အကၡရ

သမုဒယ, လျပည့္ညႏွင့္ အတၱအဘိဓမၼာ

2008-10-14T23:13:00.004+05:30

တခ်ိန္တုန္းက…။
ျဖဴစင္တဲ့ ဘ၀ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္။
အခုေတာ့ အေရာင္ေတြ စြန္းလို႔။
အရာရာ ေျပာင္းလဲ့ခဲ့ဲၿပီေကာ…။

မနာပတာရာပရိ၀ါရိေတာ ေသာ၊
နိသာကေရာ ဒိပၸတိ အႏၶကာေရ။
သိေနဟဇုဏွာယ.ထ စုမၺိတာနံ၊
အ၀ႆုတာနံ ဟဒေယာ သုဖုေလႅာ။

လျပည့္၀န္း
ၾကယ္စင္ေတြ ၀န္းလို႔ ရံလို႔
အေမွာင္ထဲမွာ လင္းလို႔ လက္လို႔
အခ်စ္လေရာင္ျခည္က နမ္းလို႔ ႐ႈိက္လို႔
တမ္းတမ္းစြဲေနသူတို႔ ႏွလံုးသားၾကာပြင့္ လန္းလို႔ စြင့္လို႔…။

မဇၥၽိမမွ သႏၲိသုခသို႔

2008-10-02T22:07:00.014+05:30

အစြန္းေရာက္လမ္းေၾကာင္းေတြ ေ႐ွာင္႐ွားလို႔ မဇၥၽိမလမ္းစဥ္အတိုင္း ေလွ်ာက္လွမ္းၾကမယ့္ ေျခလွမ္းေတြဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးပန္းတိုင္ကို ေ႐ွ႕႐ႈေနတယ္ဆိုရင္ မွားမယ္မထင္ပါဘူး။

ဗီယက္နမ္ ဇင္ဗုဒၶဘာသာရဟန္းေတာ္Thich Nhat Hanhအေၾကာင္းကို မႏွစ္က စသိခဲ့ရတယ္။ Engaged Buddhism in the Westစာအုပ္ကို Book reviewေရးရင္းနဲ႔ သူ႔အေၾကာင္းတေစ့တေစာင္း ဖတ္ျဖစ္ခဲ့တာ။ ဒီႏွစ္ ဒီေန႔ ဒီေနရာမွာ သူ႔ေျခလွမ္းေနာက္က ထပ္ၾကပ္မကြာ လိုက္ခြင့္ရလိမ့္မယ္လို႔ေတာ့ မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့မိဘူး။

အိႏၵိယပါလီမန္ေ႐ွ႕ကေန အိႏၵိယဂိတ္အထိ ရာဂ်ပတ္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ၿငိမ္သက္ၿငိမ္းေအးစြာ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ၾကတဲ့ ေျခလွမ္းမ်ားကို Thich Nhat Hanhက ဒီလို ႐ႈျမင္တယ္…

It is truly a miracle to walk on this earth. As you breathe in and out you can remind yourself: “Every step is a miracle.”

After a while you will begin to feel that you have more than enough conditions for happiness right now. You will see how happy you are to be able to walk, to be able to see the blue sky and hear the song of the birds and you can remind yourself: “Every step is happiness.”

If you have any suffering in your body or mind you will discover that walking peacefully like this has the power of healing and you can remind yourself: “Every step is healing.”

Gradually your mental states and physiological state begin to transform, becoming more and more positive and you can remind yourself: “Every step is transforming.”

မဟတၱမဂႏၵီရဲ႕ ေမြးေန႔မွာ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့တဲ့ လမ္းခရီးအတြက္ကိုလည္း သူက ဒီလို ဆိုပါတယ္…
Today we shall enjoy walking as a continuation of the Mahatma and if we succeed today we shall walk as his continuation every day.

Dalia Lamaက သူနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဒီလို မိန္႔ႃမြက္ခဲ့ဘူးတယ္..
Thich Nhah Hanh shows us the connection between personal inner peace, and peace on earth.

ငါ့ေသြး ငါ့သကၤန္း ငါ့ေဗာဓိေညာင္႐ြက္

2008-09-26T23:28:00.002+05:30

ေလာဟိတာနိ ရတၱာနိ။
တထာ စီ၀ရာနိ။
တထာ ေဗာဓိေယာ။

ေသြးတို႔ ရဲရဲနီ…
သကၤန္းတို႔ ရဲရဲနီ…
ေဗာဓိေညာင္႐ြက္တို႔ ရဲရဲနီ…။

ဤသည့္စားဖြယ္

2008-09-09T17:43:00.001+05:30

“စားၾကမယ္ေဟ့ေကာင္းေကာင္း”တဲ့။ ဘာအတြက္ စားမွာလဲ။ စားဖို႔ ႐ွင္သန္ေနတာလား။ ႐ွင္သန္ဖို႔ စားေနတာလား။ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ စားေသာက္ျခင္းအတတ္ပညာက ဒီလို…

ဣတိ ပုရာဏၪၥ ေ၀ဒနံ ပဋိဟခၤါမိ၊ န၀ၪၥ ေ၀ဒနံ န ဥပၸါေဒႆာမိ။

ေ၀ဒနာအေဟာင္းကိုလည္း ပယ္ေဖ်ာက္ပါအံ့။ ေ၀ဒနာအသစ္ကိုလည္း မျဖစ္ေစပါအံ့။

အာဟာရနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး မွတ္မွတ္ရရျဖစ္မိတဲ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို ဆရာႀကီးေ႐ႊဥေဒါင္းရဲ႕ တသက္တာမွတ္တမ္းႏွင့္ အေတြးအေခၚမ်ားစာအုပ္ထဲက ကူးယူေဖာ္ျပလိုက္တယ္။ တိုင္းသားျပည္သူ ေပးလွဴတဲ့ ေဘာဇဥ္ကို အလဟႆမျဖစ္ေအာင္ သံုးစြဲတဲ့ ေ႐ႊ၀ါေရာင္နိမိတ္ပံုတစ္ခုပါ…။

ဆရာေတာ္ ဦးဥတၱမ

သူရိယတိုက္၌ သိကၽြမ္းရေသာ ပုဂၢိဳလ္ေက်ာ္မ်ားအေၾကာင္းကို ေဖာ္ျပရာတြင္ ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမအေၾကာင္းကိုလည္း ေဖာ္ျပရန္ လိုေပလိမ့္မည္။ သူရိယတိုက္သို႔ ကၽြႏု္ပ္ ေရာက္ၿပီးေနာက္ မ်ားမၾကာမီအတြင္း ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမသည္ ကၽြႏု္ပ္၏ စားပြဲသိို႔ လာ၍ထိုင္ေလ့႐ွိ၏။ ဆရာေတာ္သည္ ကၽြႏု္ပ္၏ ၀တၳဳမ်ား ဖတ္ေလ့႐ွိသူျဖစ္ရာ ကၽြႏု္ပ္အား (ဦးဘေဖ၊ ဦးလွေဖတို႔မွတပါး) တိုက္သားမ်ားအနက္တြင္ စိတ္၀င္အစားဆံုးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ဟန္႐ွိ၏။ ဆရာေတာ္သည္ အိႏၵိယျပည္ႏွင့္ ျမန္မာျပည္တို႔ကို ေခါက္တံု႔ေခါက္ျပန္ ကူးသန္းသြားလာေနေသာ ႏိုင္ငံေရးဘုန္းႀကီးတပါးျဖစ္ျခင္း၊ ရခိုင္သားျဖစ္သည္ ဆိုျခင္းမွတပါး ကၽြႏု္ပ္ ဘာမွမသိေခ်။ ကၽြႏု္ပ္မွာ ထိုစဥ္က စာေပမွတပါး ႏိုင္ငံေရး၌ စိတ္၀င္စားျခင္း မ႐ွိေသးသည္ျဖစ္၍ ဆရာေတာ္အေပၚ၌ အထင္လည္းမႀကီး၊ စိတ္၀င္စားမႈလည္း နည္းပါးလွသည္။ ကၽြႏု္ပ္သည္ သူရိယတတိုက္လံုးတြင္ (မဂၢဇင္းအယ္ဒီတာ အျဖစ္ႏွင့္) အလုပ္အေခ်ာင္ဆံုးေသာ စာဖတ္သူတေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ဘူးရာ ဆရာေတာ္သည္ ကၽြႏု္ပ္အလုပ္ေခ်ာင္ျခင္းကို သိသည္တေၾကာင္း၊ ၀တၳဳ၀ါသနာပါ၍ ကၽြႏု္ပ္အား ၀တၳဳေရးသမားတေယာက္အေနျဖင့္ ခင္မင္ေလးစားသည္တေၾကာင္းေၾကာင့္ ကၽြႏု္ပ္၏ စားပြဲတြင္ အၾကာႀကီးထိုင္ကာ စကားေျပာေလ့႐ွိ၏။ ကၽြႏု္ပ္ကမူ စာဖတ္ပ်က္သည္ဆိုကာ ဆရာေတာ္အား အသာတၾကည္ေျပာ၍မရလွ်င္ ေငါက္၍ပင္ ထုတ္ခဲ့မိဘူးပါသည္။

ထိုစဥ္က ဆရာေတာ္သည္ ဘယ္ဆီမွာ ဆြမ္းဘုမ္းေပးသည္မသိ၊ ညဥ့္အခ်ိန္မ်ားတြင္မူကား သူရိယတိုက္၌ပင္ က်ိန္းစက္သည္ဟူ ကၽြႏု္ပ္ သိရ၏။ ကၽြႏု္ပ္၏ မ်က္စိ၌ ဆရာေတာ္သည္ ဘုန္းႀကီး “ဂ်ပိုး”ထဲက ထင္မိသည္ႏွင့္ ေငါက္၍ ထုတ္မိျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ “တပည့္ေတာ္တို႔က ကိုယ္ေတာ္တို႔လို လူအားမဟုတ္ပါဘူး ဘုရား၊ လုပ္ႏိုင္မွ စားရတဲ့လူေတြပါ၊ အ႐ွင္ဘုရားလို ေလမပန္းအားပါဘူး ဘုရား” စသည္မ်ားျဖင့္ ႏွင္ထုတ္ခဲ့မိဘူးပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဆရာေတာ္သည္ ဤမွ်ျဖင့္လည္း မနာတတ္၊ ဤထက္ ၾကမ္းၾကမ္း ေလွ်ာက္၍လည္း မနာတတ္၊ ႏွင္ထုတ္သည့္အခိုက္တြင္ ခဏတျဖဳတ္ ထသြား၍ ေတာ္ေတာ္ၾကာလွ်င္ စပ္ၿဖဲစပ္ၿဖဲႏွင့္ ေရာက္လာျပန္ပါေတာ့သည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ျမန္မာျပည္၌ ဟုမၼ႐ူး တစခန္းထလာေသာ အခ်ိန္တြင္မူကား ကၽြႏု္ပ္သည္ အလြတ္တန္ခိုးႀကီးလ်က္႐ွိေသာ “ငယ္ေပါင္း”ဆရာေတာ္ဆို၍ ဖူးေတြ႕ရန္ ေရာက္သြားေသာအခါ အေစာင့္အၾကပ္ေတြ အထပ္ထပ္ ၀ိုင္းရံလ်က္႐ွိသည္ႏွင့္ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးအဆင့္ဆင့္ထံ ၀င္ခြင့္ေတာင္းၿပီးမွ ဆရာေတာ္ေ႐ွ႕ေမွာက္သို႔ ေရာက္ခဲ့ရျခင္းကို ႀကံဳခဲ့ရဘူးပါသည္။ ထိုအခါတြင္ ေ႐ွးယခင္က ႐ႈပ္သည္ထင္၍ စားပြဲမွ ႏွင္ထုတ္ခဲ့မိဖူးေသာ အျခင္းအရာကို သတိရမိသျဖင့္ ၿပံဳးခဲ့မိပါေသးသည္။ “ေဟ့ ေဖသိန္း၊ မင္းက ငါ့ကို ႐ႈပ္တယ္ဆို”ဟူေသာ မ်က္ႏွာထားမ်ိဳး ျပေခ်မည္ေလာဟု ကၽြႏု္ပ္ အကဲခတ္ေသးရာ ထိုအမူအရာမ်ိဳးကား ျပေတာ္မမူ႐ွာေပ။

အံၾသဖြယ္ ဘုန္းေပးႏိုင္ျခင္း

ကၽြႏု္ပ္သည္ ဆရာေတာ္အား ႏွင္ထုတ္မိခဲ့ဘူးေသာ္လည္း စင္စစ္မွာ ဆရာေတာ္ မႀကီးက်ယ္ေသးမီ အခ်ိန္ကပင္ ဆရာေတာ္၏ အခ်ိဳ႕ေသာ စိတ္ေနသေဘာထားမ်ားကို ၾကည္ညိဳရေကာင္းမွန္း သိသည္ႏွင့္ အိမ္သို႔ပင့္၍ ဆြမ္းႏွစ္ႀကိမ္ ေကၽြးဖူးပါသည္။ ဆြမ္းေကၽြးျခင္းကို လူသိေစလို၍ မဟုတ္၊ ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမ၏ ဘုန္းေပးပံု ထူးျခားျခင္းကို ေဖာ္ျပလိုေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ဆြမ္းႏွစ္ႀကိမ္ ေကၽြးဘူးသည့္အနက္ ပထမအႀကိမ္မွာ ဆြမ္းလိုက္ေသာဇလံုႀကီးႏွင့္ ဘုန္းေပး၍ တဇလံုလံုး အကုန္ခၽြတ္ျခင္းမွ်ေလာက္သာ ႐ွိသျဖင့္ စာမဖြဲ႕ေလာက္ပါ။ သို႔ရာတြင္ ဒုတိယအႀကိမ္ ေကၽြးေသာ အခါ၌မူ ကၽြႏု္ပ္ကိုယ္တိုင္ တအံ့တၾသျဖစ္မိသည့္ႏွင့္ ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမအေၾကာင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ စိတ္၀င္စားမႈ ႐ွိသူမ်ားအဖို႔ ေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္။ ဒုတိယအႀကိမ္ ပင့္ေသာအခါတြင္ ဆရာေတာ္က “ငါ့မွာ ဆီးခ်ိဳေရာဂါ႐ွိတယ္။ ထမင္းလဲမစား၊ ဂ်ံဳလဲမစား၊ သားငါးသက္သက္သာ စားတယ္” ဟု အမိန္႔႐ွိလိုက္၏။

ကၽြႏု္ပ္သည္ ဆရာေတာ္၏ ဘုန္းေပးပံုအစြမ္းကို သိၿပီးျဖစ္၍ ေအာက္ပါစားစရာမ်ားကို ခ်က္ျပဳတ္ျပင္ဆင္ထား၏။ (၁) ၾကက္တစ္ေကာင္ ႐ိုစ့္(ျပဳတ္ေက်ာ္)၊ (၂) အရည္ခပ္မ်ားမ်ားႏွင့္ ဘဲတစ္ေကာင္စြပ္ျပဳတ္၊ (၃) ၀မ္းဘဲဥ ေျခာက္လံုး ဟတ္ဘိြဳင္၊ (၄) ၀က္အူေခ်ာင္းကင္ ၂၅က်ပ္သား၊ (၅) ငါးၾကင္းသားေက်ာ္ ၂၅က်ပ္သား၊ (၆) ႏြားႏို႔ ၅၀သားတို႔ကို အသင့္ျပင္ထားၿပီးလွ်င္ မိတ္ေဆြ ကိုခင္ေမာင္တင့္အားလည္း ထမင္းစားဖိတ္ထား၏။ ၎နံနက္တြင္ ကၽြႏု္ပ္တို႔အတြက္ အထူးတလည္ မစီမံပဲ ထမင္းအိုးတလံုးသာ ခ်က္ထား၏။ ဆရာေတာ္ႂကြလာ၍ ထို္င္လိုက္ရာတြင္ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔လင္မယားႏွင့္ ကိုခင္ေမာင္တင့္သည္ အနီးတြင္ ထို္င္လ်က္ ေစာင့္ၾကည့္ေနၾက၏။ ဆရာေတာ္သည္ ဘဲတေကာင္လံုးေပါင္းၿပီး ၀မ္းဘဲဥပံုပန္းကန္ႀကီးတြင္ ထည့္ထားေသာ စြပ္ျပဳတ္ရည္ထဲမွ တ၀က္ခန္႔မွ်ေသာ အရည္မ်ားကို ေသာက္လိုက္ၿပီး ဘဲသားကို ဖဲ့၍ ဘုန္းေပး၏။ ရင္အုပ္ႏွင့္ေပါင္မ်ား ကုန္သည့္ေနာက္ ေတာင္ပံ႐ိုးစသည္မ်ားကို ကိုက္လိုက္ေသး၏။ ၎ေနာက္ ႐ိုစ့္လုပ္ထားေသာ ၾကက္ေကာင္ကို လွမ္းကိုင္၍ ဘဲေကာင္ေရာက္ႏွင့္ေသာ ေနရာသို႔ ပို႔လိုက္၏။ ႂကြင္းက်န္ေသာ ဘဲ႐ိုးႏွင့္ ၾကက္႐ိုးမ်ားမွာ အညီအမွ်ေလာက္႐ွိ၍ မည္သည့္အ႐ိုးတြင္မွ အသားထူထူ ကပ္လ်က္ မ႐ွိေတာ့ေခ်။ ၾကက္ေကာင္ကုန္သည့္ေနာက္ တ၀က္ခန္႔က်န္ေနေသးေသာ ဘဲစြပ္ျပဳတ္ရည္ထဲမွ ေနာက္ထပ္တစ္၀က္ ေသာက္ျပန္၏။ အနီးမွ ထုိုင္ၾကည့္ေနေသာ ကၽြႏု္ပ္တို႔ သံုးေယာက္သည္ တေယာက္မ်က္ႏွာကို တေယာက္လွမ္းၾကည့္ေနၾကေလၿပီ။ ၎ေနာက္ ဆရားေတာ္သည္ ဘဲဥဟတ္ဘိြဳင္ေျခာက္လံုးႏွင့္ ၀က္အူေခ်ာင္းကို ဘုန္းေပးရင္း က်န္ေနေသးေသာ ဘဲစြပ္ျပဳတ္ရည္ထဲမွ တခ်က္တခ်က္ တဇြန္းႏွစ္ဇြန္း ခပ္၍ေသာက္၏။ ၎တို႔ ကၽြတ္ေသာအခါ ငါးၾကင္းသားေၾကာ္ကို လွမ္းကိုင္၍ အာေျခာက္ေသာအခါတြင္ စြပ္ျပဳတ္ရည္ျဖင့္ က်ိဳက္ခ်၏။ ငါးေၾကာ္လည္းကုန္၍ စြပ္ျပဳတ္ရည္လည္း ေျပာင္ေလၿပီ။ ဤတြင္မွ ဆရာေတာ္သည္ ႏြားႏို႔ ၅၀သားကို စကားတေျပာေျပာႏွင့္ တျဖည္းျဖည္း က်ိဳက္၍က်ိဳက္၍ ခ်ေလရာ ကၽြႏု္ပ္မွာ ဆရာေတာ္ ဘုန္းေပးၿပီးေနာက္ ေစာင့္၍မၾကည့္ႏိုင္ေတာ့ပဲ ဖိတ္ေခၚထားမိေသာ ဧည့္သည္ႏွင့္ ကၽြႏု္ပ္တို႔အတြက္ ဘဲကင္တစ္ေကာင္ ေျပး၀ယ္ရပါေတာ့သည္။ မ႐ြံတတ္လွ်င္ ဆရာေတာ္ကိုက္၍ ခ်ထားေသာ ဘဲ႐ိုးၾကက္႐ိုးမ်ားမွ အသားအကပ္အသပ္ေလးမ်ားကို ကိုက္စုတ္ယူရန္မွတပါး ဘာတခုမွ် စားစရာမက်န္ေတာ့ပါ။ ဤသည္ကား ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမ ကိုယ္ေတာ္၏ တထပ္စာ ဆြမ္းဘုဥ္းေပးေတာ္မူျခင္းေပတည္း။

ေတာင္အရပ္သို႔ ဦးၫႊတ္ျခင္း

2008-09-05T21:43:00.002+05:30

ေမြးကထဲက ဆရာေတြနဲ႔ လက္ပြန္းတတီးေနခဲ့ရတာ။ မိဘေတြက ေက်ာင္းဆရာေတြေလ။ ကံမေကာင္းခ်င္ေတာ့ သိတတ္တဲ့ အ႐ြယ္ကစၿပီး ပုဗၺာစရိယဆုိတဲ့ သူတို႔ရဲ႕ အဆံုးအမေတြနဲ႔ ေ၀းခဲ့ရတယ္။ ပါဠိအလကၤာက်မ္းကေတာ့ ဒီလို ဆိုတယ္။

ကႎ ေတဟိ ပါဒသုႆူသာ၊
ေယသံ နတၳိ ဂ႐ူနိဟ။
ေယ တပၸါဒရေဇာကိဏၰာ၊
ေတ ၀ သာဓူ ၀ိေ၀ကိေနာ။

ဆရာသမားေျခရင္းမွာ ၀ပ္စင္းခစားျခင္း မ႐ွိတဲ့သူေတြဟာ အသံုးမက်ပါ။
ဆရာ့ေျခေထာက္က ေျမမႈန္ေတြနဲ႔ ေပက်ံေနတဲ့သူေတြသာ လူခၽြန္လူမြန္ေတြပါ။

ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ညီညာထႂကြတို႔ အတတ္လည္းသင္တုိ႔ ဘာတို႔ ေအာ္ဖတ္ေနတာပဲေလ။ ဘာလဲလို႔ မသိပါဘူး။ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ သိဂၤါလသုတ္မွာပါတဲ့ အရပ္၆မ်က္ႏွာ လံုၿခံဳေရးဆိုတာကိုေတာ့ ပါဠိစာေပ သင္ေတာ့မွ မူရင္းဖတ္ျဖစ္တယ္။ ပါဠိစာေပေလ့လာ့ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္မွာ သတိတရျဖစ္မိတာက ငယ္ငယ္က ဆရာတစ္ေယာက္ကိုပါ။ ဒီအေၾကာင္းကို တစ္ခ်ိန္တုန္းက တစ္ေနရာက ဘေလာ့ဂ္တစ္ခုမွာ ေရးခဲ့ဖူးတယ္။ အခု ျပန္ဖတ္ၿပီး ျပန္လြမ္းမိတယ္…။ ဒီမွာ ဒီေန႔ ဆရာမ်ားေန႔ေလ။ ဒကၡိဏသို႔ ငဲ့ၾကည့္ရေအာင္…

ပါဠိစာေပဟာ ေလးနက္တဲ့ အဓိပၸါယ္ျပည့္၀တဲ့ ေလာကေကာင္းက်ိဳးေ႐ွ႕႐ႈတဲ့ စာေကာင္း ေပမြန္ တစ္ခုပါ။ ဖတ္ မွတ္ ေလာ့လာၾကည့္႐ံုနဲ႔ သိသာပါတယ္။ မိမိ သူတပါးကို တစ္စိုးတစ္စိမွ် ထိပါးျခင္း မ႐ွိဘဲ မိမိရဲ႕ က်င့္ႀကံႀကိဳးကုတ္မႈအေပၚ မူတည္ၿပီး အက်ိဳးအျမတ္ေကာင္းမ်ား ရႏိုင္ပါတယ္။ မ်က္ကန္း ယံုၾကည္မႈကို ဖယ္႐ွားၿပီး မိမိရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ စြမ္းအားနဲ႔ လြပ္လပ္ေသာ အေတြးအေခၚ အယူအဆမ်ားကို ကိုင္စြဲကာ ဘ၀ရဲ႕ ဒုကၡမ်ားကို မေ႐ွာင္တမ္း ရင္ဆိုင္ ႏိုင္ပါတယ္။ အျပဳသေဘာေဆာင္တဲ႔ အျမင္မ်ားနဲ႔ ေလာကရဲ႕ မညီညာမႈေတြ အေျပာင္းအလဲေတြ အ႐ႈပ္အေထြးေတြၾကားမွာ ျငိမ္းေအးစြာ ေနထိုင္ႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

