တခ်ိန္တုန္းက…။
ျဖဴစင္တဲ့ ဘ၀ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္။
အခုေတာ့ အေရာင္ေတြ စြန္းလို႔။
အရာရာ ေျပာင္းလဲ့ခဲ့ဲၿပီေကာ…။
မနာပတာရာပရိ၀ါရိေတာ ေသာ၊
နိသာကေရာ ဒိပၸတိ အႏၶကာေရ။
သိေနဟဇုဏွာယ.ထ စုမၺိတာနံ၊
အ၀ႆုတာနံ ဟဒေယာ သုဖုေလႅာ။
လျပည့္၀န္း
ၾကယ္စင္ေတြ ၀န္းလို႔ ရံလို႔
အေမွာင္ထဲမွာ လင္းလို႔ လက္လို႔
အခ်စ္လေရာင္ျခည္က နမ္းလို႔ ႐ႈိက္လို႔
တမ္းတမ္းစြဲေနသူတို႔ ႏွလံုးသားၾကာပြင့္ လန္းလို႔ စြင့္လို႔…။
Showing posts with label ဂါထာ. Show all posts
Showing posts with label ဂါထာ. Show all posts
Tuesday, October 14, 2008
သမုဒယ, လျပည့္ညႏွင့္ အတၱအဘိဓမၼာ
Thursday, August 21, 2008
ေျခရာလဲေပ်ာက္ ေရလဲေနာက္
ဥမၼဳဇၨေႏၲာ နိမုဇၨေႏၲာ၊
ေသာ ေလာကဓမၼသာဂေရ။
ပႅ၀ေႏၲာ ဂေတာ ေခဒံ၊
ကထံ ပါရံ ဂမိႆတိ။
ေလာကဓံပင္လယ္ထဲ
ျမဳတ္လိုက္ ေပၚလိုက္ ေျမာလိုက္
ပင္ပမ္းလို႔ ႏြမ္းနယ္လို႔
ကမ္းမျမင္ လမ္းမျမင္ၿပီေကာ…။
Thursday, August 14, 2008
အလကၤာငွက္သို႔ အလြမ္းေတး
သစၥာယတနနီဠမွိ၊
သစၥပကၡီ နိလီယတု။
သစၥာဓိပတိနိဒၵိ႒ံ၊
သစၥဂီတံ နိကူဇတု။
သစၥာသိုက္ၿမံဳထဲမွာ
သစၥာငွက္ငယ္ ကြန္းခိုပါေတာ့…။
သစၥာသခင္ ဖြဲ႕သီခဲ့တဲ့
သစၥာေတးကို သီက်ဴးပါေတာ့…။
Wednesday, August 13, 2008
တြင္းနက္
ေလာေက ဇိဃစၦာ ပရမာ၀ ေရာဂါ၊
ကိေစၦန ဘိကၡာပိ ဂေ၀သိတဗၺာ။
အႆာသကာ ေန၀ မယံ အဟုမွာ၊
ပစၦာ ဘ၀ိႆာမ ႏု ပီတိဘကၡာ။
ငတ္မြတ္မႈဟာ တကယ့္ ေရာဂါ၊
အစာေရစာလဲ ႐ွားပါး။
အသက္႐ွဴလဲ အရမ္းၾကပ္။
ပီတိကိုမွ စားရပါ့မလား…။
Monday, August 11, 2008
ၾသ၀ါဒအကၡရာ
ျဗဟၼဏီအကၡရာနဲ႔ ပါဠိဂါထာေလး ပထမဆံုးအႀကိမ္ ေရးျဖစ္တယ္။ ဂါထာကေတာ့ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ အဆံုးအမပါ။ အသြင္သ႑ာန္အေနနဲ႔ ေခ်ာေမြ႕ေျပျပစ္ၿပီး အႏွစ္သာရအေနနဲ႔ သိမ္ေမြ႕နက္နဲတဲ့ ဒီဂါထာကို ျမတ္ဗုဒၶပံုေတာ္နဲ႔အတူ ေဖာ္က်ဴးခြင့္ရလိုက္တာ မဂၤလာပါပဲဗ်ာ။ ပါဠိဂါထာက ဒီလိုပါ…
