to be practiced.
His Sacred and Gracious Majesty the present King, after he had been consecrated ten years went out to Bodh Gaya or "towards supreme knowledge”).
Thence arose “tours of piety.” In them this is the practice-- visiting ascetics and Brahmans, with liberality to them; visiting elders, with largess of gold; visiting the people of the country, with instruction in the Law of Piety, and discussion of that Law.
Consequently, since that time a different portion constitutes the pleasuring of His Sacred and Gracious Majesty the King.'
(Asoka, the Buddhist Emperor of India- V. A. Smith)


In past periods, Their Sacred Majesties used to go out on so-called Viharayatras (excursions for enjoyment). In these were hunting and other similar diversions. But His Sacred and Gracious Majesty the present King, when he had been consecrated ten years, went out to the place of Sambodhi, whence these Dharmayatras as in which are the following: visits and gifts to Brahmans and Sramanas ; visits and gifts of gold to the elders; visits to the people of the country, instructing them in morality, and discussions with them on same as suitable thereto.
This becomes a great delight, an additional portion, of His Sacred and Gracious Majesty the King. (Asoka-R.K. Mookerji)


In the past, kings went on pleasure tours, which consisted of hunts and other similar amusements. The Beloved of the Gods, the king Piyadassi, when he had been consecrated ten years, went to the tree of Enlightenment. From that time arose the practice of tours connected with Dhamma, during which meeting are held with ascetics and brahmans, gifts are bestowed, meeting are arranged with aged folk, gold is distributed, meetings with the people of the countryside are held, instruction in Dhamma is given, and questions on Dhamma are answered. The Beloved of the Gods, the king Piyadassi, derives more pleasure from this, than from any other enjoyments.
(Asoka and the decline of the Mauryas- Romila Thapar)


In the times gone by, kings used to go out on pleasure tours. It included hunting and other similar diversions. But now, king Priyadarsi, the Beloved of the Gods, went to Sambodhi when he had been consecrated ten years. Hence this Dhamma-Yatra. This includes visits and charity to Brahmanas and Srmanas; visits and gold gifts to the aged; visits to the people of the empire instructing them in Dharma and holding discussions on it. This great delight produced from it is the extraordinary luck of king Priyadarsi, the Beloved of the Gods.
(Inscriptions of Asoka- N. P. Rastogi)

အကၡရာေတြ က်န္ေသးတယ္ေနာ္…

အကၡရာေတြ ကုန္သြားၿပီေနာ္…

အေသာကရဲ႕ အကၡရာမ်ား-၇

အေ၀းေရာက္ေနသူေတြကေတာ့ ဟိုေတြးး ဒီေတြးနဲ႔ သႀကၤန္အခါကို ျဖတ္သန္းေနရတာပဲဗ်ာ။ ဒီအခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ့ ျဖဴနီ၀ါျပာ ေရာင္စံုျဖာေနမွာ ေသခ်ာေနေပမယ့္ ဆြတ္ဆြတ္ပ်ံ႕ပ်႕ံ ပိေတာက္ရနံ႔ကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ခံစားႏိုင္ဖို႔ အခြင့္အလမ္းေတြကလဲ ႐ွားမွ႐ွား။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေ႐ႊ၀ါေရာင္ ပိေတာက္ေတြ ႏြမ္းတခ်ိဳ႕ ေႂကြတခ်ိဳ႕…။


ဘာပဲေျပာေျပာ multicolorအခ်ိန္အခါမွာ multicultureအစအနေလးကို ဒီေက်ာက္စာထဲမွာ ေတြ႕လိုက္ရေတာ့ reconciliationဆိုတာ ေႏြလယ္အိပ္မက္ မဟုတ္ပါဘူးလို႔ ႏွစ္သစ္ကူးမွာ ပိေတာက္၀ါေတြကို တိုင္တည္လိုက္ခ်င္တယ္…။