တိတိက်က် ေျပာရရင္ ၁၉၈၆/၈၇ မွာ။ ၉တန္း ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ ေပ်ာ္စရာအတိ။ ပူပင္စရာ မ႐ွိ။ ေက်ာင္းကေတာ့ ေအာင္ဆန္းကြင္းနဲ႔ stone throw away။ ေက်ာင္းသြား ေက်ာင္းျပန္ စာမွန္မွန္က်က္ ဒါပဲ( ဟိုဟိုဒီဒီ အေလလိုက္ခ်င္တဲ့ စိတ္ တျဖည္းျဖည္း ရင့္လာတာေလးေတာ့ ႐ွိတာေပါ့)။ ေက်ာင္သားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀ ျပန္ေတြးၾကည့္ရင္ လြမ္းေမာစရာထက္ မတည္ၿငိမ္ေသးတဲ့ သေဘာေတြ ႐ွိေနတာကို ေတြ႕ရမွာပါ။ ဒီအထဲက တစ္ခုကို ေျပာခ်င္လို႔ပါ။ ေက်ာင္းတက္ေနတုန္းမွာ အတန္း အကူးအေျပာင္းမွာ ဆရာ မလာတဲ့ အခ်ိန္မ်ား ႐ွိတတ္ပါတယ္။ အလြန္ ေပ်ာ္ေပါ့။ အဲဒီလို အခ်ိန္ေလးမွာ….။
ဟိန္း….အသံႀကီးတစ္ခု ၾကားလိုက္ရပါတယ္။ သိလိုက္ပါၿပီ။ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ သံစဥ္ တစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ ေက်ာင္း၀န္းထဲမွာ ဒီလို အသံမ်ိဳး ၾကားလို႔ကေတာ့ ေနာက္က်တဲ့ ေျခေထာက္ သစၥာေဖာက္ေပါ့။ ေျပးစမ္း။ ဟုတ္တယ္။ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးနဲ႔ ရင္ဆိုင္တိုးမိရင္ မလြယ္ပါ။ အနည္းဆံုး တစ္ခ်က္ေတာ့ အတီးခံရမွာ ေသခ်ာတယ္။ အေၾကာင္းမ႐ွိ အေၾကာင္း႐ွာၿပီး တီးပါတယ္( သားေရကြင္း လက္မွာ ပတ္ထားသည္ကို ေတြ႕၍ အ႐ိုက္ခံရဘူးပါသည္)။ တမတ္ေစ့ေအာက္ မေရာ့့ေသာ လံုးပတ္ ႐ွိတဲ့ ႀကိမ္လံုးကို လက္ထဲက မခ်ပါ( မတ္ေစ့ မျမင္ဘူး သူမ်ား ခြင့္လႊတ္ပါ)။ သူ႔ အတီးကလည္း စိန္ေဗဒါ ထက္ ျပင္းပါတယ္။
အခုလည္း တုတ္ႀကီးကိုင္ၿပီး စာသင္ခန္းထဲ ၀င္လာပါတယ္။ ေသခ်ာၿပီ။ အတန္းမွာ ဆရာ မ႐ွိတုန္း သူကိုယ္တိုင္ ၀င္ၿပီး သင္မယ္ေပါ့။ ဒါမ်ိဳး မၾကာခဏ လုပ္တတ္ပါတယ္။ သင္ေတာ့လဲ သင္ခန္းစာနဲ႕ ပတ္သက္တာ သင္ခဲပါတယ္။ သင္ခ်င္တာ သင္ၿပီး ဆိုခိုင္းေတာ့တာပဲ။ သူ ပါးစပ္ႀကီး ဟဟၿပီး ဆိုတဲ့အတိုင္း လိုက္ဆိုရပါတယ္။ သူ႔ ပံုက အလြန္ ရယ္ဖြယ္ ျဖစ္ပါတယ္( အခု စာ႐ိုက္ေနရငး္ မ်က္လံုးထဲ ျပန္ ျမင္ေယာင္ ေနမိပါတယ္)။ ရီလို႔ မရပါ။ သူ႕ေ႐ွ႔႕မွာ ရီဖူးသူမ်ား လြမ္းေလာက္ေအာင္ အတီးခံရဘူးပါတယ္။ အဲဒီေန႔မွာေတာ့ စာတစ္ပုဒ္ သင္ပါတယ္။ ဖတ္ျပတယ္။ လိုက္ဆိုရတယ္။ အဓိပၸါယ္ ေျပာခဲ့သလား မမွတ္မိေတာ့ပါ( သူငယ္ခ်င္းမ်ားထဲက မွတ္မိသူမ်ား ႐ွိမလား မသိပါ)။ အတန္းေျပာင္း ေခါင္းေလာင္းေခါက္ ေနာက္ဆရာ တစ္ေယာက္လာ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးလည္း သြားေရာ ၿပီးသြားတာပါပဲ။
ေနာက္ (၈)ႏွစ္ေလာက္ အၾကာမွာ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး သင္ခဲ့တဲ့ စာတစ္ပုဒ္ကို ျပန္လည္ သင္ၾကားရပါတယ္။

ပထဗ်ာ ဧကရေဇၨန ၊
သဂၢႆ ဂမေနန ၀ါ ။
သဗၺေလာကာဓိပေစၥန ၊
ေသာတာပတၱိဖလံ ၀ရံ ။

ဒီစာပိုဒ္ပါ။ ငယ္စဥ္က ဒါဟာ ပါဠိဂါထာ(ကဗ်ာ), ဗုဒၶေဒသနာလို႕ မသိခဲ့ပါ။ သိတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးကို အလြန္ သတိရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ ကြယ္လြန္ခဲ့တာ ႏွစ္ အေတာ္ ၾကာခဲ့ပါၿပီ (သူ႔ရဲ႕ စ်ာပနမွာ ဆရာႀကီးလာၿပီလို႔ တစ္ေယာက္က ေအာ္လိုက္တာ ေနာက္လွည့္ၾကည့္မိတယ္။ တကယ္မ်ား ေရာက္လာတာလားလို႔ေလ။ ေက်ာင္းတုန္းက လန္႔ခဲ့တာေတြ လြမ္းစရာျဖစ္ကုန္တယ္)။ Erich Segalရဲ႕ The Classကို ျမသန္းတင့္က လြမ္းေမာခဲ့ရေသာ တကၠသိုလ္ ေႏြညမ်ား လို႔ ဘာသာျပန္တယ္။ အခုက တကၠသိုလ္မဟုတ္ပါ။ အထက္တန္းေက်ာင္းေလး တစ္ခုမွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာပဲ ေျပာေျပာ လြမ္းေတာ့ လြမ္းရပါတယ္။
ဒီကဗ်ာရဲ႕ အဓိပၸါယ္က အေတာ္ သိမ္ေမြ႕နက္နဲပါတယ္( ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးက သူ႔တပည့္မ်ားကို အေတာ္ အထင္ႀကီးပံု ရပါတယ္)။ ဆရာေတာ္ အ႐ွင္ ေသ႒ိလရဲ႕ ျမန္မာျပန္က ဒီလိုပါ….

“ေျမတျပင္လံုးကို အစိုးရေသာ စၾကာ၀ေတးမင္း အျဖစ္ထက္လည္းေကာင္း၊
နတ္ျပည္ ျဗဟၼျပည္သို႕ သြားရသည္ထက္ လည္းေကာင္း
ေသာတာပတၱိဖိုလ္ကို ရျခင္းသည္ ျမတ္၏။”

ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ ေဒသနာထဲမွာ “ဓမၼပဒ”လို႔ အမည္ရတဲ့ စာစုထဲက ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ အ႐ွင္ ေသ႒ိလကပဲ “လူအမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔၏ စိတ္သေဘာ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို လိုက္၍ ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကားေတာ္ မူခဲ့ေသာ တရားေတာ္ေပါင္းစံု ပါ႐ွိသျဖင့္ (Anthology of Verses) တရားေတာ္ ညႊန္႔ေပါင္းက်မ္း ျဖစ္ပါသည္” ဟု “ဓမၼပဒ”ကို အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ပါတယ္။ အဲဒီထဲက တစ္ဂါထာဟာ အခုထိ ရင္ထဲမွာ ႐ိုက္ခတ္ေနဆဲပါ။

ဆရာႀကီးအား ဤစာတိုေပစျဖင့္ ပူေဇာ္ပါသည္။

အကၡရာမ်ားရဲ႕ အခင္းအက်င္း

2008-09-04T23:16:00.012+05:30

စာမဖတ္
ငတ္လဲငတ္
ေမွာင္လဲေမွာင္…

ဒီကဗ်ာအပိုင္းအစေလး စိတ္ထဲမွာ စြဲေနတယ္။ ငတ္ေနတဲ့အခါမ်ိဳး ေမွာင္ေနတဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာ စာဖတ္ဖို႔ သတိမရ။ မဖတ္ေတာလဲ့ ငတ္လို႔ျပတ္လို႔ ေမွာင္လို႔မိုက္လို႔။ အခုအခ်ိန္ မငတ္ခင္ မေမွာင္ခင္ေလး စာဖတ္ႏိုင္ဖို႔ စာအုပ္ေစ်းပြဲေတာ္မွာ ဖတ္စရာစာအုပ္ သြား႐ွာျဖစ္ခဲ့တယ္။

ေဒလီမွာ ေနတဲ့ႏွစ္ေတြမွာ ၃ႀကိမ္ book fair နဲ႔ ႀကံဳတယ္။ တစ္ႏွစ္တစ္ႀကိမ္။ ဒီႏွစ္ေတာ့ ေမ့ေနတာ။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေျပာမွပဲ သတိတရ သြားျဖစ္တယ္။ ရာသီဥတုကလဲ ပူစပ္ပူေလာင္နဲ႔ သြားရမွာ ခပ္ပ်င္းပ်င္း။ ျမန္မာျပည္မွာဆိုရင္ ေတာ္သလင္းလအပူက ခပ္ျပင္းျပင္းပဲ။ အရင္ႏွစ္ေတြကဆို ေဒလီက အပူခ်ိန္ ၄၅ဒီဂရီေလာက္ ႐ွိတာ။ ဒီႏွစ္ေတာ့ ၃၅၀န္းက်င္ပဲ ႐ွိတယ္။ တစ္ႏွစ္တစ္ေခါက္ဆိုေတာ့လဲ သြားသင့္တယ္လို႔ ေတြးၿပီး ေအးေအးေဆးေဆး Metroစီးၿပီး သြားလိုက္တယ္။ အရင္ႏွစ္က book fairလုပ္တဲ့ေနရာအထိ Metro မေရာက္ေသးဘူး။ ဒီႏွစ္ေတာ့ အေတာ္အဆင္ေျပတယ္။ ေက်ာင္းကေန ၁၁ဘူတာ ေျမေအာက္က စီး။ ၄ဘူတာ ေျမေပၚကစီးၿပီး ၁၀မိနစ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္တာနဲ႔ Pragati Maidanဆိုတဲ့ ေနရာကို ေရာက္ေရာ။ ဒီေနရာက ေဒလီမွာ ကုန္စည္ျပပြဲလို ျပပြဲမ်ိဳးေတြ လုပ္တဲ့ေနရာ။ ၀င္းႀကီးထဲမွာ အေဆာက္အဦေတြ အမ်ားႀကီး။ ဒီႏွစ္ book fairက ၁၄ႀကိမ္ေျမာက္။ အေဆာက္အဦ ၅ခုမွာ ခင္းက်င္းျပသထားတယ္။ ၀င္ေၾကးက ႐ူးပီး ၁၀။ ေရသန္႔တစ္ဘူးစာပါပဲ။

စာအုပ္ေတြကေတာ့ အစံုပဲ။ အ႐ြယ္စံုအတြက္ အမ်ိဳးစံုပဲ။ အေရာင္အေသြးကလဲ စံုပါ့။ စာဂ်ပိုးေတြအတြက္ေတာ့ တကယ့္ပြဲေတာ္ႀကီးေပါ့။ စာအုပ္စာေပ လူ႔မိတ္ေဆြတဲ့။ ရန္သူလို႔ေတာ့ မထင္ပါဘူး။ လိုခ်င္တဲ့ စာအုပ္ေတြက ေစ်းႀကီးေနေတာ့ စာအုပ္ကုိ ရန္လုပ္ခ်င္ေနတယ္။

သူတို႔ေလးေတြလဲ ပါတယ္။ ငယ္ငယ္ေလးကထဲက အေငြ႕အသက္ေတြ ရေနေတာ့ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ စာေတြ ကဗ်ာေတြ ေရးလို႔ စာေပႏိုဗယ္ဆုေတြ ဘာေတြ မရဘူးမေျပာႏိုင္ဘူးေလ။ သူတိုရဲ႕ အဘိုးနံမည္ကိုက တဂိုးတဲ့။ ဒီကေလးေတြ ဂီတၪၨလီေတာင္ အလြတ္မ်ား ရေနၾကၿပီလားမသိ။

ဒီႏွစ္ေတာ့ စာအုပ္တစ္အုပ္မွ မ၀ယ္ျဖစ္ဘူး။ ငတ္ျပတ္ေနလို႔ စာအုပ္ေတြပဲ ေငးၿပီး ျပန္လာခဲ့တယ္။

ပထ၀ီထဲက သမိုင္း

2008-08-31T09:15:00.003+05:30

၂၀၀၇ ႏွစ္ဆန္းပိုင္းတုန္းက ရာဇၿဂိဳလ္နဲ႔ သာ၀တၳိကို သြားျဖစ္တယ္။ အဲဒီကို ေရာက္ေတာ့ ဖတ္ထားမွတ္ထားသမွ် ပါဠိစာေပေတြထဲက သတိရမိတဲ့ အေၾကာင္းေတြ အမ်ားႀကီး။ ပါဠိစာေပသင္ခါစက ေရးထားတဲ့ ကဗ်ာေတြထဲက တစ္ပုဒ္ကိုေတာ့ မွတ္မွတ္ရရ သတိရမိတယ္။ ေဒ၀ဒတ္အေၾကာင္းပါ။ ဇတ္လမ္းကေတာ့ အားလံုး သိၿပီးသားပါပဲ။

၀ရာႏုဘာ၀သၪၨာတ-၀မၼိေနာပိ ၀ဓတၳိက။
၀သုဓာ ၀ိ၀ဋာ အတၱ-၀ဓာယ ေဒ၀ဒတၱ ေတ။

မဟာက႐ုဏာေတာ္၀တ္႐ံု ဆင္ျမန္းထားေသာ ျမတ္ဗုဒၶကိုမွ
အေသသတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားသည့္ အို…ေဒ၀ဒတ္
သင့္အတြက္ေတာ့
ေျမအျပင္သည္
ကိုယ့္ေသတြင္း ကိုယ္တူးသကဲ့သို႔
ဟင္းလင္းပြင့္ခဲ့ၿပီ…။

ဒီလို စႀကၤာဂါထာေလးေတြကို အၿမဲတမ္း မေရးျဖစ္ဘူး။ တကယ့္ကို အေၾကာင္းညီၫြတ္မွ။ ဒီဂါထာေလးကို ေရးျဖစ္တဲ့ အဓိကအေၾကာင္းကေတာ့ ပါဠိစာလံုးေလး တစ္လံုးကို ေတြ႕မိလို႔ပါ။ “အတၱ၀ဓ”တဲ့။ အတၱ=မိမိကိုယ္။ ၀ဓ=သတ္ျခင္း။ Pali Test Society ပါဠိအဘိဓာန္က self-destructionလို႔ ဖြင့္တယ္။
၀ဓမွာ “၀”အကၡရတစ္လံုးပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဒီအကၡရာကို အသံုးျပဳၿပီး ဒီဂါထာေလးကို စၿပီး ပံုေဖာ္ရတယ္။ ကိုယ္ေရးခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းမွာ ပါတဲ့ သူကလဲ ေဒ၀ဒတၱ။ ဒီမွာလဲ “၀”အကၡရာတစ္လံုးပါျပန္ေရာ။ နည္းနည္း ႐ုပ္လံုးေပၚလာတာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ၀ဓတၳိက=သတ္ျဖတ္ဖို႔ လိုလားသူ။ “၀” ၃လံုး ႐ွိသြားေရာ။ ၿပီးေတာ့ ၀သုဓာ=ေျမျပင္။ ၀ိ၀ဋာ=ဟင္းလင္းပြင့္။ “၀” ၅လံုး ျဖစ္သြားၿပီ။ ဒါေတြက ေဒ၀ဒတ္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အကၡရာေတြ။
ျမတ္ဗုဒၶနဲ႔ ဆိုင္တဲ့ စကားရပ္ကေတာ့ တစ္ခုထဲ။ ၀ရာႏုဘာ၀သၪၨာတ၀မၼီ=ထူးျမတ္ေသာ အာႏုေဘာ္ေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ ခ်ပ္၀တ္တန္ဆာ႐ွိသူ။ ဒါက တိုက္႐ိုက္ ဘာသာျပန္တာ။ “မဟာက႐ုဏာေတာ္၀တ္႐ံုနဲ႔ ျမတ္ဗုဒၶ”ကေတာ့ ဆိုလိုခ်င္တဲ့ အဓိပၸါယ္ပါ။ ဒီေ၀ါဟာရမွာ “၀”အကၡရာ ၃လံုးပါတယ္။
ဒီေတာ့ အားလံုးေပါင္း “၀” ၈လံုး။ ဒီဂါထာ ဖြဲ႕စပ္နည္းအရ “၀” ၈လံုး ပါကိုပါရမယ္။ သူ႔ေနရာနဲ႔သူ ထားရတယ္။ ဒီလို ဇတ္လမ္းနဲ႔ သက္ဆိုင္ရာ အကၡရာေတြကို စုစည္းၿပီး ဒီိလို စႀကၤာဂါထာေလးေတြ ေရးျဖစ္ခဲ့တာပါပဲ။ အခုေတာ့ မေရးျဖစ္တာ ၾကာေနၿပီ။ အင္း...အကၡရာေတြလဲ ပထ၀ီ၀င္ျဖစ္ကုန္ၿပီလားမသိ။

အေပးအယူ

2008-08-23T16:53:00.002+05:30

၀ဟေႏၲာ စီ၀ရံ ဘဒၵံ၊
၀ၪၥစိေတၱာ ၀ဓာဇီေ၀ါ။
၀ရသတၱံ ၀ရံ ယာစိ၊
၀ရေဒါေယ၀ ဆဒၵေႏၲာ။

မုဆိုးညစ္ ေသာႏုတၱိဳရ္ သကၤန္းဘန္းျပလို႔ လိုရာေတာင္းဆို…။
ဆုႀကီးပန္ ဆဒၵန္ဆင္မင္း အသက္ႏွင္းအပ္ခဲ့ေလၿပီ…။

ၾကာၿပီ။ ဒီဂါထာေလးကို ေရးခဲ့တာ ၁၀ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ။ ဘာေၾကာင့္ေရးခဲ့လဲဆိုတာေတာင္ ၀ါးတာတားျဖစ္ေနၿပီ။ အခု ျပန္ဖတ္မိေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မယံုႏိုင္ေအာင္ျဖစ္မိတယ္။ လိုတာ ရလို႔ ေပ်ာ္ျမဴးေနသလား။ ရတာ မလိုလို႔ ညည္းညဴေနသလား။ တစ္ခုခုေတာ့ တစ္ခုခုပဲ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ “ယူကားယူ၏…မရ” ျဖစ္ေနတာပါပဲ။

ေျခရာလဲေပ်ာက္ ေရလဲေနာက္

2008-08-21T13:31:00.004+05:30

ဥမၼဳဇၨေႏၲာ နိမုဇၨေႏၲာ၊
ေသာ ေလာကဓမၼသာဂေရ။
ပႅ၀ေႏၲာ ဂေတာ ေခဒံ၊
ကထံ ပါရံ ဂမိႆတိ။

ေလာကဓံပင္လယ္ထဲ
ျမဳတ္လိုက္ ေပၚလိုက္ ေျမာလိုက္
ပင္ပမ္းလို႔ ႏြမ္းနယ္လို႔
ကမ္းမျမင္ လမ္းမျမင္ၿပီေကာ…။

အလကၤာငွက္သို႔ အလြမ္းေတး

2008-08-14T21:26:00.003+05:30

သစၥာယတနနီဠမွိ၊
သစၥပကၡီ နိလီယတု။
သစၥာဓိပတိနိဒၵိ႒ံ၊
သစၥဂီတံ နိကူဇတု။

သစၥာသိုက္ၿမံဳထဲမွာ
သစၥာငွက္ငယ္ ကြန္းခိုပါေတာ့…။
သစၥာသခင္ ဖြဲ႕သီခဲ့တဲ့
သစၥာေတးကို သီက်ဴးပါေတာ့…။

တြင္းနက္

2008-08-13T20:29:00.012+05:30

ေလာေက ဇိဃစၦာ ပရမာ၀ ေရာဂါ၊
ကိေစၦန ဘိကၡာပိ ဂေ၀သိတဗၺာ။
အႆာသကာ ေန၀ မယံ အဟုမွာ၊
ပစၦာ ဘ၀ိႆာမ ႏု ပီတိဘကၡာ။

ငတ္မြတ္မႈဟာ တကယ့္ ေရာဂါ၊
အစာေရစာလဲ ႐ွားပါး။
အသက္႐ွဴလဲ အရမ္းၾကပ္။
ပီတိကိုမွ စားရပါ့မလား…။

ၾသ၀ါဒအကၡရာ

2008-08-11T23:31:00.006+05:30

ျဗဟၼဏီအကၡရာနဲ႔ ပါဠိဂါထာေလး ပထမဆံုးအႀကိမ္ ေရးျဖစ္တယ္။ ဂါထာကေတာ့ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ အဆံုးအမပါ။ အသြင္သ႑ာန္အေနနဲ႔ ေခ်ာေမြ႕ေျပျပစ္ၿပီး အႏွစ္သာရအေနနဲ႔ သိမ္ေမြ႕နက္နဲတဲ့ ဒီဂါထာကို ျမတ္ဗုဒၶပံုေတာ္နဲ႔အတူ ေဖာ္က်ဴးခြင့္ရလိုက္တာ မဂၤလာပါပဲဗ်ာ။ ပါဠိဂါထာက ဒီလိုပါ…

သဗၺပါပႆ အကရဏံ၊
ကုသလႆူပသမၸဒါ။
သစိတၱပရိေယာဒါပနံ။
ဧတံ ဗုဒၶါန သာသနံ။

ပံုေတာ္မွာ ဂုဏ္ေတာ္ ေဖာ္က်ဴးဖို႔ အားေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို ေက်းဇူးတင္ရမွာပဲ။

အ႒ အ႒ အ႒ အ႒

2008-08-08T00:02:00.004+05:30

ေယသံ ပန အႏၶကာရသဂၤါမတေလ သစၥာ၀ုဓံ,
ေတသံ အႏုပေမာဒေလာဟိတာနိ အ၀ႆုသႏၲိ,
တထာပိ ေတသံ သႏၲိ၀ါဒါ ေန၀ ၀ိနႆႏၲိ,
ပရိစဇနဇီ၀ိတံ န ပရိဘိဇၨတိ,
အေဟာ ၀တ သူရေမာရာ။

အမိုက္တိုက္စစ္ေျမျပင္မွာ
သူတို႔…
သစၥာလက္နက္ကို စြဲကိုင္လို႔
ေပ်ာ္႐ႊင္ျခင္းေသြးေတြ ခန္းေျခာက္လို႔
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစကားေတြေတာ့ မပ်က္သုန္းလို႔
စြန္႔လႊတ္မႈဇီ၀ိန္ မေႂကြပဲ့လို႔
ေအာ္…ရဲရဲနီေဒါင္းတို႔…

ခလုတ္ထိမွ

2008-07-31T20:14:00.005+05:30

၀ရညဴ ေဒ၀ပါေမာေကၡာ၊
၀ၪၥီနံ ေဒ၀ဓီတာနံ။
၀သမၸိ ေန၀ အာပေႏၷာ၊
၀ေႏၵ ဗုဒၶံ ၀သိပၸတၱံ။

မာယာမ်ားသည့္ မာရ္နတ္သမီးပ်ိဳတို႔၏
အလုိဆႏၵကို မလိုက္ေလ်ာခဲ့ေသာ
နတ္တို႔၏ အႀကီးအမွဴးျဖစ္ေသာ
အလို႐ွိတိုင္း ၿပီးျပည့္စံုေသာ
သမၼာသမၺဳဒၶကို
ဦးခိုက္ပါ၏။

ဒီစၾကာဂါထာေလးကို ေရးျဖစ္ခဲ့တာ ၾကာလွပါၿပီ။ မဟာဗုဒၶ၀င္ထဲက အႏွစ္သက္ဆံုး ျဖစ္ေတာ္စဥ္တစ္ခုကို အာ႐ံုယူၿပီး ေရးထားတာ။ အခုအခ်ိန္မွာ ဒါကို သတိျပန္ရလာတဲ့ အေၾကာင္းကလဲ ႐ွိေနတယ္။ ဒုကၡစိတ္နဲ႔ ဒြိဟလူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေရာင္ျခည္ ၀ါးတားတားျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ဘုရားတတဲ့ သေဘာမ်ိဳးမ်ား ျဖစ္ေနလားေတာ့ မသိဘူး။ ပရိတ္ႀကီး ဓဇဂၢသုတ္ထဲက “မေမ၀ တသၼႎ သမေယ အႏုႆေရယ်ာထ”ဆိုတဲ့ ျမတ္ဗုဒၶအလုိေတာ္အတိုင္း ျဖစ္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းရင္း…။