သဗၺပါပႆ အကရဏံ၊
ကုသလႆူပသမၸဒါ။
သစိတၱပရိေယာဒါပနံ။
ဧတံ ဗုဒၶါန သာသနံ။
ပံုေတာ္မွာ ဂုဏ္ေတာ္ ေဖာ္က်ဴးဖို႔ အားေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို ေက်းဇူးတင္ရမွာပဲ။
Thursday, June 19, 2008
တိသ႒ိမ
ပုေတၱာ စ ရဟဒသဒိေသာ၊
အတိသီတလပုဏၰစႏၵိမာ မာတာ။
ဖုသတိ ပဘာ ရဟဒတေလ၊
တံ တံ အာရဗ ၻ ဘယေမာေကၡာ။
သားက စမ္းေရအိုင္
လျပည့္၀န္းက အေမ
ေရျပင္ေပၚ လေရာင္ျဖာ
ေၾကာက္႐ြံ႕ ျခင္းမွ ကင္းေ၀းေပါ့…။
Thursday, April 17, 2008
ႏွစ္သစ္ကူးပရိတ္ (သို႔) ေမတၱသုတ္remix
ၾကားၾကားတိုင္း သတိရပါ
႐ြတ္ဖတ္တိုင္း အမွတ္ရပါ
ေမတၱသုတ္ေတာ္ဟာ
ငါတို႔ရဲ႕ ေတာ္လွန္ေရး သေကၤတ ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။
ကရဏီယမတၳကုသေလန၊ ယႏၲသႏၲံ ပဒံ အဘိသေမစၥ။
သေကၠာ ဥဇူ စ သုဟုဇူ စ၊ သု၀ေစာ စႆ မုဒု အနတိမာနီ။
သႏၲဳႆေကာ စ သုဘေရာ စ၊ အပၸကိေစၥာ စ သလႅဟုက၀ုတၱိ။
သႏၲိိႃႏၵိေယာ စ နိပေကာ စ၊ အပၸဂေဗၻာ ကုေလသြနႏုဂိေဒၶါ။
ဓါးဓါးခ်င္း
ဒုတ္ဒုတ္ခ်င္း
ယွဥ္ၿပိဳင္ထိုးခုတ္ေနမွ မဟုတ္ဘူး
နာက်င္စရာမ်ား ႐ွိတုိင္း
ခံျပင္းစရာမ်ား ႐ွိတိုင္း
ရက္စက္မႈေတြ ႀကံဳေတြ႕ရတိုင္း
တစ္ဂါထာ တစ္၀ါက်ပဲ မင္း႐ြတ္ဆိုလိုက္စမ္းပါ
ေသြးသားထဲ စီးဆင္းသြားတဲ့ ခ်ိဳၿမိန္မႈနဲ႔
ေမတၱသုတ္ေတာ္ဟာ
ငါတို႔ရဲ႕ ေတာ္လွန္ေရး နိမိတ္ပံု ျဖစ္တယ္။
န စ ခုဒၵမာစေရ ကိၪၥိိ၊ ေယန ၀ိညဴ ပေရ ဥပ၀ေဒယ်ဳံ။
သုခိေနာ၀ ေခမိေနာ ေဟာႏၲဳ၊ သဗၺသတၱာ ဘ၀ႏၲဳ သုခိတတၱာ။
ေၾကကြဲတတ္ရင္
အနီေရာင္ စြန္းထင္းခဲ့တဲ့ ေဗာဓိေညာင္ေတြအတြက္
ေျမခခဲ့ရတဲ့ ဦးေခါင္းေတာ္ေတြအတြက္
ေၾကကြဲလို္္က္အံုး
တစ္လွမ္းခ်င္းလွမ္းတဲ့ ေျခလွမ္းေတြအတြက္
တစ္ပိုဒ္ခ်င္း သရဇၥ်ယ္တဲ့ သံစဥ္ေတြအတြက္
၀မ္းနည္းလိုက္အံုး။
ေယ ေကစိ ပါဏဘူတတၳိ၊ တသာ ၀ါ ထာ၀ရာ ၀န၀ေသသာ။