ေဒ၀ါနံ ပိေယာ ပိယဒသိ ရာဇာ သ၀ၾတ ဣဆတိ သေ၀ ပါသံဍာ ၀ေသယံုတိ၊ သေ၀ ဟိေတ သံယဓံ စ ဘ၀သုဓႎ စ ဣဆံတိ၊ ဇေနာ စ ဥစာ’၀စ-ရာေဂါ၊ ေတ သဝံ ၀ါ ကရိသံတိ, ဧကေဒသံ ၀ါ ပိ ကသံတိ, ၀ိပုေလ ပိ စ ဒါေန၊ ယသ နထိ သံယေမာ, ဘ၀သုဓိ, ကတံ ဉ တာ, ဒါဠ ဘတိတာ ၀ါ နိစာ ဗာဠံ။

မင္းတကာတို႔ ခ်စ္ၾကည္ ေလးစားအပ္၍႕ ပိယဒႆီဟု ၀ွ႔ဲခ်ီ-ခပ္ႏွိပ္ အ႐ွင္မဟာကႆပ မေထရ္ျမတ္၏့ ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ကို ခံယူ-ရ႐ွိေသာ အေသာက မင္းၾတားျမတ္သည္ မိမိႏိုင္ငံေတာ္ အရပ္ရပ္ ထက္၀န္းက်င္၌ ကိုယ္ေတာ့္ အယူဘာသာႏွင့္ မတူ ထူးျခားမ်ားျပား ထူးေထြေသာ အယူ႐ွိသူတို႔ကိုပင္ မိမိ၏့ တိုင္းႏိုင္ငံေတာ္ ထက္၀န္းက်င္၌ ေနထုိင္ရန္ လိုလားႏွစ္သက္ေတာ္မူ၏၊ ထိုသို႔လိုလားေတာ္မူေၾကာင္းကား, ထိုအယူ႐ွိသူ အာလံုးတို႔သည္ပင္ မေကာင္းမႈကို မျပဳရန္ ေစာင့္စည္းျခင္းကို၎, ဘ၀၏ စင္ၾကယ္ေရးကို၎ လိုလားႏွစ္သက္ၾကကုန္၏၊ စင္စစ္ဆိုေသာ္ကား, ဤကပၸါေလာကႀကီး၌ လူတို႔မည္သည္ အလိုဆႏၵ နိမ့္ျမင့္ အစားစား႐ွိ၍႕ နိမ့္ျမင့္ယုတ္ျမတ္ တသ္မက္ျခင္းလည္း အမ်ိိဳးမ်ိဳး ႐ွိ၏၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ထိုထို အယူ႐ွိကုန္သူတို႔သည္ ကုသိုလ္ေရးဆိုင္ရာ, ဘ၀စင္ၾကယ္ေၾကာင္းကိစၥ အားလံုးကိုျဖစ္ေစ, အခ်ိဳ႕အ၀က္ကိုျဖစ္ေစ, ေျမာက္ျမားျပန္႔စည္ေသာ လွဴဒါန္းေရးတို႔ကို ျဖစ္ေစ ျပဳလုပ္လံုးပမ္းၾကကုန္လိမ့္သတည္း၊ ကိုယ္ႏႈတ္ေစာင့္စည္းျခင္း, ဘဝစင္ၾကယ္ရန္ လိုလားျခင္းမွ် မ႐ွိသူအား ျပဳစုေထာက္ပံ့ေသာသူ၏ ေက်းဇူးကို သိတတ္ျခင္း, ၿမဲးၿမံစြာ ကိုးစားဆည္းကပ္ျခင္းမည္သည္ မျဖစ္ႏိုင္ရာေသာေၾကာင့္ မ်ားစြာ နိမ့္ယုတ္ ေအာက္က်ေလေတာ့ရာ၏။
(အေသာကမင္းတရားႀကီး၏ အေသာကေက်ာက္စာေတာ္-အ႐ွင္အာဒိစၥ၀ံသ)