မထုရာမွ ပံုရိပ္လႊာ

2008-07-25T23:48:00.003+05:30

ဇမၺဴဒိပ္မွာ ျမတ္ဗုဒၶ ႏွစ္ႀကိမ္ႏွစ္ခါ ပြင့္ေတာ္မူခဲ့တယ္။ ဘီစီ ၆ရာစုမွာ ပထမအႀကိမ္အေနနဲ႔ ဗုဒၶဂယာမွာ သမၼာသမၺဳဒၶ ပြင့္ထြန္းခဲ့ၿပီး ေအဒီ ၁ရာစုမွာ ဒုတိယအႀကိမ္အေနနဲ႔ မထုရာမွာ ဗုဒၶ႐ုပ္ပြားေတာ္ စတင္ ေပၚေပါက္ခဲ့တာ။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ သံုးႀကိမ္ ပြင့္တယ္လို႔ေတာင္ ေျပာရင္ရတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ လက္႐ွိ ပါကစၥတန္ အေနာက္ေျမာက္ေဒသျဖစ္တဲ့ ဂႏၶာရဟာ မထုရာနဲ႔ ေခတ္ၿပိဳင္ပဲ။ အဲဒီက လက္ရာေတြက ဂရိႏြယ္တယ္။ မထုရာကေတာ့ အိႏၵိယ႐ိုးရာဟန္ပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒီေဒသႏွစ္ခုကေတာ့ အျပန္အလွန္ လႊမ္းမိုးသက္ေရာက္မႈေတြ ႐ွိၾကတယ္။

မထုရာၿမိဳ႕ကို ၿမတ္ဗုဒၶကိုယ္ေတာ္တိုင္ ႂကြေရာက္ေတာ္မူခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီတုန္းက ၿမိဳ႕နာမည္က မဓုရာတဲ့။ လမ္းၾကမ္းတယ္။ ဖုန္ထူတယ္။ ေခြးဆိုး ေပါတယ္။ ဘီလူးႀကမ္းေတြ ႐ွိတယ္။ ဆြမ္းကြမ္း ႐ွားတယ္လို႔ ျမတ္ဗုဒၶက ဒီၿမိဳ႕ရဲ႕ အျပစ္ေတြကို ေဟာခဲ့ဖူးတယ္။

ဒီၿမိဳ႕ေလးကို ႏွစ္ႀကိမ္ ေရာက္ဖူးတယ္။ အိႏၵိယေရာက္ခါစ ၂၀၀၅ ဇူလိုင္လနဲ႔ ဒီႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလတုန္းကရယ္။ ဖာဟီယန္တို႔ ႐ႊင္ဆန္တို႔ကေတာ့ ႏွစ္ ၁၆၀၀ေလာက္ ေစာၿပီး ေရာက္ခဲ့ၾကၿပီးၿပီ။ အဲဒီကို သြားခဲ့တဲ့ အဓိက ရည္႐ြယ္ခ်က္က မထုရာျပတုိက္ကို သြားၾကည့္တာ။ Aniconic ေခတ္ကေန Iconicကာလ အေျပာင္းအလဲ ပုံရိပ္ေတြျဖစ္တဲ့ ဗုဒၶ႐ုပ္ပြားေတာ္ အေတာ္မ်ားမ်ား စုေဆာင္းထားတဲ့ ျပတိုက္တစ္ခုပါ။ “ဗာတႎသ လကၡဏူေပတာ-သီတာႏုဗ်ၪၨနာဓရာ”ဆိုတဲ့ ဂါထာအပိုင္းအစေလးတစ္ခု ရင္ထဲမွာ စြဲေနတာ ၾကာလွၿပီေပါ့။ လကၡဏာေတာ္ႀကီးငယ္ အသြယ္သြယ္နဲ႔ စံုလင္ျပည့္၀ေတာ္မူတဲ့ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ကိုယ္စား႐ုပ္ပြားေတာ္ကို ဂုဏ္ေတာ္ထံုမႊမ္း ပံုေတာ္မွန္းၿပီး စတင္ဖန္တီးခဲ့သူမ်ားရဲ႕ စြဲလမ္းသက္၀င္ယံုၾကည္ခ်က္အေတြးမွ်င္ေတြကို ေရာ္ရမ္းမွန္းဆရင္း မထုရာၿမိဳ႕ေလးကို ေနာက္တစ္ႀကိမ္ သြားခြင့္ရဖို႔ ေစာင့္ဆိုင္းေနမိတယ္။

အကၡရာမဲ့ ေ၀ဒနာ

2008-07-22T15:49:00.002+05:30

ယမုနာ ျမစ္ကမ္းနေဘးက
အျဖဴေရာင္ႏြဲ႕ႏြဲ႕ ေတးတစ္ပုဒ္
စာသားမဲ့ေနဆဲ…။

ခရီးထြက္ျဖစ္တယ္။ ခရီးလမ္းက လြမ္းေမာစရာလား…ရင္ေမာစရာလား…မိန္းေမာစရာလား… မက္ေမာစရာလား…ရယ္ေမာစရာလား…ဆိုတာ ေ၀ခြဲလို႔မရႏိုင္ေပမယ့္ ေမာေတာ့ေမာတယ္။
သြားတာက တစ္ေနရာ။ ဒါေပမယ့္ ဆက္စပ္သလိုလို ႐ွိတယ္လို႔ ထင္မိတာနဲ႔ ဒီႏွစ္ေဆာင္းေႏွာင္းပိုင္းတုန္းက သြားျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေနရာေလးကို သတိရမိတယ္။ “တာ့ဂ်္မဟာ” ပါ။ အဲဒီေနရာကို ေရာက္ေတာ့ ဘာေျပာရမွန္း မသိႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ခံစားရတယ္။ အင္း…ေမာေနလို႔လားမသိ။

အေသာကရဲ႕ အကၡရာမ်ား (ေနာက္ဆက္တြဲ-၄)

2008-06-28T13:52:00.004+05:30

စာေရးျခင္းအတတ္ပညာမွာ အစဆိုတာေတာ့ ႐ွိမယ္ထင္တယ္။ ျမသန္းတင့္ရဲ႕ Art of Writingဘာသာျပန္ထဲမွာ အစဆိုတာကို ဒီလို ဖြဲ႕ထားတယ္။

“ငယ္ငယ္တုန္းက လွပတဲ့ပစၥည္းတခုကို အျခားတစ္ခုခုက ဖံုးကြယ္ထားတာျမင္ရင္ အဲဒီဖံုးကြယ္ထားတာကို ဖယ္႐ွားပစ္ခ်င္္တဲ့စိတ္မ်ိဳး ေပၚခဲ့တယ္တဲ့။ အဲဒီလို ဖံုးကြယ္ခံထားရတဲ့ အလွအပကို “အက်ဥ္းခ်ခံထားရတဲ့ အလွ”လို႔ သူက ေခၚခဲ့တယ္။ အက်ဥ္းက်ခံထားရတဲ့ အမွန္တရားတစ္ခုကို လြတ္ေျမာက္ေအာင္လုပ္ေပးဖို႔ စိတ္ဆႏၵမ်ိဳးျဖစ္တယ္ဆိုတာကို သူ အဲဒီတုန္းက မသိခဲ့ဘူးတဲ့။”

အင္း…သူေျပာလို႔ပဲ။ ႏို႔မို႔ရင္ စာစေရးတာ ကႀကီးခေကြးကလို႔ ထင္စရာ။ ျဗဟၼဏီအကၡရာ အေရးအဖတ္ သင္ခဲ့ရတာ ၂ႏွစ္ျပည့္ေတာ့မယ္။ ဒီျဗဟၼဏီမွာလဲ က, ခ စတဲ့ အကၡရာေတြပဲ။ အတိတ္က အရိပ္ေလးေတြကို ျပန္လြမ္းေမာမိတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက ကႀကီးခေကြး ဘယ္သူသင္ေပးခဲ့လဲ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ကႀကီးခေကြး စေရးတတ္တဲ့အခ်ိန္မွာ အေမေရာ အေဖပါ အနားမွာ မ႐ွိတာေတာ့ အေသအခ်ာ မွတ္မိတယ္။ ကံၾကမၼာဆိုတာ ဆန္းၾကယ္သား။ ႐ွိေစေတာ့။ အခုေတာ့ အေသာကအကၡရာမ်ားနဲ႔ပဲ ႏွစ္ပါးသြားလိုက္ပါအံုးမယ္။

အေသာကအကၡရာမ်ား ၁၇, ၁၈, ၁၉တို႕ကို အေသာကေက်ာက္ေဆာင္စာငယ္လို႔ ေခၚတယ္။ အားလံုးကို ျဗဟၼဏီအကၡရာ, ပရာကရစ္ဘာသာစကား အသံုးျပဳၿပီး ေရးထားတယ္။ အေသာကရဲ႕ အကၡရာမ်ား-၁ရကို Bahapur, Bairat, Ahraura, Rupnath, Gujarra, Sahasram, Maski, Gavimath, Palkigundu, Erragudi, Rajula-Mandgiri, Brahmagiri, Siddapur, Jatinga-Ramesvara,ဆိုတဲ့ ေနရာေတြမွာ ေတြ႕တယ္ (ေနရာေတြကို google mapနဲ႔ ဘေလာ့ဂ္ေအာက္ေျခမွာ ျပထားတယ္)။ ဒီေက်ာက္စာမူဟာ တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု နည္းနည္းပါးပါးပဲ ကြာတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေက်ာက္စာေတြက အပ်က္အစီး မ႐ွိဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ တစ္ပိုင္းတစ္စပဲ က်န္တယ္။ ဒါေပမယ့္ မူတစ္ခုထဲဆိုတာကို တြက္ဆလို႔ရတယ္။ အေသာကရဲ႕ အကၡရာမ်ား-၁၈ကိုေတာ့, Erragudi, Rajula-Mandgiri, Brahmagiri, Siddapur, Jatinga-Ramesvaraေနရာေတြမွာ ေတြ႕တယ္။ Erragudi မွာ ပဓာနေက်ာက္ေဆာင္စာေရာ ေက်ာက္ေဆာင္စာငယ္ေရာ ၂မ်ိဳးလံုး ႐ွိတယ္။ အေသာကရဲ႕ အကၡရာမ်ား-၁၉ကိုေတာ့ Bairatမွာ ေတြ႕တယ္။ ဒီေဒသမွာ ေတြ႕တာ ၂ခု ျဖစ္ေနလို႔ Bairat-Bhabruေက်ာက္စာလို႔ ဒီေက်ာက္စာကို ေခၚၾကတယ္။ အခုေတာ့ ဒီေက်ာက္စာကို Calcutta ၿမိဳ႕က Asiatic Society of Bengalျပတိုက္မွာ သိမ္းထားတယ္။ အေၾကာင္းညီၫြတ္ရင္ ဒီေက်ာက္စာအေၾကာင္းကို ပိုစ့္ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ေရးျဖစ္မယ္ထင္တယ္။

အေသာကရဲ႕ အကၡရာမ်ား (ေနာက္ဆက္တြဲ-၃)

2008-06-25T13:44:00.008+05:30

ဗုဒၶစာေပေတြထဲက ကု႐ုတိုင္း ကမၼာသဓမၼၿမိဳ႕ဟာ အိႏၵိယႏိုင္ငံ နယူးေဒလီၿမိဳ႕ အေ႐ွ႕ေတာင္ဘက္ပိုင္းမွာ တည္႐ွိခဲ့တယ္လို႔ အိႏၵိယေ႐ွးေဟာင္းသုေတသနဌာနက အတည္ျပဳထားတယ္။ အဲဒီၿမိဳ႕ငယ္ေလးမွာ ျမတ္ဗုဒၶဟာ အာနၪၨသပၸါယသုတၱန္, မဟာနိဒါနသုတၱန္, မဟာသတိပ႒ာနသုတၱန္, မာဂ႑ိယသုတၱန္, အရိယ၀ါသသုတၱန္, သမၼသသုတၱန္္္ေတြကို ေဟာၾကားခဲ့တယ္။ နာမည္အႀကီးဆံုးကေတာ့ မဟာသတိပ႒ာနသုတၱန္ပါ။ ကု႐ုတိုင္းဟာ ဥတုအဟာရမွ်တၿပီး တိုင္းသူျပည္သားေတြကလဲ စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္က်န္းမာလို႔ ဉာဏ္ပညာ ထက္ျမက္ၾကတဲ့အတြက္ သိမ္ေမြ႕နက္နဲလွတဲ့ မဟာသတိပ႒ာနသုတၱန္ႀကီးကို နားလည္သေဘာေပါက္ၾကတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ဗုဒၶစာေပထဲမွာေတာ့ ကမၼာသဓမၼနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အေၾကာင္းအရာ အေတာ္ မ်ားမ်ား႐ွိပါတယ္။

ယမုနာျမစ္ကမ္းနံေဘးက ေခတ္သစ္ ေဒလီၿမိဳ႕မွာ အႏၵိယအစိုးရ အုပ္ခ်ဳပ္မႈယႏၲရား တည္႐ွိေနသလို ဘာသာတရားေပါင္းစံု လႊမ္းၿခံဳတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈအေမြအႏွစ္ေတြ အေျမာက္အမ်ား သမိုင္းမွတ္တိုင္အျဖစ္ တည္႐ွိေနပါတယ္။ ဒီအထဲမွာ အေသာကေက်ာက္စာတစ္ခုလဲ ပါတယ္။ ဒီေက်ာက္စာကို အေသာကဟာ ကု႐ုတိုင္း ကမၼာသဓမၼေဒသမွာ ေရးထုိးထားခဲ့တာလို႔ ေ႐ွးေဟာင္းသုေတသနပညာ႐ွင္တို႔က သတ္မွတ္ထားၾကတယ္။ ဒီေက်ာက္စာမူကေတာ့ “အေသာကရဲ႕ အကၡရာမ်ား-၁ရ”ပါ။

ဒီေနရာေလးကို ခဏခဏ ေရာက္တယ္။ ေဒလီၿမိဳ႕က သမိုင္း၀င္ေနရာေတြထဲမွာ ျမန္မာေတြအေနနဲ႔ လြမ္းေမာဖြယ္ရာ အေကာင္းဆံုးေနရာေလးပါ။ ျမတ္ဗုဒၶကိုယ္ေတာ္တိုင္ ႂကြေရာက္သီတင္းသံုးေတာ္မူခဲ့ၿပီး တရားေဒသနာေတာ္ေတြ ေဟာၾကားသြားခဲ့တဲ့ ေနရာမွာ ၿငိမ္းေအးသိမ္ေမြ႕တဲ့ ဓမၼဓာတ္ေတြ ပ်ံႏွံ႔ေနတယ္ဆိုတာ အေသအခ်ာပါပဲ။ ေနရာေလးက ႐ိုး႐ိုးေလးပဲ။ ေ႐ႊေရာင္ေငြေရာင္ တေျပာင္ေျပာင္နဲ႔ မဟုတ္ဘူး။ လူေနရပ္ကြက္ထဲ ေရာက္ေနေတာ့ တခ်ိန္တုန္းက ဒီေနရာဟာ ေဒသခံေတြရဲ႕ တပိုတပါးသြားတဲ့ေနရာျဖစ္ေနလို႔ (Indianေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အဲဒီကိစၥကို အဆင္ေျပတဲ့ေနရာမွာ ႐ွင္းေလ့႐ွိတယ္။ တစ္ျခားႏိုင္ငံေတြအေၾကာင္းေတာ့ မသိဘူး။ ျမန္မာႏိုင္ငံနဲ႔ ယွဥ္ရင္ေတာ့ သူတို႔က စံပဲ။) ဧည့္သည္ေတြ လာတဲ့အခါ ဗုဒၶါႏုႆတိ, ဓမၼာႏုႆတိ ကမၼ႒ာန္း မစီးျဖန္းႏိုင္ဘဲ ပဋိကူလသညာ ဘာ၀နာပြားမ်ားတဲ့ ေနရာျဖစ္ခဲ့တယ္။ အခုေတာ့ ေ႐ွးေဟာင္း ယဥ္ေက်းမႈနယ္ေျမ အျဖစ္သတ္မွတ္ၿပီး တံတိုင္းအကာအရံေတြ လုပ္လိုက္ေတာ့မွ အဆင္ေျပသြားတယ္။

ေက်ာက္ေတာင္ကုန္းေလးတစ္ခုေပၚမွာ မာဂဓေဒသသံုး ပရာကရစ္ဘာသာစကားကို ျဗဟၼဏီအကၡရာနဲ႔ ဘီစီ-၃ရာစုေႏွာင္းပိုင္းမွာ ေရးထိုးထားၿပီး ၁၉၆၆မွာ ႐ွာေတြ႕ခဲ့တဲ့ ဒီေက်ာက္စာဟာ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ဖတ္လို႔ မရႏိုင္ေလာက္ေအာင္ မႈန္၀ါးေနပါၿပီ။

“ပကေမ ေဟာတု”

“ႀကိဳးစားအားထုတ္ၾကကုန္ေလာ့…”

ဒီေက်ာက္စာပါ စကားလံုးေလးေတြက မွတ္သားစရာ။ တကယ္ေတာ့ အကၡရာစာလံုးေတြသာ မႈန္၀ါး၀ါးျဖစ္ေနတာပါ။ သေဘာတရားကေတာ့ ထာ၀ရ သစ္လြင္ေျပာင္ေျမာက္ေနဆဲပါပဲ…။

အေသာကရဲ႕ အကၡရာမ်ား-၁၉

2008-06-22T23:21:00.000+05:30

အေသာကေက်ာက္စာေတြထဲမွာ စိတ္၀င္စားစရာ အေကာင္းဆံုး ေက်ာက္စာတစ္ခုလို႔ ဆိုႏိုင္တယ္။ ဒီေက်ာက္စာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး စာတစ္ေစာင္ ေပတစ္ဖြဲ႕ ေရးထားၾကတာေတြ အမ်ားႀကီး။ ေနာက္မွ အက်ယ္တ၀င့္ ေရးတာေပါ့။ အခုေတာ့ အရင္ ေက်ာက္စာသန္႔သန္႔ပဲ ဖတ္ၾကည့္ပါအံုး။

ပိယဒသိ လာဇာ မာဂေဓ သံဃံ အဘိ၀ါဒနံ အာဟာ။ အပါဗာဓတံ စ ဖာသု၀ဟာလတံ စာ။
၀ိဒိေတ ေ၀ ဘံေတ အာ၀တေက ဟမာ ဗုဓသိ ဓံမသိ သံဃသီ တိ ဂါလေ၀ စ ပသာေဒ စ။ ဧ ေကစိ ဘံေတ
ဘဂ၀တာ ဗုေဓန ဘာသိေတ သေ၀ ေသ သုဘာသိေတ ၀ါ ဧ စု ေခါ ဘံေတ ဟမိယာေယ ဒိေသယာ ေဟ၀ံ သဓံေမ
စိလဌိတီေက ေဟာသတီ တိ အလဟာမိ ဟကံ တံ ၀တေ၀။ ဣမာနိ ဘံေတ ဓံမပလိယာယာနိ ၀ိနယသမုကေသ
အလိယ၀သာနိ အနာဂတဘယာနိ မုနိဂါထာ ေမာေနယသူေတ ဥပတိသပသိေန ဧ စာ လုဃုေလာ-
၀ါေဒ မုသာ၀ါဒံ အဓိဂိစ် ဘဂ၀တာ ဗုေဓန ဘာသိေတ ဧတာနိ ဘံေတ ဓံမပလိယာယာနိ ဣဆာမိ
ကႎတိ ဗဟုေက ဘိခုပါေယ စာ ဘိခုနိေယ စာ အဘိခိနံ သုေနယု စာ ဥပဓာေလေယယု စာ
ေဟ၀ံေမ၀ါ ဥပါသကာ စာ ဥပါသိကာ စာ။ ဧေတန ဘံေတ ဣမံ လိခါပယာမိ အဘိေဟတံ ေမ ဇာနံတူ တိ။

ပိယဒသီမည္ေသာ အေသာကမင္းၾတားႀကီးသည္ မဂဓတိုင္း အတြင္း႐ွိ သံဃာေတာ္မ်ားသို႔ ကပ္ေရာက္ဖူးေမွ်ာ္ ႐ွိခိုးလ်က္, အနာေရာဂါ ကင္း႐ွင္းစြာ ေနထိုင္သီတင္းသံုးေတာ္မူ ၾကရပါ၏ေလာဟု ေမးေလွ်ာက္ေလၿပီ၊ သံဃာမ်ားက ေရာဂါကင္းေၾကာင္း, ခ်မ္းသာစြာ ေနရၾကေၾကာင္းကို ျပန္ၾကား သိရၿပီးေနာက္, အ႐ွင္ဘုရားတို႔, အကၽြႏုပ္သည္ ဘုရားတရား သံဃာေတာ္ ဤ၃မ်ိဳး၌ အလြန္ၾကည္ညိဳေလးစားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ အ႐ွင္ဘုရားမ်ား, ဘုရား႐ွင္ ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့သမွ် တရားေတာ္သည္ အားလံုးပင္ ေကာင္းစြာ ေဟာၾကားထားခ်က္သာ ျဖစ္ပါေပ၏။ အိုအ႐ွင္ေကာင္းမ်ား, ဤတရားေဒသနာေတာ္မ်ားအနက္ သူေတာ့္တရား ႐ွည္လ်ားစြာ တည္တန႔္ႏိုင္ေၾကာင္းျဖစ္၍ အကၽြႏုပ္ တကာေတာ္ ကိုယ္တိုင္လည္း ေက်းဇူးျဖစ္ က်င့္စြမ္းႏိုင္ေလာက္ေသာ တရားေတာ္စုကို ေဟာၾကားေတာ္ၾကပါကုန္။
အို သံဃာေတာ္ အ႐ွင္ျမတ္တို႔, ဘုရား႐ွင္ ႏႈတ္ေတာ္ထြက္ ၀ိနည္းပိဋကတ္ေတာ္၌ အရိယ၀ံသတရားေတာ္, အနာဂတဘယေဒသနာေတာ္, ထိုမွတပါး ေမာေနယ်အက်င့္ကိုျပရာ ေမာေနယ်ပဋိပဒါသုတ္၊ (တနည္း- ရဟန္းအျဖစ္ မုနိမည္ေၾကာင္း ေဟာရာ ဂါထာမ်ားႏွင့္ ေမာေနယ် ပဋိပဒါသုတိ) ဥပတိႆမည္ေသာ အ႐ွင္သာရိပုတၱမေထရ္ျမတ္အား သုစိမုခီပုရိပုိဒ္မ ၾကည္ညိဳေသာ သုစိမုခီသုတ္, သို႔မဟုတ္ ဥပတိႆက ဘုရားအား ၾကည္ညိဳေသာ သမၸသာဒနီယသုတ္ (သို႔မဟုတ္ အ႐ွင္သာရိပုတၱေထရ္၏့ အေမးျဖစ္ေသာ သာရိပုတၱသုတ္) ႏွင့္ မုသာ၀ါဒကို အေၾကာင္းျပဳ၍႕ ေဟာေတာ္မူေသာ ရာဟုေလာ၀ါဒသုတ္, အ႐ွင္ဘုရားတို႔, ဤတရားေတာ္မ်ားကို မည္သို႔အားျဖင့္ ရဟန္းေယာက်ၤား ရဟန္းမိန္းမတို႔ မျပတ္နာယူ ေဆာင္႐ြက္ကုန္အံ့နည္း, ဥပါသကာ, ဥပါသိကာမအေပါင္းတို႔လည္း ထို႔အတူ အဘယ္သို႔ မျပတ္ေဆာင္ယူကုန္မည္နည္းဟု တကာေတာ္ အလိုအာသာ႐ွိပါ၏။ အိုအ႐ွင္ေကာင္းတို႔ ဤတရားေတာ္တို႔ကို အစြဲးျပဳ၍႕ ဤယခုေျပာၾကားေလွ်ာက္ထားခ်က္ကို ေရးသားေစပါ၏။ ဤသို႔အားျဖင့္ တကာေတာ္၏့ အလိုဆႏၵကို အမ်ားသိျမင္ၾကပါလိမ့္မည္ဟု ေလွ်ာက္ထားေလၿပီ။
(အေသာကမင္းတရားႀကီး၏ အေသာကေက်ာက္စာေတာ္-အ႐ွင္အာဒိစၥ၀ံသ)