ဒီဃာ ၀ါ ေယ၀ မဟႏၲာ ၊ မဇၩိမာ ရႆကာ အဏုကထူလာ။
လူမဆန္တဲ့ ရက္စက္မႈေတြၾကားမွာ
“ကရဏီယ”ကို ႐ြတ္ဖတ္ရင္း
“န ပေရာပရံ”ကို သရဇၥ်ယ္ရင္း
ေသြးပြက္ပြက္အန္ခဲ့ရၿပီ။
ဒိ႒ာ ၀ါ ေယ၀ အဒိ႒ာ ၊ ေယ ၀ ဒူေရ ၀သႏၲိ အ၀ိဒူေရ။
ဘူတာ ၀ သမၻေ၀သီ ၀ ၊ သဗၺသတၱာ ဘ၀ႏၲဳ သုခိတတၱာ။
သုတ္ေတာ္ရဲ႕ ပါဒတိုင္း ပါဒတိုင္းမွာ
ေသြးစြန္းေနတဲ့ က်ည္ဆန္ေတြ ႐ွိတယ္
သုတ္ေတာ္ရဲ႕ အကၡရာတစ္လံုခ်င္းမွာ
မိစၦာေတြရဲ႕ စစ္ဖိနပ္ဒဏ္ရာေတြ ႐ွိတယ္
နာနာက်င္က်င္ ခံစားလိုက္အံုး
ေမတၱသုတ္ေတာ္ဟာ
ေတာ္လွန္ေရးရဲ႕ ေသြးစက္ေတြ ျဖစ္တယ္။
န ပေရာ ပရံ နိကုေဗၺထ၊ နာတိမေညထ ကတၳစိ န ကိၪၥိိ။
ဗ်ာေရာသနာ ပဋိဃသညာ၊ နာညမညႆ ဒုကၡမိေစၦယ်။
ေတာကိုပဲေရာက္ေရာက္
ၿမိဳ႕မွာပဲေနေန
ဘယ္ေနရာ ဘယ္ကာလမွ ႐ြတ္ဖို႔ မေမ့နဲ႔
ေမတၱသုတ္ေတာ္ဟာ ေတာ္လွန္ေရးရဲ႕ သေကၤတ
ေသြးစြန္းေဗာဓိေညာင္ေတြရဲ႕
စြန္႔လႊတ္္မႈနိမိတ္ပံု
ေၾကေၾကကြဲကြဲ
ငါတို႔ဆက္ၿပီး သရဇၥ်ယ္ၾကအံုးစို႔။
မာတာ ယထာ နိယံ ပုတၱမာယုသာ ဧကပုတၱမႏုရေကၡ။
ဧ၀မၸိ သဗၺဘူေတသု၊ မာနသံ ဘာ၀ေယ အပရိမာဏံ။
ေသနတ္ေတြ တဒိုင္းဒိုင္း ပစ္ႏိုင္မွ
ဓားလွံေတြ တျမျမ ေသြးႏိုင္မွ
ေတာ္လွန္ေရး မဟုတ္ဘူး
ေခတ္သစ္ေတာ္လွန္ေရးဟာ
ညင္ညင္သာသာနဲ႔ ရဲရဲ၀ံ့ ခ်ီတက္ျခင္းပဲ ျဖစ္တယ္
ေၾကေၾကကြဲကြဲ ခံစားရတိုင္း
အစ အလယ္ အဆံုး ဘယ္ေနရာပဲ ႐ြတ္႐ြတ္
ေမတၱသုတ္ဟာ
ေတာ္လွန္ေရးရဲ႕ ကိုယ္စားျပဳ လက္နက္ပဲ။
ေမတၱၪၥ သဗၺေလာကသၼိ၊ မာနသံ ဘာ၀ေယ အပရိမာဏံ။
ဥဒၶံ အေဓါ စ တိရိယၪၥ၊ အသမၺာဓံ အေ၀ရမသပတၱံ။
က်ီးတစ္အုပ္ လန္႔ျဖန္႔သြားပံုလို
ငလ်င္တစ္ခု ျဖတ္လႈပ္သြားသလို
ေျခလွမ္းေလး တစ္လွမ္းပဲလွမ္း
ဂါထာေလးတစ္ပုဒ္ပဲ႐ြတ္
လူ႔မိစၦာေတြ လန္႔ျဖန္႔သြားေစရမယ္္။
တိ႒ံ စရံ နိသိေႏၷာ ၀၊ သယာေနာ ယာ၀တာႆ ၀ိတမိေဒၶါ။
ဧတံ သတိ ံ အဓိေ႒ယ်၊ ျဗဟၼေမတံ ၀ိဟာရမိဓမာဟု။
ဧရာ၀တီဟာ ငါတို႔ျပည္ရဲ႕ နိမိတ္ပံု
ကမၻာမေၾကဟာ ငါတို႔ရဲ႕ အမ်ိဳးသားသီခ်င္း