ခပ္သိမ္းေသာ အရပ္တုိ႔၌ ခပ္သိမ္းေသာ အယူ၀ါဒကြဲ ဂိုဏ္းသားတို႔သည္ (သင့္တင့္ညီၫြတ္စြာ) ေနျခင္းငွာ နတ္တို႔ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ ပိယဒသီမင္းႀကီး အလို႐ွိေတာ္မူ၏။
လူတို႔သည္ အလိုဆႏၵတို႔၌ျဖစ္ေစ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ျခင္းတို႔၌ျဖစ္ေစ အနိမ့္အျမင့္အားျဖင့္ ကြဲျပားၾကေစကာ ကိုႏႈတ္ႏွစ္လံုး ေစာင့္စည္းျခင္းႏွင့္ စိတ္သေဘာျဖဴစင္ျခင္းကို စင္စစ္ အလို႐ွိၾကသည္ခ်ည္းျဖစ္၏။ ထိုတရားတို႔အား အကုန္အစင္ေသာ္၎ တစိတ္ တေဒသမွ်ေသာ္၎ က်င့္ေဆာင္ ကုန္ရာသည္။
ခမ္းနားေသာ အလွဴႀကီးကို မေပးႏိုင္ေစကာ ကိုႏႈတ္ႏွလံုး ေစာင့္စည္းျခင္း၊ စိတ္သေဘာျဖဴစင္ျခင္း၊ ေက်းဇူးသိတတ္ျခင္း၊ စြဲၿမဲစြာ ၾကည္ညိဳျခင္းတို႔၌ မျပတ္ ထက္သန္ ကုန္ရာသည္။
(အေသာကေက်ာက္စာမ်ား-ဦးဖိုးလတ္)

ေဒ၀ါနံ ပိယ ပိယဒသီမင္းသည္ ဂိုဏ္းဂဏအားလံုး ညီၫြတ္စြာ ေနရန္အလို႐ွိ၏။ အေၾကာင္းကား လူအားလံုးသည္ ေစာင့္စည္းျခင္း, သေဘာျဖဴစင္ျခင္းတို႔ကို လိုလားၾက၏။ လူတို႔သည္ အလိုဆႏၵႏွင့္ ႏွစ္သက္ျခင္း၊ အနိမ့္အျမင့္ကြဲျပားေသာ္လည္း အနည္းအမ်ား က်င့္ေဆာင္ၾက၏။ အႀကီးအက်ယ္ မေပးလွဴႏိုင္ေသာ္လည္း ေစာင့္စည္းျခင္း, သေဘာျဖဴစင္ျခင္း, ေက်းဇူးသိတတ္ျခင္း, မျပတ္ကိုးကြယ္ျခင္းတို႔၌ စင္စစ္ စြဲၿမဲၾက၏။
(သိရီဓမၼာေသာကမင္းတရားႀကီး၏ ကိုးတိုင္းကိုးဌာန ဗုဒၶဓမၼႏိုင္ငံေတာ္-ဦးေသာ္ဇင္)


‘His Sacred and Gracious Majesty the King desires that in all places men of every denomination (or “sect ") may abide, for they all desire mastery over their senses and purity of mind. Man, however, is various in his wishes and various in his passions. They (sciL the denominations) will perform either the whole or only a part of the commandments. Even for a person to whom lavish liberality is impossible, mastery over the senses, purity of mind, gratitude, and steady devotion are altogether indispensable.'
(Asoka, the Buddhist Emperor of India- V. A. Smith)

His Sacred and Gracious Majesty desires that in all places should reside people of diverse sects. For they all desire restraint of passions and purity of heart. But men are of various inclinations and of various passions. They may thus perform the whole or a part (of their duties). But of him whose liberality is, too, not great, restraint of passion, inner purity, gratitude and constancy of devotion should be indispensable and commendable.
(Asoka-R.K. Mookerji)

The Beloved of the Gods, the king Piyadassi, wishes that all sects may dwell in all places, for all seek self-control and purity of mind. But men have varying desires and varying passions. They will either practice all that is required or else only a part. But even he who is generous, yet has no self-control, purity of mind, gratitude, and firm faith, is regarded as mean.
(Asoka and the decline of the Mauryas- Romila Thapar)


King Priyadarsi, the Beloved of the Gods, desires that all religious orders may live at all places; for they all desire self-restraint and mental purity. Men, however, are of various likings and passions. They perform thus either a whole or a part (of their duties). If one even does not practice lavish liberality; self-control, purity of heart, sense of gratitude and firm devotion are invariably (person in him).
(Inscriptions of Asoka- N. P. Rastogi)

အကၡရာေတြ က်န္ေသးတယ္ေနာ္…

အကၡရာေတြ ကုန္သြားၿပီေနာ္…