ပိယဒသီမင္းႀကီးသည္ မာဂဓတိုင္း၌ သံဃာေတာ္တို႔အား ႐ိုေသစြာ ႐ွိခိုး၍ ေလွ်ာက္ထားသည္မွာ
အသွ်င္တို႔သည္ အေႏွာင့္အ႐ွက္ကင္းသည္ျဖစ္၍ က်န္းမာခ်မ္းသာစြာ ေနၾကရပါ ေစကုန္သတည္း။
တကာေတာ္ မင္းႀကီးသည္ ဖုရား၌၎ တရား၌၎ သံဃာ၌၎ အဘယ္မွ် ႐ိုေသျမတ္ႏိုးၾကည္ညိဳသည္ကို အသွ်င္တို႔ အသိျဖစ္ပါသည္။
အိုအ႐ွင္တို႔ ဖုန္းေတာ္ႀကီးျမတ္ေတာ္မူေသာ ဗုဒၶဖုရားသွ်င္ ေဟာၾကားတာ္မူခဲ့ေသာ တရားေတာ္အေပါင္းတို႔သည္ကား ေကာင္းစြာ ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့သည္ခ်ည္းသာျဖစ္၏။ ထိုတရားေတာ္တို႔တြင္ အၾကင္တရားေတာ္တို႔သည္ ေကာင္းျမတ္ေသာ တရားေတာ္ျဖစ္၍ ႐ွည္ၿမဲစြာ တည္ထိုက္သည္ဟု တကာေတာ္ သိျမင္ခဲ့အံ့။ ထိုတရားေတာ္တို႔ကို ေၾကျငာလတံ့။
အိုအသွ်င္တုိ႔ ဤသည္တို႔သည္ကား (ဆိုအပ္ခဲ့ေသာ) တရားေတာ္တို႔၏ အစိတ္အပိုင္း က်မ္းဂန္တို႔ေပတည္း။
၀ိနယသမုကၠံသ၊ အရိယ၀ံသ၊ အနာဂတဘယ၊ မုနိဂါထာ၊ ေမာေနယ်သုတၱ၊ ဥပတိသပသိန၊ ရာဟုေလာ၀ါဒ (မုသာ၀ါဒကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ဖုန္းေတာ္ႀကီးျမတ္ေတာ္မူေသာ ဖုရားသွ်င္ ေဟာၾကားေတာ္မူသည္)။
ထိုတရားက်မ္းဂန္တို႔အား မ်ားစြာေစာ ရဟန္းေတာ္ ဘိကၡဴတို႔သည္၎ ရဟန္းေတာ္မ ဘိကၡဳနီတို႔သည္၎ မျပတ္မလတ္ ၾကားနာ၍ စိတ္၌ မွတ္သားေဆာင္ထားၾကရန္ တကာေတာ္ အလို႐ွိပါ၏ဖုရား။ လူေယာက်ာၤး လူမိန္းမ (ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ)တို႔သည္လည္း ထိုနည္းတူစြာ ၾကားနာ မွတ္သား ေဆာင္ထားၾကပါေစကုန္သတည္း။
တကာေတာ္၏ ရည္႐ြယ္ခ်က္ကို အားလံုးသိနားလည္ၾကေစရန္ ဤကဗ်ည္းကို ေရးသားေစ၏။
(အေသာကေက်ာက္စာမ်ား-ဦးဖိုးလတ္)

ပိယဒသီမင္းသည္ မာဂဓတိုင္းသံဃာကို ႐ွိခိုးေလွ်ာက္ၾကား၏။ အနာေရာဂါ မ႐ွိမူ၍ ခ်မ္းသာစြာ ေနရပါေစသတည္း။ အ႐ွင္တို႔ ဘုရား, တရား, သံဃာ၌ ကၽြႏု္ပ္၏ ႐ိုေသျမတ္ႏုိးျခင္းကို အ႐ွင္တုိ႔ သိၾကပါ၏။ အ႐ွင္တု႔ိ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကားေသာ တရားတို႔သည္ ေကာင္းစြာ ေဟာၾကားထားျခင္းတို႔ ျဖစ္ပါ၏။ အ႐ွင္တို႔ ထိုတြင္ သူေတာ္ေကာင္းတရား အဓြန္႔႐ွည္ရန္ ေဟာၾကားေသာ တရားအခ်ိဳ႕ကို ကၽြႏု္ပ္ ၫႊန္ၾကားပါမည္။
အ႐ွင္တို႔ ယင္းတရားတို႔မွာ ၀ိနယသမုသက, အရိယ၀ံသ, အနာဂတဘယ, မုနိဂါထာ, ေမာေနယသုတ္, ဥပတိသပသိနႏွင့္ ျမတ္စြာဘုရား မုသာ၀ါဒႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ ေဟာၾကားေသာ ရာဟုေလာ၀ါဒတို႔ ျဖစ္ပါသည္။ ဤတရားတို႔ကို ကၽြႏု္ပ္ လိုလားပါသည္။
အဘယ္ေၾကာင့္နည္းဟူမူ မ်ားစြာေသာ ဘိကၡဳ, ဘိကၡဳနီတို႔ မျပတ္နာယူက်င့္ေဆာင္ရန္ႏွင့္ ဤနည္းတူ ဥပါသကာ, ဥပါသိကာတို႔ နာယူက်င့္ေဆာင္ရန္ျဖစ္ပါသည္။ အ႐ွင္တို႔ ကၽြႏု္ပ္၏ အလိုဆႏၵကို သိၾကေစရန္ ယင္းအေၾကာင္းကို ေရးသားေစပါသည္။
(သိရီဓမၼာေသာကမင္းတရားႀကီး၏ ကိုးတိုင္းကိုးဌာန ဗုဒၶဓမၼႏိုင္ငံေတာ္-ဦးေသာ္ဇင္)

His Grace" the King of Magadha addresses the Church with greetings and bids its members prosperity and good health. 'You know, Reverend Sirs, how far extend my respect for and faith in the Buddha, the Sacred Law, and the Church. Whatsoever, Reverend Sirs, has been said by the Venerable Buddha, all of that has been well said. However, Reverend Sirs, if on my own account I may point out (a particular text), I venture to adduce this one: "Thus the Good Law will long endure." Reverend Sirs, these passages of the Law, to wit:
1 The Exaltation of Discipline (Vinaya-samukkase);
2 The Course of Conduct of the Great Saints (Aliyavascini);
3 Fears of what may happen (Andgata-bhaydni);
4 The Song of the Hermit (Muid-ydtka);
5 The Dialogue on the Hermit's Life (Money a- stile);
6 The Questioning of Upatishya (Upatisa-pasine);
7 The Address to Rahula, beginning with the Subject of Falsehood (Ldyhulovdde musdvddam adhigidhya) spoken by the Venerable Buddha these, Reverend
Sirs, I desire that many monks and nuns should frequently hear and meditate; and that likewise the laity, male and female, should do the same. For this reason, Reverend Sirs, I cause this to be written, so that people may know my intentions (abhipretam).'
(Asoka, the Buddhist Emperor of India- V. A. Smith)

His Gracious Majesty, King of Magadha, saluting the Sangha, and wishing them all health and happiness, addresses them as follows: Known is it to you, Reverend Sirs, to what extent is my reverence as well as faith in the Buddha, the Dharma and the Samgha. Whatsoever has been said, Reverend Sirs, by the Lord
Buddha, all that has of course been well said. But of such, what has been selected by me that the True Dharma may be everlasting I may be privileged to state. The following, Reverend Sirs, are the passages of the scripture:
1. The excellent treatise on Moral Discipline (Vinayasamukasa)*
2. The course of conduct followed by the sages modes of ideal life (Aliyavasdni)*
3. Fears of what may come about in future (Andgatabhaydni) dangers threatening the Sahgha and the doctrine.
4. Poem on “Who is a hermit?" (Muni-gatha).
5. Discourse on Quietism (Mauneya-sute).
6. The Questions of Upatisya (Upatisa-pasine).
7. The Sermon to Rahula l beginning with the Sermon on Falsehood, as delivered by the Lord Buddha (Ldghulovdde musdvddam adhigichya).
These sections of the Dharma, Reverend Sirs, I desire that most of the reverend monks and nuns should repeatedly listen to and meditate, and in the same way, the lay-disciples, male as well as female (should act). For this reason, Reverend Sirs, am I causing this to be inscribed that they may know of my intention.
(Asoka-R.K. Mookerji)

The king of Magadha, Piyadassi, greets the Order and wishes it prosperity and freedom from care. You know Sirs, how deep is my respect for and faith in the Buddha, the Dhamma and the Samgha [i.e. the Buddhist creed]. Sirs, whatever was spoken by the Lord Buddha was well spoken. And Sirs, allow me to tell you what I believe contributes to the long survival of the Buddhist Dhamma. These sermons on Dhamma, Sirs—the Excellence of the Discipline, the Linage of the Noble One, the Future Fear, the Verses of the Sage, the Sutra of Silence, the Questions of Upatissa, and the Admonition spoken by the Lord Buddha to Rahula on the subject of flase speech—these sermons on the Dhamma, Sirs, I desire that many monks and nuns should hear frequently and meditate upon, and likewise laymen and laywomen. I am having this engraved Sirs, so that you may know what I desire.
(Asoka and the decline of the Mauryas- Romila Thapar)

King Priyadarsi, of Magadha having saluted the Samgha wishes them good health and happiness and says: “ You know, respected sirs, how firm is my faith and reverence in the Buddha, Dharma and Samgha. Respected Sirs, whatever has been said by the Enlightened Buddha all that has been well said. But, respected sirs, if I may suggest (anything) so that the noble Dharma may thus survive long, I may be given to opportunity to speak. These, respected sirs, the passages of the (holy and ) religious texts; Vinaya Samuksa, Aliya Vamsas, Anagatabhayas, Munigatha, Moneya Suta, Upatisa Pasina and, the sermon preached to Rahula by the Enlightened Buddha regarding ‘flasehood’. These religious texts, respected sirs, I wish the monks and nuns to regularly listen to and concentrate upon. The lay men and women devotees should act similarly. It is for this matter, respected sirs, that I have caused it to be inscribed so that they may know my desire.
(Inscriptions of Asoka- N. P. Rastogi)

King Priyadarsin of Magadha, having sluted the Samgha, wishes them good health and comfortable (bodily) movement. Ye know, Reverend Sirs, how great are my respect and kindliness towords Buddha, Dhamma and Samgha. Whatever, Reverend Sirs, has been said by the Blessed Buddha—all that has been well said. But, Reverend Sirs, if I may point out (anything) in order that the sublime Dhamma may thus endure long. I deem it proper to speak it out. Reverend Sirs, these are the text of Dhamma: (1) Vinaya-samukasa, (2) Aliya-vamsas, (3) Anagatabhayas, (4) Muni-gatha, (5) Moneya suta, (6) Upatisa-pasina, and (7) the Sermon to Rahula delivered by the Blessed Buddha concerning ‘falsehood.’ These texts of Dhamma, Reverend Sirs, I desire the majority of monks and nuns to constantly listen to and meditate upon. They laymen and laywomen (should do) similarly. It is for this reason, Reverend Sirs, that I am causing this to be engraved: in order that they may know my wish.
(Asoka- D.R. Bhandarkar)

အေသာကရဲ႕ အကၡရာမ်ား-၁၈

2008-06-20T19:38:00.000+05:30

ေက်ာက္စာေတြ ဖတ္ရတာ ေမာေရာေပါ့။ ဒီတစ္ခါ တိုတို႐ွင္း႐ွင္းေလးပါ။ ဒါေပမယ့္ အသက္႐ွည္ေၾကာင္း နည္းလမ္းေကာင္းေတြပါတယ္။

ေသ ေဟ၀ံ ေဒ၀ါနံပိေယ
အာဟ။ မာတာပိတိသု သုသူသိတ၀ိေယ။ ေဟ၀ေမ၀ ဂ႐ုတြ ျပေဏသု ျဒဟိ်တ၀်ံ။ သစံ
၀တ၀ိယံ။ ေသ ဣေမ ဓံမဂုဏာ ပ၀တိတ၀ိယာ။ ေဟ၀ေမ၀ အံေတ၀ါသိနာ
အာစရိေယ အပစာယိတ၀ိေယ ဉာတိေကသု စ ကုယ(ထာ) ရဟံ ပ၀တိတ၀ိေယ။
ဧသာ ေပါရာဏာ ပကိတီ ဒိဃာ၀ုေသ စ ဧသ ေဟ၀ံ ဧသ ကဋ၀ိေယ။
စပေဍန လိခိတံ လိပိကရေဏ။

ထို႔ေၾကာင့္ မင္းတကာတုိ႔ ေလးစားခ်စ္ၾကည္အပ္ေသာ အေသာကမင္းၾတားႀကီး ဤသို႔ ျပန္ၾကားေတာ္မူေလၿပီ၊ အမိ အဘတို႔ စကားကို နားေထာင္လိုက္နာရာ၏။ ဤအတူပင္ ဆရာသမား, (အသက္အ႐ြယ္ ႀကီးသူတို႔ စကားကို လိုက္နာရာ၏။ အေဆြခင္ပြန္း, ခ်စ္ကၽြမ္း၀င္သူ, ေဆြမ်ိဳးဉာတိတို႔၌၎, ေက်းကၽြန္အေစခံ အမႈလုပ္အထိ၎ ေကာင္းစြာ က်င့္ရာ၏။ သတၱ၀ါတို႔ကို ညႇင္းဆဲးသတ္ျဖတ္ျခင္းကို မျပဳအပ္၊) စကားကို ေျဖာင့္မွန္စြာ ေျပာဆိုအပ္၏၊ ထုိသို႔အားျဖင့္ ဤတရား၏ ဂုဏ္ေက်းဇူးကို ဤသို႔ လုိက္နာ က်င့္ေဆာင္ရာ၏၊ ဤသို႔လွ်င္ ဆရာသမား အေပၚ၌ တပည့္ေကာင္းသည္ က်ိဳးႏြံစြာ က်င့္ေဆာင္အပ္၏။ ေဆြညာသဂၤဟတို႔ အေပၚ၌လည္း (ေကာင္းစြာ က်င့္ရာ၏၊) ဤသည္ကား ေ႐ွးသူေဟာင္းစဥ္လာ က်င့္ႀကံလိုက္နာေသာ တရားလမ္းတည္း။
(အေသာကမင္းတရားႀကီး၏ အေသာကေက်ာက္စာေတာ္-အ႐ွင္အာဒိစၥ၀ံသ)

နတ္တို႔ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ မင္းႀကီး မိန္႔ေတာ္မူသည္မွာ--
မိဖတို႔အား ႐ိုေသက်ိဳးႏြံရာ၏၊ ထိုနည္းတူစြာ သတၱ၀ါတို႔အား ေလးစာေသာ စိတ္ကို ရင့္သန္ေစရာ၏၊ အမွန္ကို ေျပာဆိုရာ၏။ ဤတရားေတာ္၏ ဂုဏ္တို႔ကို ျပန္႔ႏွံ႔ေစရာ၏။
ထိုနည္းတူစြာ တပည့္တို႔သည္ ဆရာတို႔အား ႐ိုေသျမတ္ႏိုးရာ၏။ အေဆြအမ်ိဳးတို႔အားလည္း ေလ်ာက္ပတ္စြာ ျပဳစုရာ၏။
ဤသည္တို႔သည္ကား အသက္ကို ႐ွည္ေစေသာ ေ႐ွးေဟာင္းက်င့္စဥ္ တရားရင္းတို႔ေပတည္။ ဤသို႔ တရားေတာ္႐ွိသည္အတိုင္း က်င့္သံုးရာ၏။ (စာေရး စပဍ ေရးထုိး၏)
(အေသာကေက်ာက္စာမ်ား-ဦးဖိုးလတ္)

ေဒ၀ါနံပိယသည္ ဤသို႔ မိန္႔ဆို၏။ အမိအဖတို႔၌ ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ရာ၏။ ဤအတူ သတၱ၀ါတို႔၌ ေလးစားမႈ အၿမဲ ျပဳရာ၏။ အမွန္သစၥာကို ေျပာဆိုရာ၏။ ဤတရားဓမၼဂုဏ္ေက်းဇူးကို ျပန္႔ႏွံ႔ေအာင္ ျပဳရာ၏။ ဤအတူ အေႏၲ၀ါသိကတပည့္သည္ ဆရာသမားကို ႐ိုေသစြာ ဆည္းကပ္ရာ၏။ ေဆြမ်ိဳးဉာတကာႏွင့္ အမ်ိဳးသားတို႔၌ သင့္တင့္ေလ်ာက္ပတ္စြာ ျပဳက်င့္ရာ၏။ ဤသည္တို႔ကား ေ႐ွးေပါရာဏဓမၼလမ္းေၾကာင္း အသက္႐ွည္ေၾကာင္းတို႔ျဖစ္၍ လိုက္နာက်င့္ေဆာင္ၾကရမည္။ ပဋမည္ေသာ စာေရးသူေရး၏။
(သိရီဓမၼာေသာကမင္းတရားႀကီး၏ ကိုးတိုင္းကိုးဌာန ဗုဒၶဓမၼႏိုင္ငံေတာ္-ဦးေသာ္ဇင္)

Thus saith His Sacred Majesty (Devanaihpiya): ' Father and mother must be hearkened to; similarly, respect for living creatures must be firmly established; truth must be spoken. These are the virtues of the Law which must be practiced. Similarly, the teacher must be reverenced by the pupil, and fitting courtesy must be shown to relations.' This is the ancient nature of things this leads to length of days, and according to this men must act.
Written by Pada the scribe.
(Asoka, the Buddhist Emperor of India- V. A. Smith)

Thus saith again His Sacred Majesty: Father and mother must be properly served; likewise, a respect for all life should be an established principle, truth must be spoken. These religious requisites or virtues must be promoted.
Likewise the preceptor must be reverenced by his pupil and proper treatment should be shown towards relations. This is the traditional rule of conduct, and this makes for long life. Thus should one act. Written by the scribe Chapada.
(Asoka-R.K. Mookerji)

Even thus saith the Beloved of the Gods: “Father and mother must be properly respected; similarly, respect for all living beings should be a definite principle; Truth must be spoken.” These (fundamentals or) virtues of religion should be propagated. Likewise, the preceptor should be revered by the disciples; and relatives should be given due regard. This is the conventional law of conduct and this is long enduring. Hence it should be followed. Inscribed by Pada the scribe.
(Inscriptions of Asoka- N. P. Rastogi)

Even thus saith the Beloved of the gods: “Father and mother shall be hearkened to: Likewise, respect for living creatures shall be made firm. Truth should be spoken.” These are the qualities of Dhamma which ought to be practiced. Likewise, the preceptor shall be reverenced by the pupil; and one should behave onself fittingly towards the blood-relatives. This is primeval nature; and this is long-enduring. Hence it should be acted upon. Written by Pada the scribe.
(Asoka- D.R. Bhandarkar)

တိသ႒ိမ

2008-06-19T20:00:00.004+05:30

ပုေတၱာ စ ရဟဒသဒိေသာ၊
အတိသီတလပုဏၰစႏၵိမာ မာတာ။
ဖုသတိ ပဘာ ရဟဒတေလ၊
တံ တံ အာရဗ ၻ ဘယေမာေကၡာ။

သားက စမ္းေရအိုင္
လျပည့္၀န္းက အေမ
ေရျပင္ေပၚ လေရာင္ျဖာ
ေၾကာက္႐ြံ႕ ျခင္းမွ ကင္းေ၀းေပါ့…။

အေသာကရဲ႕ အကၡရာမ်ား-၁ရ

2008-06-17T19:49:00.002+05:30

“ႏႈတ္တစ္ရာ စာတစ္လံုး” ဆိုတဲ့စကားက တခါတေလ “စာတစ္လံုး ႏႈတ္တစ္ရာ” ျဖစ္သြားႏိုင္တယ္။
ဘီစီ ၃ရာစုက အေသာကေက်ာက္စာ တစ္လံုးတစ္ပါဒကို ပညာ႐ွင္ေတြ ေ၀ဖန္ေလ့လာသံုးသပ္ၾကတဲ့အခါ မတူညီတဲ့ အယူအဆေလးေတြကို ဘာသာျပန္ေတြ ဖတ္ၾကည့္ရင္ ေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေက်ာက္စာေတြကို မူတစ္ခုပဲ ႐ွာေတြ႕တယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကိုေတာ့ ေနရာအႏွ႔႔ံမွာ မူအမ်ိဳးမ်ိဳး ေတြ႕ရတယ္။ ႐ွာမေတြ႕တာေတြလဲ အမ်ားအျပား ႐ွိႏိုင္တာပဲ။ ပဲ့႐ြဲ႕မႈန္၀ါးပ်က္စီးတာေတြလဲ႐ွိေတာ့ မူရင္းေက်ာက္စာေရးထိုးသူရဲ႕ သေဘာထားနဲ႔ ႏွီးေႏွာတိုက္ဆိုင္ဖို႔ ႏွစ္ေပါင္းအေတာ္ၾကာ အႀကီးအက်ယ္ ႀကိဳးစားထားရမယ့္သေဘာကို အခုမွ မေတာက္တေခါက္နဲ႔ ေလ့လာမိတဲ့့ သူတစ္ေယာက္ကေတာင္ သေဘာေပါက္မိပါတယ္။ အင္း…ဒီေတာ့ ေ႐ွးက ပညာ႐ွင္ေတြ စိုက္ပ်ိဳးခဲ့လို႔ ျဖစ္ထြန္းလာတဲ့ အသီးအပြင့္ေတြကို စားသံုးရအံုးမွာပါ။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုယ္တိုင္ စိုက္ပ်ိဳးခြင့္ ႀကံဳတဲ့အခါ အခြင့္အေရးကို လက္မလႊတ္နဲ႔ေပါ့။

သု၀ံဝဂိရီေတ အယပုတသ မဟာမာတာနံ စ ၀စေနန ဣသိလသိ မဟာမာတာ အာေရာဂိယံ ၀တ၀ိယာ ေဟ၀ံ စ ၀တ၀ိယာ ေဒ၀ါဏံပိေယ အာဏာပယတိ။
အဓိကာနိ အဎါတိယာနိ ၀သာနိ ယ ဟကံ ဥပသေက ေနာ တု ေခါ ဗာဎံ ပကံေတ ဟုသံ ဧကံ သ၀ဆရံ။ သာတိေရေက တု ေခါ သံ၀ဆရံ
ယံ မယာ သံေဃ ဥပယီေတ ဗာဎံ စ ေမ ပကံေတ။ ဣမိနာ စု ကာေလန အမိသာ သမာနာ မုနိသာ ဇံဗုဒီပသိ
မိသာ ေဒေ၀ဟိ။ ပကမသ ဟိ ဣယံ ဖေလ။ ေနာ ဟီယံ သေက် မဟာ ေတၸေန၀ ပါေပါတေ၀။ ကာမံတု ေခါ ခုဒေကနပိ
ပကမမိေဏဏ ၀ိပုေလ သြေဂ သေက် အာရာေဓတေ၀။ ဧတာယဌာယ ဣယံ သာ၀ေဏ သာ၀ါပိေတ
ယထာ ခုဒကာ စ မဟာတၸာ စ ဣမံ ပကေမယု တိ အံတာ စ ေမ ဇာေနယု စိရဌိတီေက စ ဣယံ
ပကေမ ေဟာတု။ ဣယံ စ အေဌ ၀ဎိသိတိ ၀ိပုလံ ပိ စ ၀ဎိသိတိ အ၀ရဓိယာ ဒိယဎိယံ
၀ဎိသိတိ။ ဣယံ စ သာ၀ေဏ သာ၀ါပိေတ ၀်ဳေထန ၂၀၀ ၅၀ ၆