ေမတၱသုတ္ဟာ ငါတို႔ရဲ႕ ေတာ္လွန္ေရးလက္နက္
ဘယ္လို ရက္စက္မႈနဲ႔မွ တားဆီးလို႔ မရဘူး
ကဲ…နာနာက်င္က်င္ ပရိတ္႐ြတ္ၾကအံုးစို႔။
ဒိ႒ိၪၥ အႏုပဂၢမၼ၊ သီလ၀ါ ဒႆေနန သမၸေႏၷာ။
ကာေမသု ၀ိနယ ေဂဓံ၊ န ဟိ ဇာတုဂၢ ဗၻေသယ် ပုန ေရတီတိ။
ငါတို႔ရဲ႕ ေသြးေၾကာအဆက္ဆက္
ငါတို႔ရဲ႕ သမိုင္းအဆက္ဆက္
ေမတၱာတရားဟာ
ဘယ္ေတာ့မွ ေဟာင္းႏြမ္းမသြားဘူး။
ေမတၱသုတ္ေတာ္ကို ခုဒၵကနိကာယ္, ခုဒၵကပါဌပါဠိေတာ္မွ ကူးယူသည္။
“ေခတ္သစ္ေတာ္လွန္ေရးသေကၤတ”ကို ေမတၱာcampaignမွ ကူးယူသည္။
Wednesday, April 9, 2008
အေမ့ကိုယ့္စား ေလာကကို ငဲ့ၾကည့္ျခင္း
မ႐ွိ။ ဘာမွ မ႐ွိ။ မသိတတ္တဲ့ အ႐ြယ္ကေန ဒီေန႔အထိ မိသားစုနဲ႔ အတူေနဖို႔ အခြင့္အေရး လံုး၀ မ႐ွိခဲ့။ ၀ါးတားတားေလးေတာ့ မွတ္မိေနသလိုလို။ အေမ့ရင္ခြင္ထဲမွာလား။ အေဖ့ပခံုးေပၚမွာလား။ မ႐ွိတာကိုမွ တမ္းတတတ္တာ လူ႔သဘာ၀ေလလား။ ရီေ၀ေ၀ အတိတ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ အရိပ္ေတာင္ ကိုယ့္အနားမွာ ႐ွိရဲ႕လားမသိ။
သဗၺ႐ုကၡံ သုေသာေဘႏၲိ၊ သရတၱခါရကကုၤရာ။
သဗၺေလာကံ ၀ိဇာတံ စ၊ သမေဏာ သႏၲပုတၱေကာ။
ရဲရဲနီ ပုရစ္ဖူးငံုေလးေတြ
သစ္ပင္ေတြကို အလွဆင္ေနၾကေလရဲ႕ …။
ေအးျမသက္ၿငိမ္ သားငယ္တစ္ေယာက္
ေလာကႀကီးကိုေရာ အေမ့ကိုေရာ
အလွဆင္ေနသူပါ…။
ဒီကဗ်ာေလးက ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ ရတာ။ ေရးေပးတဲ့သူက ကိုယ့္ကို ဂါထာေရးနည္း စသင္ေပးခဲ့တဲ့သူ။ ဒီလို ေမြးေန႔ဆုမြန္ေတြ လက္ေဆာင္ေတြ ရ႐ွိတဲ့အခ်ိန္ဟာ ေလာကႀကီးမွာ ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲ အထီးက်န္ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိလိုက္ရတဲ့ အခိုက္အတန္႔တစ္ခုပါပဲ။ ေအးျမေသာ ခ်ိဳၿမိန္ေသာ ေမႊးပ်ံ႕ေသာ လွပေသာ သာယာေသာ ဆုမြန္ေကာင္းေတြဟာ ရင္ခုန္သံကို စည္းခ်က္မွန္ေစတဲ့အျပင္ မ၀တ၀ အသက္႐ွဴေနရတဲ့ ဘ၀ကေန ႐ုန္းထြက္ေစႏိုင္တဲ့ ခြန္အားေတြပါ။