သု၀ဏၰ-ဂိရိၿမိဳ႕၌ တည္ေန၍႕ အ႐ွင္ မင္းၾတား၏ သားေတာ္ စကား, အမတ္ႀကီးတို႔၏ စကားျဖင့္ ဣ(သိ) လ၀သိ အမတ္ႀကီးသည္ မပ်က္မကြက္ လိုက္နာရမည္၊ မင္းတကာတို႔ ခ်စ္ၾကည္ ေလးစားအပ္ေသာ အေသာကမင္းၾတားႀကီး ဤသို႔ မိန္႔ၾကားေတာ္မူၿပီ၊ ငါ မင္းျမတ္သည္ လက္မြန္မဆြ ၂ႏွစ္ခြဲးေက်ာ္ ကာလပတ္လံုး ရတနာ ၃ပါးကို ကိုးကြယ္ ဆည္းကပ္ေသာ ဥပါသကာျဖစ္ေသာ္လည္း ၿမဲးစြဲးစြာ ဆည္းကပ္ေသာ ဥပါသကာ တဦးကား မဟုတ္ေသးေခ်၊ တႏွစ္ကို လြန္ေသာအခါ၌ကား ငါ, မင္းျမတ္သည္ သံဃာေတာ္မ်ားထံ ဆည္းကပ္ေလေသာ္, ၎တို႔ထံလည္း ငါမင္းျမတ္သည္ ၿမဲးစြဲးေကာင္းမြန္စြာ ကပ္ေရာက္ေလေသာ္, ဤအခါ၌ကား (ေ႐ွးအခါ) ဤဇမၺဴဒိပ္ကၽြန္း၌ လူမ်ိဳးလူဇတ္ျဖစ္လ်က္ နတ္တို႔ႏွင့္ ႏွီးေႏွာႏိုင္ျခင္းကား ဤလူ႔အျဖစ္က အားထုတ္ျခင္း၏့ အက်ိဳးတည္း၊ ထိုသို႔ေသာ အက်ိဳးကို ႀကီးက်ယ္ ေျမာက္ျမားေသာ လံု႔လျဖင့္သာ ရေရာက္ရန္ စြမ္းႏိုင္ၾကသည္ မဟုတ္ကုန္, ေသးငယ္ႏံုနဲ႔ေသာ အားထုတ္ျခင္းျဖင့္လည္း ျပန္႔ေျပာ ႀကီးက်ယ္ေသာ ခ်မ္းသာကို ရ၍႕ နတ္ျပည္၌ နစ္ၿခိဳက္ရန္ စြမ္းႏိုင္ကုန္၏၊ ဤအတၳဳပၸတ္တို႔ကို ၾကားသိေတာ္မူရ၏။
ငါမင္းျမတ္ ၾကားသိေတာ္မူရသကဲ့သို႔ (ဤလူ႔ျပည္၌) ငယ္႐ြယ္သူ ျဖစ္ေစ, အိုမင္းသူျဖစ္ေစ ဤနတ္႐ြာ ေရာက္ေၾကာင္းတရားကို အားထုတ္ၾကေစ၊ ထို႔အတိုင္းလည္း ငါ့စကားကို သိနားလည္ၾကေစ၊ ဤနည္းကိုသာ ျပဳလုပ္၍႕, ႐ွည္ျမင့္စြာ အားစိုက္ၾကေစ၊ ယင္းသို႔ အားထုတ္ျခင္းသည္ ထိုအက်ိဳးကို တိုးေစလတၱံ႕၊ ႏွစ္ဆထပိုး တိုးတက္ျပန္႔ပြားေသာ အက်ိဳးကိုလည္း တိုးတက္ ပြားစီးေစလတၱံ႕၊ မခၽြတ္လွ်င္ ၂ဆ ထပိုး တိုးပြားလတၱ႔႔ံ၊ ဤသို႔ေသာ အေၾကာင္းအရာကို ေတာင္တို႔အထက္၌ ေရးသား တည္ထားအပ္၏၊ (၀ါသတဟဓ) အရပ္ ေက်ာက္တိုင္ထက္၌ ေရးသားေစအပ္၏၊ ဤသို႔ေသာ တရား သိမွတ္ေၾကာင္း စာေတာ္ျဖင့္လည္း (ေတြ႕ျမင္ သိနားလည္သမွ် သူတို႔သည္ ျပဳက်င့္ လိုက္နာေစသတည္း၊ ဤမိန္႔ႁမြက္ခ်က္ တရားစာေတာ္ကို ထုတ္ျပန္ၿပီးလွ်င္, ေျပာၾကားေစျခင္း, ေျပာၾကားရန္ အားထုတ္ေစသူ ထား႐ွိေစျခင္း-- ဤႏွစ္မ်ိဳးကို ျပည့္စံုစြာ အၿမဲး အခိုင္ အားထုတ္ ႏိႈးေဆာ္ေစရန္ ၿမဲးစြဲးစြာ ထား႐ွိေစ၏၊ ဤအဓိပၸါယ္ကို ေတာင္ထက္တို႔၌ လည္းေကာင္း ထိုအတူ ေက်ာက္တိုင္တို႔၌လည္းေကာင္း ေရးသားစိုက္ထားေစအပ္၏။……
(အေသာကမင္းတရားႀကီး၏ အေသာကေက်ာက္စာေတာ္-အ႐ွင္အာဒိစၥ၀ံသ)

သု၀ဏၰျပည္႐ွိ အသွ်င္ သားေတာ္ႏွင့္ အမတ္ႀကီးတို႔၏ စကားျဖင့္ ဣသိလျပည္႐ွိ အမတ္ႀကီးတို႔အား က်န္းမာေၾကာင္း ႏႈတ္ဆက္ၿပီးေသာ္ ဤသို႔ မိန္႔ၾကားရာ၏။
နတ္တို႔ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ မင္းႀကီး အမိန္႔ ထုတ္ျပန္ေတာ္မူလိုက္သည္မွာ--
ငါသည္ ႏွစ္ႏွစ္ခြဲေက်ာ္မွ် ဥပသကာ ျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း တစ္ႏွစ္တာမွ် ေကာင္းစြာ အားမထုတ္ခဲ့ေခ်။ သို႔ရာတြင္ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္က သံဃာေတာ္အား ဆည္းကပ္ၿပီးေသာ္ ေကာင္းစြာ အားထုတ္ခဲ့ေလၿပီ။ ဤမွ်တိုင္ ကာလအတြင္း ဇမၺဴဒီပါကၽြန္း၌ လူတို႔သည္ နတ္တို႔ႏွင့္ ႏွီးေႏွာျခင္း မ႐ွိခဲ့ဖူးေသာ္လည္း ယခု နတ္တို႔ႏွင့္ ႏွီးေႏွာလ်က္႐ွိေခ်ၿပီ။ ဤကား ငါ၏ လံု႔လအက်ိဳးေပတည္း။ ဤအက်ိဳးကို ႀကီးျမင့္သူတို႔သည္သာ ခံစားႏိုင္သည္ မဟုတ္၊ ေသးငယ္သူတို႔ပင္လည္း ႀကိဳးစားအားထုတ္ျခင္းျဖင့္ ႀကီးက်ယ္ေသာ နတ္ျပည္စည္းစိမ္ကို ခံစားႏိုင္ေခ်၏။
ဤအလို႔ငွာ ဤစာတမ္းကို ထုတ္ျပန္ေတာ္မူသည္။ ေသးငယ္သူတို႔သည္၎၊ ႀကီးျမင့္သူတို႔သည္၎ ဤၫႊန္ၾကားခ်က္အတိုင္း ႀကိဳးစားအားထုတ္ၾကကုန္ေလာ့။ ငါ၏ႏိုင္ငံအစြန္အပသားတို႔သည္လည္း ဤအေၾကာင္းကို သိၾကပါေစကုန္သတည္း။ ဤသို႔ အားထုတ္ျခင္းသည္လည္း ႐ွည္ျမင့္စြာ တည္ပါေစသတည္း။ ဤလုပ္ငန္းစဥ္သည္လည္း ပြားတိုးလတံ့။ ဖြံ႕ဖြ ႔ံၿဖိဳးၿဖိဳးပင္ ပြားတိုးလတံ့။ ယုတ္ဆြအဆံုး ႏွစ္ဆခြဲမွ်ပင္ ပြားတိုးလတံ့။
ဤျပန္တမ္းကို တိုင္းခမ္းလွည့္လည္စဥ္ ၂၅၆ႀကိမ္တိုင္ ထုတ္ျပန္ခဲ့ေလၿပီ။
(အေသာကေက်ာက္စာမ်ား-ဦးဖိုးလတ္)

သု၀ဏၰဂိရိမွ မင္းသားႏွင့္ အမတ္ႀကီးတို႔၏ စကားျဖင့္ ဣသိလျပည္႐ွိ အမတ္ႀကီးတို႔အား က်န္းမာျခင္း သတင္းကို ေမးၿပီး ဤစကားကို ေျပာၾကားၾကေလာ့။
ေဒ၀ါနံ ပိယ မွာၾကားလိုက္၏။ ငါသည္ ၂ႏွစ္ခြဲ အလြန္က တပည့္သာ၀က ျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း ေကာင္းစြာ ႀကိးစား အားထုတ္ျခင္း မ႐ွိခဲ့။ ၁ႏွစ္ခြဲအလြန္မွ သံဃာကို ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ၿပီး ငါသည္ ေကာင္းစြာ ႀကိဳးစားအားထုတ္၏။ ဤအတြင္း ဇမၺဴဒီပါကၽြန္းမွာ နတ္တို႔ႏွင့္ အဆက္အသြယ္ မ႐ွိခဲ့၊ ယခုအခါ ဆက္သြယ္ႏွီးေႏွာေန၏။ ယင္းသည္ ငါ၏ ႀကိဳးစားအားထုတ္ျခင္း အက်ိဳးေက်းဇူးပင္ျဖစ္၏။ ဤအက်ိဳးကို လူႀကီးတို႔သာ ရသည္မဟုတ္၊ လူငယ္သည္လည္း ႀကိဳးစားအားထုတ္လွ်င္ ျပန္႔ေျပာေသာ နတ္စည္းစိမ္ကို ခံစားႏိုင္၏။
ဤအက်ိဳးတရားကို ၾကားသိေစရန္ ဤစကားကို ေျပာၾကားျခင္းျဖစ္၏။ သို႔ေၾကာင့္ လူငယ္ျဖစ္ေစ, လူႀကီးျဖစ္ေစ ႀကိဳးစားအားထုတ္ၾကေလာ့၊ ျပည္နီးခ်င္း မင္းတို႔လည္း ႀကိဳးစားအားထုတ္ၾကေလာ့၊ ၾကာ႐ွည္စြာ အားထုတ္ၾကေလာ့၊ သို႔ျဖင့္ ဤအက်ိဳးတရား ႀကီးပြားျပန္႔ေျပာ တိုးတက္လိမ့္မည္။ အယုတ္ဆံုး တဆခြဲမွ် တိုးပြားလိမ့္မည္။ ၂၅၆ႀကိမ္ေျမာက္ တိုင္းခမ္းလွည့္လည္ရာ၌ ဤစကားကို ၾကားသိေစ၏။
(သိရီဓမၼာေသာကမင္းတရားႀကီး၏ ကိုးတိုင္းကိုးဌာန ဗုဒၶဓမၼႏိုင္ငံေတာ္-ဦးေသာ္ဇင္)

'His Sacred Majesty (Devdnanpiya) gives these instructions: “For more than two-and-a-half years I was a lay disciple, without, however, exerting myself strenuously. But a year in fact, more than a year ago I entered the Order, and since then have exerted myself strenuously.
During that time the men in India who had been unassociated with the gods became associated with them. For this is the fruit of exertion. Nor is this to be attained by greatness only, because even by the small man who chooses to exert himself, immense heavenly bliss may be won. For that purpose has this proclamation been proclaimed: ' Let [small] and great exert themselves to this end.'
My neighbors, too, should learn this lesson, and may this lesson long endure! And this purpose will increase-- yea, it will increase vastly, at least half as much again will it increase." And this proclamation was proclaimed by the body of missioners (vyuthena), [to wit], 256 [persons].'
(Asoka, the Buddhist Emperor of India- V. A. Smith)

Under the instructions of the Prince (aryaputra) and Ministers (mahamatras) from Suvarnagiri, the Ministers of Isila are to be wished good health and then addressed as follows: Thus ordains His Sacred Majesty : For more than two years and a half that I had been a lay-disciple (upasaka), I had not exerted myself well. But a year indeed, for more than a year that I visited the Samgha, I exerted myself greatly. Thus during this time the people in Jambudvipa who had remained unassociated with the gods became associated with the gods. Of exertion, indeed, is this the result! But this cannot be attained by the great alone. For the small, too, can attain to a wide heaven of bliss by sustained exertion.
For this purpose has this message been proclaimed that (the small) along with the great may exert themselves in this manner, and that even my frontagers, may know (it), and that this exertion may be of long duration. Nay, it shall increase, shall immensely increase, it shall increase by at least one and a half times. And this message has been caused to be proclaimed 256 times by the king on tour.
(Asoka-R.K. Mookerji)

By order of the prince-viceroy and the mahamatras from Suvanagari, the mahamatras at Isila are to be asked of good health and addressed thus: “The Beloved of the Gods sath: For more than two years and a half that I am lay devotee. I have not exerted much myself for a year; but of course, for more than one year that I have passed in the Samgha, I have exerted myself much.” During this interval, however, people who were not mixed, were caused to be mixed with the Gods throughout Jambudviapa. For, this is the consequence of exertion. This is not possible only for the higher officers to achieve, but of course it is possible for a lower (officer), if he exerts himself, to cause (men) to attain much divine pleasure. This announce has been made for this purpose, in order that the lower and the higher (officers) will exert themselves for this (end), that my neighbors too, may understand this, and that this exertion may live for a long time. And this object will grow, and will grow immensely, will grow (at least) one and half fold. And this has been caused to be heard when there have passed 256 days (of my tour.)
(Inscriptions of Asoka- N. P. Rastogi)

By command of the Prince Viceregent and the Mahamatra from Suvarnagiri the Mahamatra at Isila should be asked: (their) health, and (then) addressed as follows: “The Beloved of the Gods sath: ‘It is more than two years and a half that I am a lay worshipper. I did not exert myself strenuously for one year: but, indeed, more than one year that I have lived with the Samgha, I have exerted myself strenuously. During this period, however, men who were unmixed, were caused to be mixed, with gods throughout Jambudvipa. [R.—During this period gods, who were unmixed, were caused to be mixed (with men), throughout Jambudvipa.] For this is the fruit of exertion. This is possible not only for the superior (official) to achieve, but indeed it is possible for even a subordinate one, if he exerts himself, to cause (people) to attain much heavenly bliss. For this purpose this proclamation has been made; in order that the subordinate ones and the superior ones shall exert themselves to this (end), that my neighbors should know this and that this exertion may long endure. And this object shall grow, indeed shall grow profusely, shall grow (at least) one-and-half fold. And this discourse has been caused to be heard when there had elapsed 256 (years)’.”
(Asoka- D.R. Bhandarkar)

ေလာကီသား

2008-06-15T23:28:00.002+05:30

ပုတၱႆ ဇီ၀ံ စဇိ ဗိမၺိသာေရာ၊
ပုေတၱာ ႏု တာဒိႆ ၀ဓတၳိေကာ ေသာ။

ဗိမၺိသာရသည္ အဇာတသတ္အတြက္ အသက္စြန္႔ခဲ့ၿပီးသားပါ။
ဒီသားက ဒီအေဖ့ကိုမွ အေသသတ္ခ်င္သတဲ့။

အေသာကရဲ႕ အကၡရာမ်ား (ေနာက္ဆက္တြဲ-၂)

2008-06-14T17:41:00.005+05:30

ကလိဂၤဟာ အေသာကသမိုင္းမွာ ထူးျခားတဲ့ ေနရာတစ္ခုပါ။ စစ္နဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးတို႔ရဲ႕ ေမြးဖြားရာေဒသတစ္ခုလို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီေဒသမွာ အေသာကဘုရင္ဟာ ေက်ာက္စာ ႏွစ္ခု ေရးထိုးခဲ့တယ္။

အေသာကရဲ႕ အကၡရာမ်ား (၁) ကေန (၁၄) အထိကို Ginar, Kalsi, Yerragudi, Sopara ၊ Shahbazarhi, Mansehra ေဒသေတြမွာ ေရးထိုးထားတာကို ေတြ႕ရေပမယ့္ Dhauliနဲ႔ Jaugada ေဒသႏွစ္ခုမွာေတာ့ (၁) ကေန (၁၀) အထိ, (၁၄), ၿပီးေတာ့ (၁၅)နဲ႔ (၁၆)ကို ေရးထိုးထားတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ (၁၅)နဲ႔ (၁၆)ကို သီးျခားေက်ာက္ေဆာင္စာလို႔ ေခၚၾကတယ္။ ကလိဂၤတိုင္းမွာ ေရးထိုးထားလို႔ ကလိဂၤေက်ာက္စာလို႔လဲ ေခၚၾကေသးတယ္။ မွတ္သားစရာ တစ္ခုက ကလိဂၤတိုင္းထဲမွာ ေရးထိုးထားတဲ့ ေက်ာက္စာေတြမွာ ကလိဂၤစစ္ပြဲအေၾကာင္း ေရးထားတဲ့ (၁၃) မပါတာပါပဲ။ စဥ္းစားစရာေပ့ါေနာ။ ကလိဂၤစစ္ပြဲအေၾကာင္းေတြကို ကလိဂၤတိုင္းမွာ ေက်ာက္စာေရးထိုးခဲ့မယ္ဆိုရင္ ႏိုင္ငံေရးအရ မိုက္မဲတဲ့ အျပဳအမူမ်ိဳး ျဖစ္ႏိုင္တဲ့အတြက္ (၁၃)ကို ခ်န္ထားခဲ့တာလို႔ အေသာကသမိုင္း ကၽြမ္းက်င္သူတစ္ခ်ိဳ႕က ဆိုၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ အေသာကဓမၼကို ရာဇဓမၼလို႔ ေခၚၾကတာျဖစ္မယ္။

Kalinga Rock Edict (Dhauli)

ခရီးထြက္ဖို႔ ျပင္ေနတာ အေတာ္ၾကာၿပီ။ ဘယ္မွလဲ မသြားျဖစ္ဘူး။ မသြားႏိုင္တာလဲပါတယ္။ ဒီႏွစ္ေဆာင္းတြင္းေတာ့ စိတ္ကူးထားတယ္။ အိႏၵိယတလႊားက အေသာကရဲ႕ အကၡရာေတြကို လိုက္လံဖတ္႐ႈဖို႔ပါ။ တစ္ခ်ိဳ႕ေက်ာက္စာေတြ ႐ွိတဲ့ေနရာကိုေတာ့ ေရာက္ဖူးၿပီးၿပီ။ နီေပါက “လုမၺိနီ”, အိႏၵိယက “ဗာရာဏသီ”နဲ႔ “ဆန္ခ်ီ”ပါ။ ပါကစၥတန္ကိုေတာ့ ဆရာသမားက သြားခိုင္းတာေတာင္ လံုၿခံဳေရးစိတ္မခ်တာနဲ႔ ေၾကာက္လို႔ မေရာက္ျဖစ္ဘူး။ အဟဲ..Indiana Jonesနဲ႔ေတာ့ နင္လားငါလားေပါ့။ နီးနီးနားနားမွာလဲ အေသာကေက်ာက္စာေတြ ႐ွိပါ့။ ေက်ာက္စာတိုင္ဆိုရင္ အခု ေနတဲ့ေနရာကေန နာရီ၀က္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္သြားရင္ ေရာက္တယ္။ ေက်ာက္ေဆာင္စာ႐ွိတဲ့ ေနရာကိုေတာ့ တစ္နာရီေလာက္ ကားစီးသြားရင္ ေရာက္တယ္။ အဲဒီေက်ာက္စာေတြအေၾကာင္း ေနာက္ပိုစ့္ေတြမွာ ေရးတာေပါ့။

အေသာကရဲ႕ အကၡရာမ်ား-၁၆

2008-06-12T15:24:00.002+05:30

ပိုစ့္မတင္ျဖစ္တာ တစ္လေက်ာ္ေက်ာ္။ ဘာမွေတာ့ မျဖစ္ပါဘူး။ လူတစ္ျခား စိတ္တျခား ျဖစ္ေနတာက လြဲလို႔ေပါ့။ အခုေတာ့ အကၡရာမ်ား ဆက္ပါအံုးမယ္ဗ်ာ။ ေက်ာက္စာဘာသာျပန္ အသစ္တစ္အုပ္ ထပ္ရထားလို႔ ဘာသာျပန္တစ္ခု တိုးထားတယ္။

ေဒ၀ါနံပိေယ ေဟ၀ံ အာဟ။ သမာပါယံ မဟာမတာ လဇ၀စနိက၀တ၀ိယာ။ အံ ကိဆိ ဒခါမိ ဟကံ၊ ကႎတိ၊ ကံ ကမန
ပဋိပါတေယတံ ဒု၀ါလေတ စ အာလေဘဟံ။ ဧသ စ ေမာခိယမတံ ဒု၀ါလ ဧတသ အထသ အံ တုေဖသု အႏုသတိ။ သ၀မုနိ-
သာ ေမ ပဇာ။ အထ ပဇာေယ ဣဆာမိ၊ ကႎတိ၊ ေမ သေ၀ဏာ ဟိတသုေခန ယုေဇယူ အထ ပဇာေယ ဣဆာမိ၊ ကႎတိ၊ ေမ သေ၀န ဟိတသု-
ေခန ယုေဇသု တိ ဟိဒေလာဂိကပါလေလာကိေကန။ ေဟ၀ံေမ၀ ေမ ဣဆ သ၀မုနိေသသု။ သိယာ အံတာနံ အ၀ိဇိတာ-
နံ ကႎ ဆံေဒ သု လာဇာ အေဖသူ တိ။ ဧတကာ ၀ါ ေမ ဣဆ အံေတသု၊ ပါပုေနယု၊ လာဇာ ေဟ၀ံ ဣဆတိ အႏု၀ိဂိန ေဟယု
မမိယာေယ အသြေသယု စ ေမ သုခံေမ၀ စ လေဟယူ မမ ေတ ေနာ(ဒု)ခံ။ ေဟ၀ံ စ ပါပုေနယု ခမိသတိ ေန လာဇာ
ဧ စကိေယ ခမိတေ၀။ မမံ နိမိတံ စ ဓံမစေလယူ တိ ဟိဒေလာဂံ စ ပရေလာဂံ စ အာလာဓေယယု။ ဧတာေယ
စ အဌာေယ ဟကံ တုေဖနိ အႏုသာသာမိ။ အနေန ဧတေကန ဟကံ၊ တုေဖနိ အႏုသာသိတု ဆံဒံ စ ေ၀ဒိ-
တု အာ မမ ဓိတိ ပတႎနာ စ အစလ။ သ ေဟ၀ံ ကဋဳ ကံေမ စလိတ၀ိေယ အသြာသနိယာ စ ေတ၊ ဧန ေတ ပါပုေန-
ယု အထာ ပိတ ေဟ၀ံ ေန လာဇာတိ၊ အထ အတာနံ အႏုကံပတိ၊ ေဟ၀ံ အေဖနိ အႏုကံပတိ၊ အထာ ပဇာ ေဟ-
၀ံ မေယ လာဇိေန။ တုေဖနိ ဟကံ အႏုသာသိတံု ဆံဒံ ေ၀ဒိတု အာ မမ ဓိတိ ပဋႎနာ စာ အစလ၊ သကလာ
ေဒသာယုတိေက ေဟာသာမီ ဧတသိ အထသိ။ အလံ ဟိ တုေဖ အသြာသနာေယ ဟိတသုခါေယ စ ေတသံ ဟိဒ-
ေလာဂိကပါလေလာကိကာေယ။ ေဟ၀ံ စ ကလံတံ သြဂံ စ အာလာဓယိသထ မမ စ အနေနယံ ဓသထ။
တာေယ စ အထာေယ ဣယံ လိပီ လိခိတာ ဟိဒ ဧန မဟာမတာ သသြတံ သမယံ ယုေဇယု အသြာသနာေယ စ
ဓံမစလနာေယ စ အံတာနံ။ ဣယံ စ လိပီ အႏုစာတံုမာသံ ေသာတ၀ိယာ တိေသန အံတလာ ပိ စ ေသာတ၀ိယာ။
ခေန သံတံ ဧေကန ပိ ေသာတ၀ိယ။ ေဟ၀ံ စ ကလံတံ စဃထ သံပဋိပါတယိတေ၀။

ေဒ၀ါနံပိယ မင္းႀကီးသည္ ဤသို႔ မိန္႔ေတာ္မူ၏။ သမာပါၿမိဳ႕႐ွိ အမတ္ႀကီးတို႔အား ေဒ၀ါနံပိယ မင္းႀကီး၏ စကားေတာ္ျဖင့္ ဤသို႔ မိန္႔ၾကားရာ၏။
တစံုတရာအား ငါျမင္၍ အလို႐ွိလွ်င္ ေဆာင္႐ြက္ဖြယ္ လုပ္ငန္းကို ငါစီစဥ္၍ နည္းလမ္းကို ငါ႐ွာႀကံၿပီးေသာ္ အေရးအႀကီးဆံုးဟု ငါထင္ေသာ နည္းလမ္းကို သင္တို႔အား ငါၫႊန္ၾကားခ်က္ျဖစ္ေစ၏။
ခပ္သိမ္းေသာ သူတို႔သည္ ငါ၏ သားသမီးမ်ား ျဖစ္ၾကကုန္၏။ ငါ၏ သားသမီးမ်ားအား ဤေလာကႏွင့္ တမႏြန္ေလာကတို႔၏ စီးပြားခ်မ္းသာအေပါင္းႏွင့္ ငါယွဥ္ေစလိုသည့္နည္းတူ ခပ္သိမ္းေသာ သူတို႔အားလည္း ငါယွဥ္ေစလို၏။
ငါမသိမ္းပိုက္ထားေသာ ႏိုင္ငံေတာ္ အစြန္အပ၌ ေနသူတို႔သည္ ငါတို႔၏ အေပၚ၌ မင္းႀကီးအသို႔ ဆႏၵထားေတာ္မူသနည္းဟု ေမးၾကကုန္အံ့။ ထိုႏိုင္ငံေတာ္အစြန္အပ၌ ေနသူတို႔အေပၚ၌ ငါ၏ ဆႏၵကား ဤသို႔တည္းဟု ျပန္ၾကားရာ၏။
“မင္းႀကီး အလို႐ွိေတာ္မူသည္မွာ သင္တို႔သည္ မင္းႀကီးအား မေၾကာက္မ႐ြံ႕ပဲ မင္းႀကီးသည္ ငါတို႔၏ ဆင္းရဲကို မေဆာင္၊ ခ်မ္းသာကိုသာ ေဆာင္အံ့ဟု မင္းႀကီးအေပၚ၌ ယံုၾကည္ရန္ျဖစ္၏။”
ဤသို႔လည္း ျပန္ၾကားရာေသး၏။
“မင္းႀကီးသည္ သင္တို႔အေပၚ၌ သည္းခံႏိုင္သေလာက္ သည္းခံအံ့။ သင္တို႔သည္ မင္းႀကီးအား ေထာက္ထားသျဖင့္ တရားကို က်င့္ၿပီးေသာ္ ဤေလာကႏွင့္ တမႏြန္ေလာကတို႔၏ စီးပြားခ်မ္းသာတို႔ကို ခံစားၾကကုန္ေလာ့။”
ဤအလို႔ငွာ သင္တို႔အား ငါၫႊန္ၾကားေပ၏။ ဤသို႔ သင္တို႔အား ၫႊန္ၾကားၿပီးေသာ္ ငါ၏ ဆႏၵေတာ္ႏွင့္ တကြ ငါ၏ အဓိဌာန္ ပဋိဉာဏ္တို႔၏ မယိမ္းမယိုင္ ခိုင္ၿမဲျခင္းကို သင္တို႔အား သိေစၿပီးသျဖင့္ ငါ၏ တာ၀န္ကား ေက်ေလၿပီ။
ႏိုင္ငံေတာ္ အစြန္အပသားတို႔သည္ ႏွစ္သိမ့္ေရာင့္ရဲ၍ ငါ၏ အေပၚ၌ ယံုၾကည္ကိုးစားရန္ သင္တို႔ျပဳမူကာ အမႈကိစၥတို႔ကို ေဆာင္႐ြက္ကုန္ရာ၏။ မည္သို႔ ယံုၾကည္ကိုးစားေစရာ သနည္းဆိုေသာ္ မင္းႀကီးသည္ ငါတို႔၏ အဖသဖြယ္ျဖစ္၏။ မင္းႀကီးသည္ မိမိကိုကို ၾကင္နာသကဲ့သို႔ ငါတို႔အားလည္း ၾကင္နာ၏။ ငါတို႔သည္ မင္းႀကီး၏ သားသမီးမ်ားသဖြယ္သာ ျဖစ္ေခ်၏။
ဤသို႔လွ်င္ သင္တို႔အား ငါၫႊန္ၾကားပိ၏။ ငါ၏ ဆႏၵေတာ္ႏွင့္တကြ ငါ၏အဓိဌာန္ႏွင့္ ပဋိဉာဏ္တို႔၏ မယိမ္းမယိုင္ ခိုင္ၿမဲျခင္းကိုလည္း သိေစပိ၏။ ဤအလို႔ငွာ ေနရာတိုင္း၌ ေဒသဆိုင္ရာ အရာ႐ွိမ်ားကို ငါခန္႔ထားေတာ္မူမည္။ သင္တို႔သည္ ႏိုင္ငံေတာ္ အစြန္အပသားတို႔၏ ႏွစ္သိမ့္ေရာင့္ရဲမႈ ဤေလာက တမႏြန္ေလာကတို႔၏ စီးပြားခ်မ္းသာမႈတို႔ကို ေဆာင္႐ြက္ေပးစြမ္းႏိုင္၏။ ဤသို႔ေဆာင္႐ြက္ေသာ္ သင္တို႔သည္ နတ္ျပည္ ခ်မ္းသာကို ရ၍ ငါ၌ တင္႐ွိေသာ ၀တၱရားေႂကြးမွလည္း ကင္းၾကကုန္အံ့။
ႏိုင္ငံေတာ္ အစြန္အပသားတို႔သည္ ႏွစ္သိမ့္ေရာင့္ရဲ၍ တရားကို က်င့္ေစျခင္းငွာ ငါ၏ အမတ္ႀကီးတို႔သည္ အခါခပ္သိမ္း အားထုတ္ၾကရန္ ဤကဗ်ည္းကို ေရးေစပိ၏။ ဤကဗ်ည္းအား ေလးလလွ်င္ တႀကိမ္ ၾကားနာရာ၏။ တိသ(ဖုသွ်) နကၡတ္ႏွင့္ ယွဥ္ေသာ ေန႔တို႔ႏွင့္ ၾကားေန႔တို႔၌လည္း အခါအခြင့္ရက တေယာက္တည္းျဖစ္ေစကာ ၾကားနာရာ၏။ ဤသို႔ ျပဳျခင္းျဖင့္ သင္တို႔သည္ ငါ၏ အမိန္႔ကို လိုက္နာေဆာင္႐ြက္ကုန္ရာသတည္း။
(အေသာကေက်ာက္စာမ်ား-ဦးဖိုးလတ္)

ေဒ၀ါနံပိယ မင္းသည္ ဤသို႔ မိန္႔ၾကား၏။ သမာပါၿမိဳ႕ အမတ္ႀကီးတို႔အား မင္း၏ စကားျဖင့္ ေျပာၾကားရမည္။ ငါေတြ႕ျမင္ေသာ အေၾကာင္းအရာတို႔ကို သင္တို႔အား သိေသလို၏။ အသို႔နည္း ငါသည္ ျပဳသင့္ေသာ အမႈကို နည္းလမ္း အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ စတင္အားထုတ္မည္။ အက်ိဳးေက်းဇူး႐ွိေသာ နည္းလမ္းကို သင္တို႔အား ၫႊန္ၾကားမည္။ ယင္းသည္ အမွန္မုခ် ငါအလို႐ွိေသာ နည္းလမ္းျဖစ္၏။
လူအေပါင္းသည္ ငါ၏ သားသမီးမ်ားျဖစ္၏။ အသို႔နည္း၊ ငါ၏ သားသမီးမ်ားကို ပစၥဳပၸန္ တမလြန္ႏွင့္ စပ္လ်ဥ္းေသာ စီးပြားခ်မ္းသာကို ယွဥ္ေစလိုသကဲ့သို႔ လူအေပါင္း၌လည္း ငါအလို႐ွိ၏။
ႏိုင္ငံ၏ အပအစြန္အဖ်ား၌ ေနသူမ်ားသည္ ငါတို႔အေပၚ မင္းဘယ္သို႔ အလိုဆႏၵ ႐ွိသနည္းဟူမူ ထို အစြန္အဖ်ား၌ ေနသူမ်ားအေပၚ ငါ၏ အလိုဆႏၵ ဤသို႔တည္းဟု ေျပာၾကားရမည္။ “မင္းအလို႐ွိသည္မွာ သင္တို႔သည္ မင္းအား မေၾကာက္ၾကပဲ မင္းသည္ ငါတို႔ခ်မ္းသာကိုသာ ေဆာင္မည္။ ဆင္းရဲျဖစ္ေစလိမ့္မည္မဟုတ္ဟု မင္းအေပၚ ယံုၾကည္ရန္ ျဖစ္၏”
ထို႔ျပင္လည္း “မင္းသည္ သင္တို႔ အေပၚ သည္းခံႏိုင္သမွ် သည္းခံမည္၊ သင္တို႔သည္ မင္းကို အေၾကာင္းျပဳ၍ တရားက်င့္ၾကၿပီးလွ်င္ ပစၥဳပၸန္ တမလြန္ေလာက၏ စီးပြားခ်မ္းသာကို ခံစားၾကေလာ”ဟု ေျပာၾကားရမည္။
ဤအတြက္ သင္တို႔အား ငါၫႊန္ၾကား၏။ ယင္းသို႔ ၫႊန္ၾကားၿပီးေသာ္ ငါ၏ အလိုဆႏၵႏွင့္ ငါ၏ ပဋိညာဥ္ ၀န္ခံျခင္းတို႔ တည္တ့ံခိုင္ၿမဲျခင္းကို သင္တို႔အား သိေစသျဖင့္ ငါ၏ တာ၀န္ေက်ခဲ့ၿပီ။
ႏိုင္ငံမွ အပအစြန္အဖ်ား၌ ေနသူတို႔သည္ ႏွစ္သိမ့္ေရာင့္ရဲ၍ ငါ၏ အေပၚ ယံုၾကည္ ကိုးစားရန္ သင္တို႔ ျပဳမူၾကလ်က္ အမႈကိစၥတို႔ကို ေဆာင္႐ြက္ၾကရမည္။ “မင္းသည္ ငါတို႔၏ အဖျဖစ္၏။ မင္းသည္ မိမိကိုယ္ကို ျမတ္ႏိုးသကဲ့သို႔ ငါတို႔ကိုလည္း ျမတ္ႏိုး၏။ ငါတို႔သည္ မင္း၏ သားသမီးမ်ား ျဖစ္၏”ဟု ယံုၾကည္ကိုးစားေစရမည္။
ယင္းသို႔လွ်င္ သင္တို႔အား ငါၫႊန္ၾကား၏။ ငါ၏ အလိုဆႏၵႏွင့္ ငါ၏ ပဋိညာဥ္ ခံ၀န္ခ်က္တို႔ တည္တံ့ခိုင္ၿမဲျခင္းကိုလည္း သိေစ၏။ ဤအတြက္ အရပ္ေဒသအားလံုးမွာ အရာ႐ွိမ်ားကို ငါခန္႔ထားမည္။ သင္တို႔သည္ ႏိုင္ငံေတာ္မွ အပအစြန္အဖ်ားတို႔၌ ေနသူတို႔၏ ႏွစ္သိမ့္ေရာင့္ရဲမႈႏွင့္ ပစၥဳပၸန္တမလြန္ေလာက၏ စီးပြားခ်မ္းသာတို႔ကို ေဆာင္႐ြက္ႏိုင္၏။ သို႔ျဖင့္ သင္တို႔သည္ နတ္ခ်မ္းသာကို ရ၍ ငါ၏ ေႂကြးၿမီမွလည္း လြတ္ကင္းၾကေပလိမ့္မည္။
ႏိုင္ငံေတာ္မွအပ အစြန္အဖ်ား၌ ေနသူတို႔ ႏွစ္သိမ့္ေရာင့္ရဲ၍ တရားက်င့္ေဆာင္ေစရန္အတြက္ ငါ၏ အမတ္ႀကီးမ်ား အစဥ္ႀကိဳးစား အားထုတ္ၾကရန္ ဤစာကို ေရးေစျခင္းျဖစ္၏။ ဤစာကို ေလးလတႀကိမ္ ၾကားနာၾကရမည္။ ဖုသွ်နကၡတ္ႏွင့္ ယွဥ္ေသာ ေန႔တို႔ႏွင့္ စပ္ၾကားေနတို႔၌လည္း တေယာက္ထည္းျဖစ္ေစ ၾကားနာရမည္။ သို႔ျဖင့္ သင္တို႔သည္ ငါ၏ အလိုဆႏၵျပည့္စံုေစရန္ ႀကိဳးပမ္းၾကေလာ့။
(သိရီဓမၼာေသာကမင္းတရားႀကီး၏ ကိုးတိုင္းကိုးဌာန ဗုဒၶဓမၼႏိုင္ငံေတာ္-ဦးေသာ္ဇင္)

In the words of His Sacred Majesty the High Officers administering the town are to be addressed as follows: 'Whatsoever my views are I desire them to be acted on in practice and carried into effect by certain means. And in my opinion the chief means for this purpose are my instructions to you, because you have been set over many thousands of living beings that you may gain the affection of good men.
"All men are my children;” and, just as I desire for my children that they may enjoy every kind of prosperity and happiness both in this world and in the next, so also I desire the same for all men. You, however, do not grasp this truth to its full extent. Some individual, perchance, pays heed, but to a part only, not the whole. See then to this, for the principle of government is well established. Again, it happens that some individual incurs imprisonment or torture, and when the result is his imprisonment without due cause, many other people are deeply grieved. In such a case you must desire to do justice. However, with certain natural dispositions success is impossible, to wit, envy, lack of perseverance, harshness, impatience, want of application, laziness, indolence. You must desire that such dispositions be not yours. The root of the whole matter lies in perseverance and patience in applying this principle of government. The indolent man cannot rouse himself to move, yet one must needs move, advance, go on.
In the same way you must see to your duty, and be told to remember: “See to my commands; such and such are the instructions of His Sacred Majesty." Fulfillment of these bears great fruit, non-fulfillment brings great calamity. By those who fail neither heaven nor the royal favor can be won. Ill performance of this duty can never gain my regard, whereas in fulfilling my instructions you will gain heaven and also pay your debt to me. This scripture must be recited every constellation of Tishya day, and in the intervals between the Tishya days, on fit occasions it may be recited even to a single hearer. By such action you must endeavor to fulfill my intentions. For this purpose has this scripture been here inscribed in order that the administrators of the town may strive without ceasing [lit. "all the time "] that the restraint or torture of the townsmen may not take place without due cause. And for this purpose, in accordance with the Law of Piety, I shall send forth in rotation every five years such persons [lit. " a person "] as are of mild and temperate disposition, and regardful of the sanctity of life, who knowing this my purpose will comply with my instructions.
From Ujjain, however, the Prince for this purpose will send out a similar body [of officials], and will not over-pass three years. n the same way from Taxila. When the High Officers aforesaid . . . proceed on transfer in rotation, [then without neglecting their own [ordinary] business, they will attend to this matter also, and thus will carry out the king's instructions.'
(Asoka, the Buddhist Emperor of India- V. A. Smith)

His Sacred Majesty thus says: At Samapa the High Officers entitled to receive the king's messages are to be addressed as follows: Whatsoever I view (as right) I want to see how it can be executed in practice and fulfilled by proper means.
And this is regarded by me as the principal means to this end, viz., to give my instructions to you. All men are as my children; as, on behalf of my own children, I desire that they may be provided with complete welfare and happiness both in this world and the next, the same I desire also for all men. It might occur to the unconquered borderers (to ask): "What does the king desire with regard to us?”
This alone is my desire with regard to the borderers (that) they may understand that the king desires this (that) they should be free from fear of me, but should trust in me; (that) they would receive from me only happiness and not sorrow; that they should further understand (this) that the king will tolerate in them what can be tolerated; that they may be persuaded by me to practice Dharma or morality; (and that) they may gain both this world and the next. And for this purpose am I instructing you, (viz. that) by this do I render myself free from debt (to animate beings), that I instruct you, and make known to you my will, my determination, and promise, not to be shaken. Therefore acting thus, should you perform your duties and assure them that they may understand that "the king is to us even as a father ; (that) he feels for us even as he feels for himself; we are to him as his children.' By instructing you, and making known to you my will, my determination and vow inviolable, I shall have (i.e., post) for this end officers in all provinces. For you have the capacity to produce their confidence, their good and happiness both in this world and the next. Thus doing you will also win heaven and release from your obligations to me (or win me release from my debts). And for this purpose has this edict been inscribed in this place that the High Officers may be all the time at work for the confidence and practice of religion of these frontier peoples. This same edict is also to be proclaimed at the commencement of every quarter of the year on the Tisya day, and also in the intervals between the Tisya days and even to individuals, when an occasion offers. Thus working should you strive towards accomplishment.
(Asoka-R.K. Mookerji)

By order of the Beloved of the Gods; At Tosali the prince and the officers/ at Samapa the officers charged with announcing the royal decrees, are to be ordered thus: Whatever I approve of, that I desire either to achieve by taking action or to obtain by some effective means. This is what I consider the chief method in this matter, and these are my instructions to you. All men are my children and just as I desire for my children that they should obtain welfare and happiness both in this world and the next, the same do I desire for all men. If the unconquered peoples on my borders ask what is my will, they should be made to understand that this is my will with regard to them— ‘the king desires that they should have no trouble on his account, should trust in him, and should have in their dealings with him only happiness and no sorrow. They should understand that the king will forgive them as far as they can be forgiven, and that through him they should follow Dharma and gain this world and the next.’
For this purpose I instruct you, that having done so I may discharge my debt to them, by making known to you my will, my resolve and my firm promise. By these actions, my work will advance, and they will be reassured and will realize that the king is like a father, and that he feels for them as for himself, for they are like his own children to him. My couriers and special officers will be in contact with you, instructing you and making known to you my will, my resolve, and my firm promise. For you are able to give the frontier people confidence, welfare, and happiness in this world and the next. Doing this you will reach heaven and help me discharge my debt to my people.
This inscription has been engraved here for this purpose—that the officers shall act all times attend to the conciliation of the people of the frontiers and to promoting Dhamma among them. This edict is to be proclaimed every four months on the day of the star Tisya; it may optionally be proclaimed from time to time in the interval between Tisya-days, and on occasions may be proclaimed even to a single person. By doing this you will be able to conform to my instruction.
(Asoka and the decline of the Mauryas- Romila Thapar)

By the order of the Gods, the prince-viceroys and the mahamatras stationed at Tosalia and Samapa should be addressed thus: whatever I conceive (with the mind) I wish what? That I may put it into practice. And I consider this to be the chief instrument to this end, namely, instructions to you. All men are my children. As I wish for (my) children that they may be united with all well-being and happiness of this world and the next, similarly I wish it for all people.
It may be (in the mind) of the unconquered bordering kings ‘what is the desire of the king in our respect?’ This much only is my desire in respect to (the people) of the bordering kings, that they may understand (this), (that) the Beloved of the Gods wishes: ‘they should not be afraid of me, they should place confidence in me, (and) they will gain from me happiness not misfortune.’ And they should further know: ‘the emperor will tolerate with us to the extent he can possibly tolerate’; they should follow Dharma for my sake and attain this world and the next. For this purpose do I instruct you, namely, that having given you injunctions and expressed my desire, nay, my vow and oath, may I be free from debt (to them). Thus acting likewise you must do your duty and must inspire them with confidence, so that they might know: ‘the king is fatherly to us: he sympathises with us as he sympathises with himself; we are to the king as his children. So having instructed you and told the desire, my vow and oath, I will become emperor of the universe, for this end; for you are able to inspire them with confidence and (assure) their well-being and happiness of this world and the next. Acting thus you will gain heaven and fulfill your duty to me.
So for this purpose has this edict been inscribed: in order that mahamatras may remain engaged for a long time in creating confidence and establishing the practice of Dharma amongst themselves as well as amongst the bordering kings.
And this edict should be listened to during the Tisya naksatra every four monthly season and, of course, it may be listened to even by an individual on every festive occasion and also without the Tisya (period). By doing so, strive to discharge my instructions.
(Inscriptions of Asoka- N. P. Rastogi)

By command of the Beloved of the gods, the Prince Royal and the Mahamatras at Tosali should be addressed (as follow): whatever I perceive (with the mind), I desire—what—that I may put it into action; and I initiate it through the proper means. And I deem this to be the principal means to this end, namely instructions to you. All men are my offspring. Just as for (my) offspring I desire that they may be united with all welfare and happiness of this world and of the next, precisely do I desire it for all men.
It may be (in the mind) of (the people) the unconquered frontier sovereigns: ‘what is the will of the king in respect of us?’ This much alone is my wish in regard to (the people) of the frontier sovereigns, that they may understand (this), namely, that the beloved of the gods desires: ‘they should be unperturbed towards me, they should trust mine, (and) they would receive from me happiness, not misery.’ And they should further understand: ‘the king will bear with us as far as it is possible to bear,’ (but) they should follow Dhamma for my sake and gain this world and the next. For this end do I instruct you, namely, that having given you instructions and made known my will, nay, my immovable resolve and vow, may I be free from debt (to them)! So acting accordingly, you must discharge your functions and must inspire them with confidence, so that they might understand: ‘the king is to us even as a father; he sympathises with us even as he sympathises with himself; we are to the king even as (his) children.’ So having instructed you and intimated the will, my immovable resolve and vow, I shall become a sovereign over all countries for this object; for you are competent to inspire them with confidence and (ensure) their welfare and happiness of this world and the next. By so doing you will gain heaven and also discharge your debt to me.
And for this purpose has this document been here written: in order that the Mahamatras may be devoted to the eternal rule of conduct for inspiring (the people of) those frontier sovereigns with confidence and ensuring (their) practice of Dhamma. And this document should be heard on the Tishya day every four-monthly season; the Tishya days it may be heard even by one (official). By acting thus, endeavor to fulfill (my instructions).
(Asoka- D.R. Bhandarkar)

အေသာကရဲ႕ အကၡရာမ်ား-၁၅ (အပိုင္း-၂)