Tuesday, April 8, 2008
ေလာကတြင္းသို႔ ခုန္ဆင္းသည့္ေန႔
“ေလာကႆ ဒေႆတာေရာ” ဆိုတဲ့ အကၡရာစုေလးကို အရမ္း ႀကိဳက္တယ္။ “ေလာကႀကီးကို ျမင္ေစသူမ်ား”လို႔ မိဘေတြကို ရည္ၫႊန္းထားတာေလ။ အဓိပၸါယ္က ႐ွင္းေနတာပဲေနာ။ ဒီမွာ ေနာက္စကား တစ္ခု ထပ္လာျပန္တယ္။ “ဗဟူပကာရာ”တဲ့။ အလြန္တရာ ေက်းဇူးမ်ားတယ္”လို႔ ဆိုလိုတယ္။ ျမင္ေအာင္ျပတဲ့သူေတြဟာ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေက်းဇူးတင္ထိုက္သလဲလို႔ ေတြးေတာစဥ္းစားလို႔ မၿပီးႏိုင္။ တကယ္ေတာ့ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြ လံုေလာက္ေအာင္ ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီပဲ။
ေမြးေန႔အမွတ္တရ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ေရးဖို႔ ႀကိဳးစားတာ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ဘူး။ ဒါနဲ႔ မႏွစ္က နတၳိ၂၂မွာ တင္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေတြပဲ ျပန္တင္လိုက္တယ္။ ဒီကဗ်ာေတြကို ေရးခဲ့တာေတာ့ အေတာ္ ၾကာေနပါၿပီ။ ၁၀ႏွစ္နီးပါးေလာက္ ႐ွိေနၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ရင္ထဲမွာေတာ့ အၿမဲ သစ္လြင္ေနဆဲ။ ရင္ခုန္သံေတြ မဆိတ္္သုဥ္းသေ႐ြ႕ ႐ွင္သန္ေနလိမ့္မယ္လို႔ ယံုၾကည္ရင္း…။
၁။ “န”
မာတာ ဟိ ပုတၱႆ ဗဟူပကာရာ၊
တသၼာ ဂေ၀သိ ံ ဣဓ ဧ၀႐ူပံ။
တႆာယ ဆာယာပိ မယာ န ဒိ႒ာ။
သာ ဂစိ ၦ ေမ စကၡဳပထံ ဇဟိတြာ။
အေမဆိုတာ သားအေပၚ အလြန္ ေက်းဇူးမ်ားတာပါ။
ဒါေၾကာင့့္ ေလာကၾကီးထဲမွာ အေမ့ကို လိုက္လံ႐ွာေဖြခဲ့တယ္။
ဟင္…..အေမ့ အရိပ္ကေလးကိုေတာင္ ငါ မျမင္ခဲ့ရဘူး။
အေမဟာ ငါ့မ်က္စိေအာက္က ေပ်ာက္သြားခဲ့ပါေပါ့လား။
၂။ “အတၳိ”
ဂါယႏၲိ ဂီတံ ႐ုဓိရာနိ ကာေယ၊
ၾသကၠႏၱနိေဒၵါ.မွိ တေမ၀ သုတြာ။
မာတာ ပ၀ေတၱသိ သုဂီတသဒၵံ၊
ပုတၱႆ အေႏၲာဟဒေယ ၀သိတြာ။
ငါ့ကို္ယ္ထဲမွာ ေသြးစက္ေလးေတြ ေတးသီဆိုေနၾကတယ္။
အဲဒီ့ ေတးသံကို နားဆင္ရင္းနဲ႔ ငါ အိပ္ေပ်ာ္ရတာပါ။
ေအာ္…အေမဟာ ငါ့ရဲ႕ႏွလံုးသားထဲမွာ နားခိုရင္းနဲ႔
သံစဥ္လွလွေလးေတြ ဖန္တီးေနေလရဲ႕…။
Monday, April 7, 2008
ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေဟာင္းတစ္ခု ဖြင့္ၾကည့္ျခင္း
ေမ အတၱဘာေ၀ါပိ ဥပၯမေတၱာ၊
ကေည! သရီေရာ တ၀ ဧ၀႐ူေပါ။
တသၼာ သမူေဟာ သုကေတာ ဥဘိႏၷံ၊
ဧကတၱကာေယာ ဂ႐ုေကာ၀ ဘာေရာ။
ငါဟာ အပိုင္းအစေလး တစ္ခုပါ။
မင္းလဲ ဒီလိုပါပဲ။
မင္းနဲ႔ငါ ဆံုေတြ႔မိၾကတဲ့အခါ
ႏွစ္ကိုယ့္တစ္စိတ္ျဖစ္ေပမယ့္ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုး တစ္ခုပါပဲ။
“ဒါ ဘာအဓိပၸါယ္လဲ”တဲ့…သူက ေမးတယ္။ “သိဘူးေလ”လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္ရင္ ျပႆနာက တသီႀကီးလာေတာ့မွာ။ “…….႐ွင္းျပ…အခု ႐ွင္းျပ၊ ဟိုလိုလို ဒီလိုလို မလုပ္နဲ႔ေနာ္၊ ေျပာမလား မေျပာဘူးလား၊ ဘာကို ရည္႐ြယ္တာလဲ၊ ေျပာ…၊ အခုတစ္ေလာ ဘာျဖစ္ေနမွန္းကို မသိဘူး၊ စကားေျပာရင္ ႐ြ႕ဲသလိုလို ေစာင္းသလိုနဲ႔၊ သိတယ္…သိတယ္…၊ ဒီက ဘာမွ မေျပာရေသးဘူး၊ အၿမဲတမ္း အနစ္နာခံေနရတာခ်ည္းပဲ၊ အလိုလိုက္တယ္လဲ မ႐ွိဘူး၊ ေခ်ာ့ေခ်ာ့ေမာ့ေမာ့နဲ႔ တစ္ခါမွလဲ မေျပာဘူး၊ ၿပီးရင္ ေအာ္အံုးမယ္၊ ဒီတစ္ခါ ၾကည့္ေန၊ ထိုင္ငိုေနမွာ၊ ဘာမွ မလုပ္ေတာ့ဘူး…၊ ေတာ္ၿပီ…ေတာ္ၿပီ…ဘာမွ လာေျပာမေနနဲ႔………………..”
ေအးေအးၿငိမ့္ၿငိမ့္ စီးဆင္းေနတဲ့ စမ္းေခ်ာင္းေလးထဲ ငါးမန္းတစ္ေကာင္ ၀င္သလိုပါပဲ။ ေျဗာင္းဆန္သြားမယ္။ ျပႆနာပဲ။ ႀကံဳေတြ႕လာမယ့္ အခက္အခဲေတြကို ေ႐ွာင္တဲ့အေနနဲ႔ ဒါက ဒီလို႐ွိတယ္… အစခ်ီၿပီး ေအးေအးေလးနဲ႔ ျဖည္းျဖည္းေလး ႐ွင္းျပရတယ္။ ဒီေတာ့မွ ခ်ိစ္ဘာဂါထဲမွာ ေမေရာနိစ္ေတြ အိေနေအာင္ ဆမ္းထားလို႔ ႂကြ႐ြေနတဲ့ ဆလပ္႐ြက္ေလးေတြလို စိမ္းျမျမအသံေလနဲ႔ “ဟုတ္လို႔လား”တဲ့ ျပန္ေျပာတယ္။ ဒါဆို အိုေက။ ဟုတ္…ဟုတ္မွဟုတ္ (ဟူး….ေတာ္ပါေသးရဲ႕)။