2008-05-01T13:37:00.000+05:30

နာဂလဇနသ အကသၼာ ပလိေဗာေဓ ၀။ အကသၼာ ပလိကိေလေသ ၀ ေနာ သိယာ

လူအေပါင္းကို အေၾကာင္းမ႐ွိဘဲ ဖမ္းဆီးျခင္း ညႇင္းပန္းျခင္း မျပဳရ။

ေဒ၀ါနံပိယမင္း၏ စကားျဖင့္ ေတာသလိၿမိဳ႕ကို အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ မဟာမတၱေခၚ အမတ္ႀကီးတို႔ကို ဤသို႔ ေျပာၾကားရမည္။
ငါေတြ႕ျမင္ေသာ အေၾကာင္းအရာကို သင္တို႔အား သိေစလို၏။ အသို႔နည္း။ ငါသည္ ျပဳသင့္ေသာ အမႈကို နည္းလမ္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ စတင္ အားထုတ္မည္။ အက်ိဳးေက်းဇူး႐ွိေသာ နည္းလမ္းကို သင္တို႔အား ၫႊန္ၾကားမည္။ ယင္းသည္ အမွန္မုခ် ငါအလို႐ွိေသာ နည္းလမ္းျဖစ္၏။ သင္တို႔သည္ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ လူတို႔၏ မွီခိုရာ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူေတာ္ေကာင္းတို႔ ျမတ္ႏိုးျခင္း၏ တည္ရာျဖစ္ရမည္။
လူအေပါင္းသည္ ငါ၏ သားသမီးမ်ား ျဖစ္၏။ အသို႔နည္း- ငါ၏ သားသမီးမ်ားကို ပစၥဳပၸန္ တမလြန္ႏွင့္ စပ္လ်ဥ္းေသာ စီးပြားခ်မ္းသာကို ယွဥ္ေစလိုသကဲ့သို႔ လူတို႔၌လည္း ငါအလို႐ွိ၏။ ဤစကား၏ အဓိပၸါယ္အလံုးစံုကို အကုန္သိၾကမည္မဟုတ္။ တစံုတဦးသိေသာ္လည္း တစိတ္တေဒသမွ်သာ သိမည္။ အားလံုး သိမည္ မဟုတ္။
သင္တို႔သည္ ဤနည္းလမ္းကို ႐ႈၾကေလာ့၊ ယခု ေျပာၾကားမည့္ စကားသည္ ေကာင္းစြာ စီရင္ထားေသာ နီတိျဖစ္၏။ တစံုတေယာက္သည္ အေၾကာင္းမဲ့ အခ်ဳပ္အေႏွာင္, ညႇင္းပန္းနွိပ္စက္ျခင္း ခံရပါလွ်င္ သူႏွင့္ အျခားသူ အမ်ားအျပားလည္း အလြန္ ဆင္းရဲပင္ပန္းျခင္းသို႔ ေရာက္ၾကရ၏။ ထုိသုိ႔ေသာအခါ မဇၩိမပဋိပဒါကို အလို႐ွိအပ္၏။ အသို႔နည္း- ျငဴစူျခင္း,အားမထုတ္ျခင္း, ၾကမ္းၾကဳတ္ျခင္း, အေဆာတလ်င္ ျပဳလုပ္ျခင္း, မစြမ္းႏိုင္ျခင္း, ပ်င္းရိျခင္း, အအိပ္ၾကဴးျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ၿပီးေျမာက္ျခင္း မျဖစ္ႏိုင္။ ထို႔ေၾကာင့္ ယင္းတရားတို႔ မျဖစ္ေစရာ အစဥ္ အားထုတ္ျခင္းႏွင့္ အေဆာတလ်င္ မျပဳလုပ္ျခင္းသည္ တရားအားလံုး၏ မူလျဖစ္၍ ယင္းတို႔ကို ျပဳလုပ္အားထုတ္ရမည္။ မျပတ္မလပ္ က်င့္သြားၾကရမည္။
ထိုတရားျဖင့္ သူတပါးတို႔အားလည္း “ေဒ၀ါနံပိယမင္းသည္ ဤသို႔ ဆံုးမ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ယင္းတရားကို ေကာင္းစြာ အားထုတ္ပါလွ်င္ အက်ိဳးျဖစ္မည္။ ျပည့္စံုစြာ မက်င့္ပါလွ်င္ အျပစ္ျဖစ္မည္။ ေဖာက္ျပန္၍ က်င့္ပါေသာ္ နတ္႐ြာသို႔လားရမည္။ ေႂကြးၿမီမွလည္း ကင္းမည္”ဟု ေျပာေဟာၾကေလာ့။
ဤစာကို ဤအက်ိဳးအတြက္ ေရးေစျခင္း ျဖစ္၏။ ယင္းစာျဖင့္ ၿမိဳ႕အုပ္ခ်ဳပ္သူတို႔သည္ အခါခပ္သိမ္း ဤသို႔ ယွဥ္ရာ၏။ အေၾကာင္းမ႐ွိဘဲ ၿမိဳ႕ေနလူတို႔ကို ခ်ဳပ္ေႏွာင္ျခင္း, ညႇင္းပန္းႏွိပ္စက္ျခင္းတို႔ မျပဳရ။
ဤအတြက္ ငါသည္ ငါးႏွစ္ ငါးႏွစ္ေျမာက္တိုင္း သိမ္ေမြ႕ေသာ, အျပစ္ကင္းေသာ, သနားက႐ုဏာ႐ွိေသာ အမတ္တို႔ကို ေစလႊတ္မည္။ သူတို႔သည္ ဤအက်ိဳးအားနိသင္ကို သိျမင္၍ ငါ၏ အဆံုးအမအတိုင္း ေဆာင္႐ြက္ၾကလိမ့္မည္။ ထို႔ျပင္ ဥေဇၨနီျပည္၌ မင္းသားလည္း ဤအက်ိဳးအတြက္ ဤနည္းလမ္းအတိုင္း အမႈထမ္းတို႔ကို ေစလႊတ္လိမ့္မည္။ တကၠသိုလ္ျပည္၌လည္း ဤအတူပင္တည္း။ အမတ္ႀကီးတို႔သည္ မိမိတို႔ ေဆာင္႐ြက္ရမည့္ အလုပ္ကိစၥကို သိၾကၿပီးျဖစ္၍ မင္းၫႊန္ၾကားသည့္အတိုင္း ႀကိဳးစားအားထုတ္ ျပဳလုပ္ၾကလိမ့္မည္။
(သိရီဓမၼာေသာကမင္းတရားႀကီး၏ ကိုးတိုင္းကိုးဌာန ဗုဒၶဓမၼႏိုင္ငံေတာ္-ဦးေသာ္ဇင္)

By order of the Beloved of the Gods: the officers and city magistrates at Tosali/Samapa are to be instructed thus:
Whatever I approve of, that I desire either to achieve by taking action or to obtain by effective means. This is what I consider the chief method in this matter, and these are my instructions to you. You are in charge of many thousands of living beings. You should gain the affection of men. All men are my children, and just as I desire for my children that they should obtain welfare and happiness both in this world and the next, the same do I desire for all men. But you do not realize how far this principle goes—possibly one man among you may realize it, but even he only in part and not entirely. Reflect on it well even those of you who are well-placed. Often a man suffers imprisonment or torture and then is released from prison, without reason, and many other people suffer further. You should strive to practice impartiality. But it cannot be practiced by one possessing any of these faults—jealousy, shortness of temper, harshness, rashness, obstinacy, idleness, or slackness. You should wish to avoid such faults. The root of all this is to be even-tempered and not rush in your work. He who is slack will not act, and in your official functions you must strive, act, and work. So he who approves this should say to you, ‘Think of clearing to debt—thus and thus, does the Beloved of the Gods instruct.’ There is great advantage in conforming to this instruction and great loss in not conforming to it. For by disregarding it you will gain neither heaven nor the favor of the king. Why do I devote my mind to this matter so extensively? Because by conforming you will reach heaven and will discharge your debt to me.
This edict is to be proclaimed on the eighth day of star Tisya, and at intervals between the Tisya-day it is to be read aloud, even to a single person. By doing this you may be able to conform to my instructions. This inscription has been engraved here in order that the city magistrates should at all time see to it that men are never imprisoned or tortured without good reason. And for this purpose, I shall send out on tour every five years, an officer who is not severe or harsh; who, having investigated this matter…, shall see that they carry out my instructions. The prince at Ujjain shall send out a similar group of officers, but at intervals not exceeding three years. Similarly at Taxila when the officers go out on tour they shall investigate this, without neglecting their normal duties and shall carry out the king’s instructions.
(Asoka and the decline of the Mauryas- Romila Thapar)

The mahamatra od Tosali who are in-charge of judiciary, should be addressed thus by the command of the Beloved of the Gods: Whatever I conceive, I desire to see that into practice and fulfilled by proper means. For this I consider my instructions to you to be the principal means to that end. You are appointed over thousands of lives in order that you may surely gain the affection of the people. All men are my children. I desire for my children that they be united with all well-being and happiness of this world and the other world, similarly I wish it for all people. But you do not know the extent of this matter. Some individual officer knows it, but he, too, knows only a part of it, not the whole. See to this then, and this in policy is well established. Again there may be some individual who undergoes imprisonment or torture which causelessly turns to be the reason of his death, and many other persons also suffer from it. For that purpose you should desire to follow the middle path. But one cannot gain success through the following vices, envy, nervousness, cruelty, impatience, want of application, laziness and weariness. So you should wish that these vices (mentioned above) not be yours. The fundamentals of success are, however, steadiness and patience. He who is tired and wearied will not rise, but one should move, proceed and go ahead. This is the maxim of conduct. This is the policy which you should follow. For this reason you are to be told (thus): “See to the fulfillment of your duty (to the king).” Such and such is the instruction of the Beloved of the Gods: “SO the fulfillment of the same produces great good and non-fulfillment great calamity. And if one fails to fulfill it, one will attain neither heaven nor favor of the emperor. Why?—for enthusiasm of mind for this purpose has twofold results. If it is properly done you will gain heaven and also discharge your obligation to me.”
And this edict is to be heard on (every day of) the Tisya, and in the gap of the Tisya, on occasion it may be heard by even a single (person). Acting this thus you will be able to achieve (this object). For this purpose has this edict been engraved here so that the judicial officers may strive all the time that there may be no imprisonment of the people or their torture without reason.
And for this purpose I shall order mahanatras to go out on tour every five years, who will neither be rude nor violent but considerate in action, so that being alert in it, the judicial officers will act in accordance with my instructions. From Ujjayini, too, the prince (viceroy) will similarly send these officers and will not allow a gap on tour without overlooking their own duty, they will think this also, namely, whether the judicial officers are acting in accordance with the instruction of the king.
(Inscriptions of Asoka- N. P. Rastogi)

အေသာကရဲ႕ အကၡရာမ်ား-၁၅(အပိုင္း-၁)

2008-05-01T13:32:00.001+05:30

မုနိေသာ ပဇာ မမာ။
လူအေပါင္းသည္ ငါ၏ သားသမီးမ်ားျဖစ္၏။

ေဒ၀ါနံပိယသ ၀စေနန ေတာသလိယံ မဟာမာတ နဂလပိေယာဟာလကာ။
၀တ၀ိယ။ အံ ကိဆိ ဒခါမိ ဟကံ တံ ဣဆာမိ။
ကႎတိ။ ကံမန ပဋိေ၀ဒေယဟံ။
ဒု၀လေတ စ အာလေဘဟံ ဧသ ဟ ေမ ေမာခ်မတ ဒု၀ါလ ဧတသိ အဌသိ အံ တုေဖသု။
အႏုသထိ။ တုေဖ ဟိ ဗဟူသု ပါနသဟေသသု အာယတာ။ ပနယံ ဂေဆမ သုမုနိသာနံ။ သေ၀
မုနိေသာ ပဇာ မမာ။ အထာ ပဇာေယ ဣဆာမိ ဟကံ။ ကႎတိ။ သေ၀န ဟိတသုေခန ဟိဒေလာကိက-
ပါလေလာကိကာေယ ယူေဇ၀ူ တိ။ တထာ (သေ၀သု) မုနိေသသု ပိ ဣဆာမိ ဟကံ ေနာ စ ပါပုနာထ အာ၀ါ ဂ-
မေက ဣယံ အေဌ။ ေကဆ ၀ ဧကပုလိေသ ပါပုနာတိ ဧတံ၊ ေသ ပိ ေဒသံ ေနာ သ၀ံ။ ေဒခတ ဟိ တုေဖ ဧတံ။
သု၀ိဟိတာ ပိ နိတိ။ ဣယံ ဧက ပုလိေသ ပိ အထိ ေယ ဗံဓနံ ၀ါ ပလိကိေလသံ ၀ါ ပါပုနာတိ။ တတ ေဟာတိ
အကသၼာ ေတန ဗံဓနံတိက အံေန စ ဗဟုဇေန ဒ၀ိေယ ဒုခီယတိ။ တတ ဣဆိတ၀ိေယ
ဟုေဖ ဟိ။ ကႎတိ။ မစ်ံ ပဋိပါေမဒေယမာတိ။ ဣေမဟိ စု ဇာေတဟိ ေနာ သံပဋိပဇတိ ဣသာယ အာသုေလာေပန
နိထူလေယန တုလာနာယ အနာ၀ူတိယ အာလသိေယန ကိလမေထန။ ေသ ဣဆိတ၀ိေယ။ ကႎတိ၊ ဧေတ
ဇာတာ ေနာ ဟုေ၀၀ု မမာတိ။ ဧတသ စ သ၀သ မူေလ အနာသုေလာေပ အတူလနာ စ နိတိယံ ဧ ကိလံေတ သိယာ
န ေတ ဥပဂေဆ။ သံစလိတ၀ိေယ တု ၀ဋိတ၀ိေယ ဧတ၀ိေယ ၀ါ။ ေဟ၀ံေမ၀ ဧ ဒခိေယ တုဖာက ေတန ၀တ၀ိေယ။
အံန ေန ေဒခတ။ ေဟ၀ံ စ ေဟ၀ံ စ ေဒ၀ါနံပိယသ အႏုသထိ။ ေသ မဟာဖေလ ဧတသ သံပဋိပါဒ
မဟာ အပါေယ အသံပဋိပတိ။ ပိပဋိပါဒယမီေန ဟိ ဧတံ နထိ သြဂသ အလဓိ ေနာ လာဇာလဓိ။
ဒုအာဟေလ ဟိ ဣမသ ကံမသ ေမ ကုေတ မေန အတိေလေက။ သံပဋိပဇမီေန စု ဧတံ သြဂံ။
အာလာဓယိသထ မမ စ အာနနိယံ ဧဟထ ဣယံ စ လိပီ တိသနခေတန ေသာတ၀ိယ။
အံတလာ ပိ စ တိေသ ခနသိ ခနသိ ဧေကန ပိ ေသာတ၀ိယ ေဟ၀ံ စ ကလံတံ တုေဖ။
စဃထ သံပဋိပါဒယိတေ၀။ ဧတာေယ အဌာေယ ဣယံ လိပိ လိခိတာ ဟိဒ ဧန။
နဂလ၀ိေယာဟာလကာ သသြတံ သမယံ ယုေဇ၀ူ တိ နာဂလဇနသ အကသၼာ ပလိေဗာေဓ ၀။
အကသၼာ ပလိကိေလေသ ၀ ေနာ သိယာ တိ။ ဧတာေယ အဌေယ ဟကံ ဓမေတ ပံစသု ပံစသု ၀ေသ--
သု နိခါမယိသာမိ ဧ အခခေသ အစံေဍ သခိနာလံေဘ ေဟာသတိ။ ဧတံ အဌံ ဇာနိတု တထာ
ကလံတိ အထ မမ အနသထီတိ။ ဥေဇနိေတ ပိ စု ကုမာေလ ဧတာေယ ၀ အဌာေယ နိခါမယိသ…။
ေဟဒိသံ ေမ၀ ၀ဂံ ေနာ စ အတိကာမယိသတိ တႎနိ ၀သာနိ။ ေဟ၀ေမ၀ တခသိလာေတ ပိ၊ အဒါ အ…
ေတ မဟာမာတာ နိခမိသံတိ အႏုသယာနံ တဒါ အဟာပယိတု အတေန ကမံ ဧတံ ပိ ဇာနိသံတိ
တံ ပိ တထာ ကလံတိ အထ လာဇိေန အႏုသထီ တိ။

ေဒ၀ါနံပိယမင္းႀကီး၏ စကားေတာ္ျဖင့္ ေတာသာလိျပည္အမတ္ႀကီး၊ ၀ါ၊ ၀န္ႀကီးတို႔ႏွင့္ ၿမိဳ႕၀န္တို႔အား မိန္႔ၾကားအပ္သည္မွာ--
တစံုတရာအား ငါျမင္၍ အလို႐ွိလွ်င္ ေဆာင္႐ြက္ဖြယ္ လုပ္ငန္းကို ငါစီစဥ္၍ နည္းလမ္းကို ငါ ႐ွာႀကံၿပီးေသာ္ အေရးအႀကီးဆံုးဟု ငါထင္ေသာ နည္းလမ္းကို သင္တို႔အား ၫႊန္ၾကားခ်က္ ျဖစ္ေစ၏။
သင္တို႔သည္ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ သတၱ၀ါတို႔၏ မွီခိုရာ ျဖစ္၏။ ငါတို႔သည္ သူေတာ္ေကာင္းတို႔၏ ၾကည္ညိဳျခင္းကို ခံယူၾကကုန္အံ့။
ခပ္သိမ္းေသာ သူတို႔သည္ ငါ၏ သားသမီးမ်ား ျဖစ္ၾကကုန္၏။ ငါ၏ သားသမီးမ်ားအား ဤေလာကႏွင့္ တမလြန္ေလာကတို႔၏ စီပြားခ်မ္းသာအေပါင္းႏွင့္ ငါယွဥ္ေစလိုသည္နည္းတူ၊ ခပ္သိမ္းေသာ သူတို႔အားလည္း ငါယွဥ္ေစလို၏။ ဤငါ၏ ရည္႐ြယ္ခ်က္ ႐ွိသ၍ သင္တို႔ သိၾကမည္ မဟုတ္။ အကယ္၍ တေယာက္တေလ သိေသာ္လည္း တစိတ္တေဒသကိုသာ သိေပမည္။ အလံုးစံု သိမည္ မဟုတ္ေပ။
ဤအခ်က္ကို သင္တို႔ သတိမူၾကကုန္။ ဥပေဒစည္းကမ္းမ်ားကို ေကာင္းစြာ ျပဌာန္းထားၿငားလည္း တစံုတေယာက္ေသာသူသည္ အက်ဥ္းခ်ထားျခင္းကို၎ ႏွိပ္စက္ ညႇင္းပန္းျခင္းကို၎ အေၾကာင္းမဲ့ခံရေသာ္ ထိုအက်ဥ္းခံရသူႏွင့္ နီးစပ္သူ (ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္း) တို႔သည္၎ အျခား မ်ားစြာေသာ သူတို႔သည္၎ အတိုင္းထက္ အလြန္ ဆင္းရဲ ဒုကၡေရာက္ၾကရကုန္၏။
ထိုေၾကာင့္ သင္တို႔သည္ မယုတ္မလြန္ အလယ္အလတ္လမ္းကို လိုက္ရန္ အားထုတ္ၾကရာ၏။ သို႔ရာတြင္ ျငဴစူျခင္း ေပါ့ေလ်ာ့ျခင္း ၾကမ္းၾကဳတ္ခက္ထန္ျခင္း အေဆာတလင္ျပဳျခင္း မကၽြမ္းက်င္ျခင္း ပ်င္းရိျခင္း ေမာပမ္းလြယ္ျခင္းတို႔သည္ (ကိုစိတ္ႏွစ္ပါး၌) ျဖစ္ေပၚေနခဲ့ေသာ္ ဤအလယ္အလတ္လမ္းသို႔ မေရာက္ႏိုင္ရာ။ ထိုေၾကာင့္ မိမိ၏ သ႑ာန္၌ ထိုအျခင္းအရာတို႔ မျဖစ္ေပၚ မကိန္းေအာင္းရန္ အားထုတ္ရာ၏။
ဤခပ္သိမ္းေသာ အျခင္းအရာတို႔၏ (မျဖစ္ေပၚရာေသာ) အေၾကာင္းရင္းသည္ကား မေပါ့ေလ်ာ့ျခင္းႏွင့္ အေဆာတလင္မျပဳျခင္း ျဖစ္၏။ (အားထုတ္ေဆာင္႐ြက္ရာ၌) အၿမဲ ေမာပန္းလြယ္ေသာ သူသည္ ထိုအလယ္အလတ္လမ္းသို႔ မေရာက္ႏိုင္ရာ။
ထို႔ေၾကာင့္ သင္တို႔သည္ ထႂကြလံု႔လျပဳၾကေလာ့။ မနားမေန ေဆာင္႐ြက္ၾကေလာ့။ သင္တို႔သည္ ဤအေၾကာင္းကို သိျမင္လ်က္ ဤသို႔ ေျပာၾကားရာ၏။
ဤအမိန္႔ေတာ္ကို သင္တို႔ ႐ႈၾကကုန္။ နတ္တို႔ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ မင္းၾကီးသည္ ဤသို႔ ဤသို႔လွ်င္ ၫႊန္ၾကားဆုန္းမပိ၏။ ထုိအဆုန္းအမတို႔အား ေကာင္းစြာ လိုက္နာေသာ္ ႀကီးစြာေသာ အက်ိဳးရကို ရ၍ မလိုက္နာေသာ္ ႀကီးစြာေသာ ပ်က္စီးျခင္းတို႔ ေရာက္ရာ၏။ ဤအဆုန္းအမမွ ေဖာက္ျပန္၍ က်င့္ေသာ သူတို႔သည္ နတ္တို႔အားလည္း မႏွစ္ၿမိဳ႕ေစ။ မင္းႀကီးအားလည္း မႏွစ္ၿမိဳ႕ေစ။
ငါ၏ အမႈေတာ္ကို အလြန္ေလးစားေသာ စိတ္ျဖင့္ ေဆာင္႐ြက္သူတို႔သည္ကား အက်ိဳးႏွစ္ပါးကို ၿပီးေစအံ့။ ထိုသူတို႔သည္ ငါ၏ အဆုန္းအမကို လိုက္နာသျဖင့္ နတ္ျပည္ခ်မ္းသာကို ရ၍ ငါမင္းႀကီးအား တင္႐ွိေသာ ၀တၱရားေႂကြးမွ ကင္းလြတ္ျခင္းသို႔လည္း ေရာက္ၾကကုန္အ့့ံ။
ဤကဗ်ည္းကို တိသ (ဖုသွ်) နကၡတ္ႏွင့္ ယွဥ္ေသာ ေနတို႔၏ အၾကား၌လည္း မၾကာမၾကာ တေယာက္တည္းပင္ ျဖစ္ေစကာ ၾကားနာရာ၏။ ဤသို႔ ေဆာင္႐ြက္ျခင္းျဖင့္ သင္တို႔သည္ မိမိတို႔၏ ၀တၱရားမ်ားကို ေက်ပြန္ရန္ အားထုတ္ၾကကုန္ေလာ့။
ၿမိဳ႕၀န္တို႔သည္ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားတို႔အား အေၾကာင္းမဲ့ ခ်ဳတ္ခ်ယ္ျခင္း ညႇင္းဆဲျခင္း မ႐ွိရန္ အခါခပ္သိမ္း အားထုတ္ေစျခင္းအလို႔ငွာ ဤကဗ်ည္းကို ေရးေစ၏။
ဤအလို႔ငွာ ငါသည္ ငါးႏွစ္ ငါးႏွစ္ေျမာက္တိုင္း အမတ္ႀကီးတို႔ကို ေစလႊတ္အံ့။ ထိုသူတို႔သည္ မၾကမ္းထမ္း မရက္စက္ သိမ္ေမြ႕သည္ ျဖစ္လိမ့္အံ့၊ ဤအခ်က္ကို သတိမူလ်က္ ထုိအမတ္ႀကီးမ်ားသည္ ငါၫႊန္ၾကားသည့္အတိုင္း ေဆာင္႐ြက္ၾကကုန္အံ့။
ဤအလို႔ငွာပင္ ဥေဇၨနီျပည္႐ွိ ငါ၏ သားေတာ္မင္းသားသည္လည္း သံုးႏွစ္ မလြန္မွီ တႀကိမ္က် အလားတူ အမႈထမ္းတို႔အား ေစလႊတ္ရာ၏။ တကၠသိုလ္ျပည္မွလည္း ထုိနည္းတူ ေစလႊတ္ေစသတည္း။
အမတ္ႀကီးတို႔သည္ ခရီးထြက္ခြာ သြားလာၾကေသာအခါ မိမိတို႔၏ အမႈကိစၥမ်ားကို မလစ္ဟင္းေစပဲ ဤကိစၥကိုလည္း သတိမူလ်က္ မင္းႀကီးၫႊန္ၾကားေတာ္မူသည္အတိုင္း ေဆာင္႐ြက္ၾကေစကုန္သတည္း။
(အေသာကေက်ာက္စာမ်ား-ဦးဖိုးလတ္)

Thus saith His Sacred Majesty: At Samapa the High Officers are to be addressed in the King's words, as follows: ' Whatsoever my views are I desire them to be acted on in practice and carried into effect by certain means. And in my opinion the chief means for attaining this purpose are my instructions to you.
"All men are my children;" and, just as I desire for my children that they may enjoy every kind of prosperity and happiness both in this world and, in the next, so also I desire the same for all men. [If you ask] "With regard to the unsubdued borderers what is the king's command to us?” [The answer is that] “The King desires that ' they should not be afraid of me, that they should trust me, and should receive from me happiness, not sorrow.' Moreover, they should grasp the truth that ' the King will bear patiently with us,' and that 'for my sake they should follow the Law of Piety and so gain both this world and the next.' “And for this purpose I give you instructions. Thereby being freed from my debt, giving instructions to you and making known my will, my inflexible resolve and promise.
Now you, acting accordingly, must do your work, and must make these people trust me and grasp the truth that "the King is to us even as a father; he loves us even as he loves himself ; we are to the King even as his children."
By instructing you and intimating my will, my inflexible resolve and promise, I shall be provided with [trained] local officials for this business, because you are in a position to make these people trust me and to ensure their prosperity both in this world and in the next, and by so doing you may win heaven and also effect my release from debt [or " discharge your debt to me "].
And for this purpose has this scripture of the law of piety been written here, in order that the High Officers may strive without ceasing both to secure the confidence of these borderers and to set them moving on the path of piety.
And this scripture must be recited at the beginning of each season of four months on the Tishya day. In the intervals also it may be recited. On occasion it may be recited even to one person. By acting this you should endeavor to fulfil my instructions.'
(Asoka, the Buddhist Emperor of India- V. A. Smith)