မ႐ွိေတာ့တဲ့ အေမ့ကို လြမ္းလို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက က်ခဲ့ဖူးတဲ့ မ်က္ရည္ေတြ သူနဲ႔ ေတြ႕မွ ဟစ္ေဟာပ့္နဲ႔တြဲထားတဲ့ ျပန္ဆိုေတးေတြလို ထပ္တလဲလဲ ဆိုညည္းခဲ့ရဘူးတယ္။ သူငိုတာနဲ႔ လိုက္ငို။ ႏို႔မို႔ရင္ ဘယ္ေတာ့မွ အငိုမတိ္တ္ဘူး။ ကံေကာင္းရင္ေတာ့ သူက ျပန္ေခ်ာ့မယ္ (အခါ ၁၀၀မွ ၁ခါ)။ ငိုေနတဲ့အခါ လက္သြက္ပံုက မ်က္လံုးေလးပိတ္ၿပီး လက္သည္း ခၽြန္ခၽြန္ေလးေတြနဲ႔ ကုတ္ဖဲ့တတ္တဲ့ ေမြးခါစ ေ႐ႊ၀ါေရာင္ အေမႊးပြပြ ေၾကာင္ေပါက္စေလးလို။ သူရဲေကာင္းမွန္ရင္ ဒဏ္ရာနဲ႔ မကင္းဘူးဆုိပဲ။
သရဲကားေတြ အရမ္းႀကိဳက္တဲ့ သူ႔ကို “လံု၀ မၾကည့္ရဘူး”လို႔ သရဲေၾကာက္တတ္တဲ့ အေတာင္ႏွစ္ဆယ္၀တ္မင္းေယာကၤ်ားက ေျပာေတာ့ “ဘာလို႕လဲ”တဲ့။ “ၾကည့္ခ်င္ ၾကည့္ေပါ့၊ ေနာက္မွ အူ၀ဲေလးေတြ ေမြးလာရင္ သရဲ႐ုပ္ေပါက္ေနလိမ့္မယ္”လို႔ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ဂ်နတစ္နဲ႔ ရီပ႐ိုဒတ္တစ္ကို ေရာသမေမႊၿပီး ေျခာက္လိုက္ေတာ့မွ မီးအားမမွန္လို႔ မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္ ျဖစ္ေနတဲ့ ၅၀၀ပ္မီးသီးလို ရီေ၀ေ၀ မ်က္လံုးေလး ေပကလပ္ ေပကလပ္နဲ႔ “ဟုတ္လို႔လား”တဲ့။ ၿပီးေတာ့မွ “ဟင္…ကာတြန္းကားကေရာ၊ ဂါဖီးလ္ေရာ မၾကည့္ရဘူးလား၊ သိပ္ႀကိဳက္တဲ့ဟာ၊ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ၊ ေနအံုး…ေနအံုး… ဂါဖီးလ္က ၀တုတ္တုတ္ မ်က္လံုးျပဳးျပဳး ေၾကာင္ေလးဆိုေတာ့”…မ်က္ႏွာကို ေသေသခ်ာခ်ာႀကည့္ၿပီး…“တူတယ္၊ တူတယ္၊ ဟီဟိ။ ၾကည့္မွာပဲ”တဲ့။ အူေၾကာင္ေၾကာင္ကို ျဖစ္ေရာ။
………..႐ိုမန္တစ္မ်ား……
………..အိပ္ေဇာတစ္မ်ား……
………..ကြန္ပလီေကးတစ္မ်ား……
အပိုင္းအစေလးေတြ။ ေတြ႕ၾက ဆံုၾက ရင္ခုန္ၾက။ သူတို႔ ေပ်ာ္ေနၾကေလၿပီ။
They came, they saw, they combined!!!
Thursday, April 3, 2008
ပန္းဒ႑ာရီ
သုသစၥမာလာ တႏုရတၱ၀ဏၰာ၊
ေတေန၀ သၪၥဳမၺိတေပမေတာယာ။
သဗၺဂၤသံသ႒ဒယာသမီရာ၊
ကတာ သုဖုလႅာယပိ ခႏၲိဟာသာ။
ပန္းႏုေရာင္သစၥာပန္း
ေမတၱာေရၾကည္ေအးက အငမ္းမရ နမ္း႐ႈိုက္
အၾကင္နာေလႏုေအးက အားပါးတရ ေပြ႕ဖက္ေပမယ့္
ခြင့္လႊတ္ျခင္းအၿပံဳးပြင့္ လန္းစြင့္ေနဆဲ…။
ဒီဂါထာေလးကို ေရးခဲ့တာ အေတာ္ ၾကာေနၿပီ။ ၂၀၀၂ ေလာက္က ျဖစ္မယ္။ စစ္ကိုင္းေတာင္ရိပ္ကို ခိုလႈံရင္း ေတာင္ေပၚကေန ဧရာ၀တီရဲ႕ တသြင္သြင္စီးေျမာမႈကို ခံစားရင္း ႏွစ္အေတာ္ၾကာ ေနခဲ့ရေသးတယ္။ အဲဒီတုန္းက ေရးခဲ့တာ။ လြမ္းမိပါရဲ႕ လြမ္းေစတီရယ္။ ဆိုင္လားမဆိုင္လားေတာ့ မသိဘူး။ စစ္ကိုင္းလမ္းသီခ်င္းေလး တီးတိုးဆိုရင္း စစ္ကိုင္းေတာင္ေပၚလမ္းေတြကေတာ့ အႏွံ႔ ေရာက္ဖူးပါရဲ႕။ အခုေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္မ်ားမွ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးနဲ႔ ေခ်ာင္ႀကိဳေခ်ာင္ၾကား ေလွ်ာက္သြားႏိုင္ပါ့မလဲမသိ။ စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္မပါႏိုင္ေတာ့တဲ့ အေနအထားတစ္ရပ္ပါလားဗ်ာ။
ေတာင္စစ္ကိုင္းမွာ အေရာင္ ႏွစ္မ်ိဳး လႊမ္းတယ္။ တစ္ေရာင္က ေ႐ႊ၀ါေရာင္, ေနာက္တစ္ေရာင္က ပန္းႏုေရာင္။ ေ႐ႊ၀ါေရာင္ကေတာ့ သိတဲ့အတိုင္းပဲ။ တည္ၿငိမ္တယ္။ ျပတ္သားတယ္။ ပန္းႏုေရာင္ကေတာ့ ပန္းႏုေရာင္ပါပဲ။ တည္ၿငိမ္တယ္။ ေအးျမတယ္။ ဒီအေရာင္ေတြ လႊမ္းၿခံဳထားတဲ့ စစ္ကိုင္းေတာင္ကလဲ ၿငိမ္လို႔ ေအးလို႔။ ေရာင္စဥ္ေတြကို ရင္ထဲမွာ တသိမ့္သိမ့္ခံစားရင္းနဲ႔ တိတ္တိတ္ေလး ႏွစ္သက္မိတဲ့ ပန္းႏုေရာင္ေတြအတြက္ ဂါထာတစ္ပုဒ္ ေရးမိတာ။
ဒီဂါထာမွာ အကၡရာ ၁၁-လံုးစီပါတဲ့ စာေၾကာင္း ၄-ေၾကာင္းပါတယ္။ အေျခခံမူအရ ၄-ပါဒ႐ွိရင္ ၁-ဂါထာလို႔ ဆိုႏိုင္တယ္္။ ဂါထာဖြဲ႕သီတဲ့ စည္းကမ္းေတြအရ ဒီဂါထာမ်ိဳးကို “ဥပဇာတိ”လို႔ ေခၚတယ္။ ဣႏၵ၀ဇိရဂါထာေရးနည္းနဲ႔ ဥေပႏၵ၀ဇိရဂါထာေရးနည္း ႏွစ္မ်ိဳးေရာထားတာ။ ပထမနဲ႔ စတုတၳပါဒေတြက ဥေပႏၵ၀ဇိရ, ဒုတိယနဲ႔ တတိယပါဒေတြက ဣႏၵ၀ဇိရ။ လူသိမ်ားတဲ့ ဥပမာနဲ႔ ေျပာရရင္ ရတနသုတ္, ေမတၱသုတ္ေတြမွာ ပါတဲ့ ဂါထာမ်ိဳးေတြနဲ႔ တူတယ္။ ဂါထာႀကီးေတြလို႔လဲ ေခၚႏိုင္တယ္။ ႐ြတ္ရဖတ္ရတာလဲ ခန္႕တယ္။ အင္း…ေျပာမယ့္သာ ေျပာေနရတာ။ ဒါမ်ိဳးေတြ မေရးႏိုင္တာ အေတာ္ ၾကာလွေပါ့။ လက္ပ်က္ေနတယ္လို႔ ေျပာတာထက္ စိတ္ပ်က္ေနတာလို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ၀န္ခံရမွာပဲဗ်ာ။
Subscribe to:
Posts (Atom)