The High Officers of Tosali in charge of the administration of the city, are to be addressed as follows at the command of His Sacred Majesty: Whatsoever I view (as right) I want to see how it can be carried out in practice and fulfilled by proper means.
And this is regarded by me as the principal means to this end, viz., (to give) instructions to you.
For you are placed over thousands of souls l with the object of getting to the people's affection.
All men are as my children. As, on behalf of my own children, I desire that they may be provided with complete welfare and happiness both in this world and the next, the same I desire also for (all) men. Now you do not understand how far this matter goes. Some individual person understands this, but he, too, only a part, not the whole. See to it then, although you are well provided for. In administration, it happens that some individual undergoes imprisonment or torture, which accidentally becomes the cause of his death, and many other persons are deeply aggrieved over it. There must you demand that the Middle Path (i.e., moderation or justice) be observed. But one cannot achieve success through the following traits: envy, volatility, cruelty, impatience, want of application, laziness, and lethargy. "That these traits be not mine" is to be wished for. The root of the whole matter is, indeed, Steadiness and Patience. He who is tired in administration will not rise up; but one should move, advance and march on.
He who will look after this must tell you: "See to the discharge of your obligations (to the king). Such and such is the instruction of His Sacred Majesty."
Observance of same produces great good, non-observance great calamity. For if one fails to observe this, there will not be attainment of either heaven or royal favor. The reason why (there is) my excessive thought (is) that of this duty (there is) a twofold gain, for by properly fulfilling it you will win both heaven and release from your obligations to me.
And this edict is to be listened to on (every day of) the Tisya, 1 and in the intervals between the Tisya days, on auspicious occasions, it may be listened to even by individuals.
Thus doing you will be able to accomplish (this object). For this purpose has this edict been inscribed here that the city Magistrates 4 may strive all the time that there might not be the imprisonment of the citizens or their torture without cause.
And for this purpose shall I depute every five years [a Mahamatra (Jaugada text)] who would be neither harsh nor violent but considerate in action, (in order to ascertain whether (the Judicial Officers) understanding this purpose are acting thus, as (is) my injunction.
But from Ujjayim, too, the prince (governor) will, for the self -same purpose, depute a similar body of officers and will not allow (more than) three years to elapse. So also from Takhasila. When . . . these High Officers would thus set out on tour, then they would, without neglecting their own duties, will ascertain this as well, viz., whether (the Judicial Officers) are carrying out this also thus, as is the king's injunction.
(Asoka-R.K. Mookerji)

အေသာကရဲ႕ အကၡရာမ်ား (ေနာက္ဆက္တြဲ)

2008-04-28T09:06:00.007+05:30

အစကေတာ့ ေတာင္ျခစ္ေျမာက္ျခစ္ေနမွာပဲ။ ေနာက္ေတာ့လဲ ႏႈတ္တစ္ရာ စာတစ္လံုး ျဖစ္သြားေရာ။

အေသာကေက်ာက္စာေတြက အမ်ိဳးမ်ိဳး႐ွိတယ္။ အခု ပိုစ့္တင္ၿပီးတဲ့ ေက်ာက္စာ ၁၄-ခုက ေက်ာက္ေဆာင္ေက်ာက္သားျပင္ေတြေပၚမွာ ေရးထြင္းထားတာေတြမို႔ ေက်ာင္ေဆာင္စာလို႔ ေခၚတယ္။ အေရးပါအရာေရာက္တဲ့ အမိန္႔ျပန္တမ္းေတြျဖစ္ၿပီး ႏိုင္ငံေနရာအႏွံ႔ ေရးထိုးထားတဲ့အတြက္ ပဓာနေက်ာက္စာလို႔လဲ ေခၚတယ္။ ဘီစီ ၃ရာစု၀န္းက်င္မွာ ေရးထိုးထားတဲ့ ဒီေက်ာက္စာေတြကို ေအဒီ ၁၉ရာစု အေစာပိုင္းေလာက္က စၿပီး အိႏၵိယက Ginar, Kalsi, Dhauli, Jaugada, Yerragudi, Sopara ၊ ပါကစၥတန္က Shahbazarhi, Mansehra ဆိုတဲ့ အရပ္ေဒသ ၈-ခုမွာ ႐ွာေတြ႕ခဲ့တာ (ဘေလာ့ဂ္အဆံုးမွာ Google mapနဲ႔ ေနရာေတြ ျပထားတယ္)။ ဒီေက်ာက္စာအမ်ားစုမွာ Prakritဘာသာကို Brahmiအကၡရာနဲ႔ ေရးထားတာ။ ပါကစၥတန္က ေက်ာက္စာ ၂ခုမွာေတာ့ Kharosthiအကၡရာနဲ႔ ေရးထားတယ္။

(GINAR)

(BRAHMI SCRIPT)

Brahmiကေတာ့ ကမၻာေပၚမွာ အေရးအပါဆံုး အကၡရာအမ်ိဳးအစားေတြထဲက တစ္ခုပါ။ ေတာင္, အေ႐ွ႕ေတာင္, အေ႐ွ႕အာ႐ွမွာ ႐ွာေဖြေတြ႕႐ွိခဲ့တဲ့ အကၡရာအမ်ားစုရဲ႕ အဦးအစပဲျဖစ္တယ္။ အိႏၵိယမွာ ဘီစီ ၅ရာစုခန္႔က ေပၚေပါက္လာခဲ့တာျဖစ္ေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ စတင္ျဖစ္ေပၚပံု အေနအထားကေတာ့ အ႐ႈပ္အေထြး အနည္းငယ္ ႐ွိေနတယ္။

(MANSEHRA)

(KHAROSTHI SCRIPT)

Kharosthi က Brahmiနဲ႔ ေခတ္ၿပိဳင္လို႔ ေျပာရင္ရတယ္။ ပံုစံအေနအထားကလဲ အေတာ္ေလး ဆင္တယ္။ အခုလက္႐ွိ ပါကစၥတန္နဲ႔ အာဖဂန္နစၥတန္ေဒသေတြမွာ ဘီစီ ၃ရာစု၀န္းက်င္က အသံုးျပဳခဲ့တာ။ Kharosthiဟာ ေန႔စဥ္သံုးျဖစ္တဲ့ Prakritဘာသာစကားနဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္ေအာင္ ေပၚေပါက္လာတဲ့ အကၡရာအမ်ိဳးအစားျဖစ္ၿပီး ေ႐ွးေဟာင္း Ghandharaဘာသာစကားျဖစ္တဲ့ Ghandhari-Prakritအတြက္ အဓိကအေနနဲ႔ အသံုးျပဳခဲ့တဲ႔ သေဘာ႐ွိတယ္။

အသစ္အဆန္းပင္လယ္ရဲ႕ လႈိင္းဂယက္ထဲမွာ ေျမာပါရတာထက္ မတိမ္ေကာေသးတဲ့ ေ႐ွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္စမ္းေခ်ာင္းနေဘးမွာ ထိုင္ေငးရတာက ပိုၿပီး ၾကည္ႏူးစရာပဲ။ ပါဠိစာေပ ေလ့လာခဲ့တာ အေတာ္ ၾကာေနၿပီ။ အပီအျပင္ေတာ့ မ႐ွိလွေသးဘူး။ Prakritကို သင္ယူဖို႔ေရာ အခ်ိန္ေတြ က်န္ေသးရဲ႕လားမသိ။ ဘ၀ကလဲ ခပ္ပါးပါးရယ္။

အေသာကရဲ႕ အကၡရာမ်ား-၁၄

2008-04-26T20:14:00.000+05:30

အၾတ ပုန ၀ုတံ, တသ တသ အထသ မဓုရတာယ
ထပ္တလဲလဲ ေျပာေနရတာ အနက္အဓိပၸါယ္က ခ်ိဳျမလြန္းလို႔ပါ…။

အယံ ဓံမလိပိ ေဒ၀ါနံ ပိေယန ပိယဒသိနာ လာဉာ ေလခါပိတာ၊ အထိ ေယာ သံခိေတန, အထိ မစ်ိေမန, အထိ ၀ိထေဋန၊ န စ သဗၾတ သဗတ ဃဋိတံ၊ မဟံေတ ဟိ ၀ိဇိေတ, ဗဟုေက စ လိခိေတ, လိခါေပသာမိ (ေစ၀) နိတ်ံ၊ အထိ စ အၾတ ပုန ၀ုတံ, တသ တသ အထသ မဓုရတာယ, ကႎတိ စ ဇေနာ တထာ ပဋိပေဇယာ’တိ၊ ေသာ သိယာ ဧ၀ံ ပိ စ၊ တၾတ ကႎစိ အသမတံ လိခိတံ, အသဒိသံ ၀ါ သံေေယ ကရဏံ ၀ါ အာေရာစယိတြာ လိပိကရာ’ ပရာေဓန။

မင္းတကာတို႔ ခ်စ္ၾကည္ ေလးစားအပ္၍႕ ပိယဒႆီဟု ၀ွ႔ဲခ်ီ-ခပ္ႏွိပ္ အ႐ွင္မဟာကႆပ မေထရ္ျမတ္၏့ ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ကို ခံယူ-ရ႐ွိေသာ အေသာက မင္းၾတားႀကီး ေရးသားထား႐ွိေစေတာ္မူအပ္သည္၊ အေသာကမင္းတရား စာေတာ္အရပ္ရပ္မွာ အက်ဥ္းခ်ဳပ္အားျဖင့္၎, အလတ္စားအားျဖင့္၎, အက်ယ္စားအားျဖင့္၎ အထူးထူး ႐ွိေခ်သည္။ ထို႔ျပင္, အားလံုး စာေတာ္မ်ား၌ အျခင္းခပ္သိမ္းအားလံုး အႂကြင္းမဲ့အားျဖင့္ မတူတန္ မစပ္ဖက္ေသာ အရာမ်ားလည္း ႐ွိေလသည္၊
ထိုသို႔ ျဖစ္ရပံုအေၾကာင္းမွာ--က်ယ္၀န္းစြာလွေသာ တိုင္းႏိုင္ငံႀကီး အတြင္း၌ ေျမာက္ျမားလွစြာေသာ တရားစာေတာ္မ်ားကို အၿမဲးမျပတ္ နိစၥဗဒ္ ေရးသားေစေတာ္ မူေလသည္။ ထို႔ျပင္ ထိုတရား စာေတာ္မ်ား၌ အဖန္ဖန္ အထပ္ထပ္ ျပဆိုခ်က္ ေျပာၾကားခ်က္မ်ားလည္း ပါ႐ွိေလသည္၊ ထုိသုိ႔ျဖစ္ရျခင္းမွာ ထိုထိုတရားစကားဆိုင္ရာ ေျပာဆိုေရးကိစၥ၏့ ခ်ိဳသာေသာေၾကာင့္၎, ထိုသို႔ေသာ အလို အထူးထူးျဖင့္ ထိုသို႔ၫႊန္ျပတိုင္း လူအေပါင္းတို႔ က်င့္ေဆာင္လိုက္နာေစရန္၎, ထုိသို႔ေသာ အေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ ဤသို႔ျဖစ္၏။ ထိုတရားစာေတာ္မ်ား၌ အနည္းငယ္ မတူမမွ်ေသာ ေရးသားခ်က္ စကားအသြား ႐ွိရသည့္ အေၾကာင္းကား မတူကြဲးလြဲေသာ တရားစကား အက်ဥ္းခ်ဳပ္ ျပဳလုပ္ေျပာၾကားခ်က္မ်ားကို တဆင့္မိန္႔ျပန္ေျပာၾကား ေရးသားေစရာ၌ မွားယြင္း ေရးသားမိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေလသည္။
(အေသာကမင္းတရားႀကီး၏ အေသာကေက်ာက္စာေတာ္-အ႐ွင္အာဒိစၥ၀ံသ)

ဤတရားကဗ်ည္းကို နတ္တို႔ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ ပိယဒသီမင္းႀကီး ေရးသားေစေတာ္မူ၏။ အခ်ိဳ႕ အက်ဥ္းအားျဖင့္႐ွိ၍ အခ်ိဳ႕ အလယ္အလတ္အားျဖင့္႐ွိၿပီးလွ်င္ အခ်ိဳ႕ အက်ယ္အားျဖင့္ ႐ွိေလ၏။ ခပ္သိမ္းေသာ ကဗ်ည္းတို႔ကို ခပ္သိမ္းေသာ အရပ္တို႔အဖို႔ စီမံထားသည္မဟုတ္။
ႏိုင္ငံေတာ္သည္ အလြန္ က်ယ္၀န္း၍ ေရးခဲ့ၿပီးေသာ ကဗ်ည္းတို႔သည္လည္း မ်ားစြာ၏။ အစဥ္မျပတ္လည္း ကဗ်ည္းတို႔ကို ေရးေစဦးအံ့။ အခ်ိဳ႕ကဗ်ည္းတို႔ကို အထပ္ထပ္အခါခါ ေရးထိုးေစသည္မွာ ဆိုလိုရင္း အနက္၏ ရသာေပၚ၍ လူတို႔ လိုက္နာက်င့္ေဆာင္ေစျခင္းငွာ ျဖစ္၏။ အခ်ိဳ႕ကဗ်ည္းတို႔အား မျပည့္မစံု မွားမွားယြင္းယြင္း သံသယျဖစ္ေစေအာင္ ေရးထိုးလ်က္႐ွိေသာ္ ေရးထိုးသူ၏ အျပစ္ဟု ေအာက္ေမ့ရာ၏။
(အေသာကေက်ာက္စာမ်ား-ဦးဖိုးလတ္)

ေဒ၀ါနံ ပိယ ပိယဒသီမင္းသည္ ဤတရားစာတို႔ကို အက်ဥ္း, အလတ္ႏွင့္ အက်ယ္အားျဖင့္ ေရးေစ၏။ အေၾကာင္းကား တရားစာအားလံုးတို႔သည္ အရပ္, ေဒသအားလံုးတို႔အတြက္ မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ တိုင္းႀကီးျပည္ႀကီး အမ်ားအျပားကို ေအာင္ျမင္၍ မ်ားစြာေသာ စာတို႔ကိုလည္း ေရးေစခဲ့၍ ေရးေစဦးမည္။ တခုတည္းေသာ စာကို အႀကိမ္ႀကိမ္ အခါဆိုခဲ့သည္မွာ အနက္အဓိပၸါယ္ ေပၚလြင္ထင္႐ွားေစရန္ႏွင့္ လူတို႔လိုက္နာ က်င့္သံုးေစရန္ျဖစ္၏။ ထိုတြင္ မျပည့္စံုျခင္း, ယံုမွားဖြယ္ႏွင့္ အခ်ိဳ႕ႂကြင္းက်န္ေနပါလွ်င္ စာေရးသူ၏ အျပစ္သာျဖစ္သည္ဟု မွတ္ယူရမည္။
(သိရီဓမၼာေသာကမင္းတရားႀကီး၏ ကိုးတိုင္းကိုးဌာန ဗုဒၶဓမၼႏိုင္ငံေတာ္-ဦးေသာ္ဇင္)

'This scripture of the Law of Piety has been written by command of His Sacred Majesty the King, [in a form] sometimes condensed, sometimes of medium length, and sometimes expanded ; and everything is not brought together everywhere. For great is my dominion, and much has been written, and much shall I cause to be written. And certain phrases have been uttered again and again by reason of the honeyed sweetness of this topic or that, in the hope that the people may act accordingly. It may be that something may have been written incompletely by reason of mutilation of a passage, or of misunderstanding, or by a blunder of the writer.'
(Asoka, the Buddhist Emperor of India- V. A. Smith)

These religious edicts have been caused to be inscribed by His Sacred and Gracious l Majesty the King in abridged, medium, or expanded form. Nor, again, was all executed (or suitable) everywhere. Vast is the conquered country, much is already written and much shall I get written. There is also here something said again and again for the sweetness of the topics concerned that the people should act accordingly. There sometimes might also be writing left unfinished, taking into account the locality, or fully considering the reasons, or by the lapses of the scribe.
(Asoka-R.K. Mookerji)

This inscription of Dhamma was engraved at the command of the Beloved of the Gods, the king Piyadassi. It exists in abridged, medium-length, and extended versions, for each clause has not been engraved everywhere. Since the empire is large, much has been engraved and much has yet to be engraved. There is considerable repetition because of the beauty of certain topics, and in order that the people may conform to them. In some places it may be inaccurately engraved, whether by the omission of a passage or by lack of attention, or by the error of the engraver.
(Asoka and the decline of the Mauryas- Romila Thapar)

This religious edict has been caused to be inscribed by king Priyadarsi, the Beloved of the Gods, either in precise, medium or enlarged form. Because everything is not proper for every place. Vast is my empire, and much is already inscribed and much will I get inscribed. There is also something here which has been repeated again and again for the sweetness of their import; but why?—in order that men may act accordingly. But it may be sometimes that it may have been written in an incomplete manner, taking into account the space (available), the brevity (of expression), or due to the mistake of the scribe.
(Inscriptions of Asoka- N. P. Rastogi)

အေသာကရဲ႕ အကၡရာမ်ား-၁၃ (အပိုင္း-၃)

2008-04-24T22:11:00.000+05:30

တ’ေမ၀ စ ၀ိဇယံ မနတု, ေယ ဓံမ-၀ိဇေယာ၊
တရားႏွင့္ ေအာင္ႏိုင္ျခင္းကိုသာ ေအာင္ႏိုင္ျခင္းလို႔ မွတ္ယူသင့္တယ္။

ေဒ၀ါနံပိယ ပိယဒသီမင္းသည္ အဘိသိက္ခံ၍ ၈ႏွစ္ေျမာက္၌ ကလိဂၤတိုင္းကို ေအာင္ျမင္၏။ ထိုအခါ ထိုတိုင္းျပည္၌ လူေပါင္း တသိန္း ငါးေသာင္း အခ်ဳပ္အေႏွာင္ခံရ၏။ တသိန္းမွ် သတ္ျဖတ္ျခင္းခံရ၍ ထို႔ထက္မ်ားျပားေသာ လူတို႔ ေသေၾကပ်က္စီးၾက၏။
ကလိဂၤျပည္၌ ေဒ၀ါနံပိယမင္း၏ တရားက်င့္ေဆာင္ျခင္း, ေစာင့္ေ႐ွာက္ျခင္း လိုလားျခင္းႏွင့္ တရားၾသ၀ါဒ အႏွ႔႔ံအျပား ထြန္းကားလာ၏။ သို႔ေသာ္လည္း ယခုအခါ ေဒ၀ါနံပိယမင္းအား ေနာင္တရေန၏။ လူအမ်ားကို သတ္ျဖတ္ျခင္း ဖမ္းဆီးျခင္းတို႔ျဖင့္ ေအာင္ျခင္းသည္ မွားေသာ ေအာင္ျခင္းဟု ယူဆ၏။ ယင္းသို႔ေသာ ေအာင္ျခင္းကို ေဒ၀ါနံပိယမင္းသည္ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲ ၀န္ေလး၏။
တိုင္းျပည္ဟူသမွ်၌ ရဟန္းပုဏၰား, ဂိုဏ္းဂဏ, အိမ္ေထာင္႐ွင္မ်ား ႐ွိၾက၏။ ထိုတြင္ အမိအဖ ဆရာသမားတို႔အား ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ျခင္း, အေဆြခင္ပြန္း, အသိမိတ္ေဆြ, ေဆြမ်ိဳးဉာတကာ, ေက်းကၽြန္သူခစားတို႔၌ ေကာင္းေသာ က်င့္၀တ္ႏွင့္ လံုၿခံဳစြာ ေစာင့္ေ႐ွာက္ျခင္းသည္သာ ေ႐ွးဦးစြာ ေဆာင္႐ြက္သင့္ေသာ ၀တၱရားျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္လည္း ထိုတိုင္းျပည္၌ ေနသူတို႔သည္ သတ္ျဖတ္ျခင္း, ညႇင္းဆဲျခင္း, ဖ်က္ဆီးျခင္း ခံၾကရ၍ ေအးခ်မ္းစြာ ေနလိုသူတို႔လည္း ျပည္႐ြာကို စြန္႔ခြါသြားၾကရ၏။ သူတို႔ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ အေဆြခင္ပြန္း, အသိအကၽြမ္း, ေဆြမ်ိဳးဉာတကာတို႔လည္း ပင္ပန္းဆင္းရဲျခင္းသို႔ ေရာက္ၾကရ၏။ သူတို႔အားလံုးကိုလည္း ဖ်က္ဆီးရာေရာက္၍ ေဒ၀ါနံပိယမင္းသည္ လြန္စြာ၀န္ေလးသည္ဟု ယူဆ၏။
ေလာက၌ ဂိုဏ္းဂဏမ႐ွိေသာ, ရဟန္းပုဏၰားမ႐ွိေသာ, လူတို႔ အညီအၫြတ္ဖြဲ႕စည္းထားေသာ အဖြဲ႕အစည္း၌ ၾကည္ညိဳသူမ႐ွိေသာ တိုင္းျပည္ဟူ၍ မ႐ွိ။ ကလိဂၤတိုင္းကို ေအာင္ေသာအခါ အသတ္ခံရ, ေသေၾကပ်က္စီးရ, အေႏွာင္အဖြဲ႕ခံရေသာ လူတို႔၏ အပံုတရာ, အပံုတေထာင္ပံု၍ တပံုမွ်ပင္ ပ်က္စီးေစကာမူ ေဒ၀ါနံပိယမင္းသည္ အလြန္၀န္ေလးသည္ဟု ယူဆလိမ့္မည္။ ပ်က္စီးေအာင္ ျပဳလုပ္သူကိုပင္ ေဒ၀ါနံပိယမင္းသည္ သည္းခံသင့္သည္ဟု ယူဆ၍ သည္းခံႏိုင္စြမ္း၏။
ေဒ၀ါနံ ပိယမင္းသည္ ႏိုင္ငံအတြင္း႐ွိ ေတာင္သူလယ္သမားတို႔ကိုလည္း ယဥ္ေက်းေစ၏။ တရား၌ သက္၀င္ေစ၏။ ယင္းသို႔ မေဆာင္႐ြက္ရလွ်င္ ေဒ၀ါနံပိယမင္းအား ခ်မ္းသာမရ၊ ေနာင္တရေနလိမ့္မည္။ ထိုသူတို႔အားလည္း “သင္တုိ႔သည္ မေကာင္းမႈမွ ႐ွက္ေၾကာင္ၾကေလာ့ မပ်က္စီးၾကေစလင့္”ဟု မွာၾကား၏။ ေဒ၀ါနံပိယမင္းသည္ သတၱ၀ါတို႔ မပ်က္စီးျခင္း ေစာင့္စည္းျခင္း တရားက်င့္ျခင္းႏွင့္ ႐ႊင္လန္း၀မ္းသာျခင္းတို႔ကို အလို႐ွိ၏။
ေဒ၀ါနံပိယမင္းသည္ တရားေအာင္ျခင္းကို မုခ်ေအာင္ျခင္းဟု ယံုၾကည္၏။ ေဒ၀ါနံပိယမင္း၏ တရားေအာင္ျခင္းကို ဤႏိုင္ငံႏွင့္ နယ္စြန္နယ္ဖ်ား အားလံုးတို႔၌၎, ယူဇနာ ႐ွစ္ရာေ၀းကြာေသာ အႏၲိေယာဂမည္ေသာ ေယာနမင္းႏိုင္ငံ၌၎, ထိုႏိုင္ငံ၏ တဖက္မွ တုလမယ, အႏၲိကိန, မက, အလိသုဒရဟူေသာ မင္းေလးပါးတို႔ ႏိုင္ငံ၌၎ ထုိမွတပါး ေအာက္ပိုင္း႐ွိ ေစာဠ, ပ႑ယ, တမၺပဏၰိတို္င္းတို႔၌၎ ရ႐ွိခဲ့၏။ ထိုမွတပါး ၀ိသ, ၀ဇီ, ေယာန, ကေမၺာဇ, နာဘက, နာဘပႏၲိ, ေဘာဇန, ပတိိနိကၠ, အဓ, ပလဒျပည္တို႔၌လည္း ေဒ၀ါနံပိယမင္း၏ တရားဓမၼၾသ၀ါဒကို လိုက္နာၾက၏။ ေဒ၀ါနံပိယတမန္ မေရာက္ေသာတိုင္းျပည္တို႔၌လည္း ေဒ၀ါနံပိယမင္း၏ ဓမၼတရားၾသ၀ါဒကို ၾကားရ၍ တရားကို အစဥ္ လိုက္နာၾက၏။ ေနာက္လည္း ဆက္လက္ လုိက္နာၾကလိမ့္မည္။
ယင္းသို႔ တရားေအာင္ျခင္း ျဖစ္ေပၚလာေသာ ႏွစ္သက္ျခင္းသည္ နက္႐ႈိင္းေသာ္လည္း ေပါ့၏။ ေဒ၀ါနံပိယမင္းသည္ တမလြန္ေလာကႏွင့္ စပ္လ်ဥ္းေသာ အက်ိဳးကိုသာ ႀကီးျမတ္သည္ဟု ယူဆ၏။ ဤအတြက္ ဤတရားစာကို ေရးေစျခင္းျဖစ္၏။ ငါ၏ သား, ေျမးတို႔သည္ အသစ္ျဖစ္ေသာ ေအာင္ျခင္းကို ေအာင္သင့္သည္ဟု မယူဆသင့္။ ျမႇားျဖင့္ ေအာင္ျခင္းအစား သည္းခံျခင္းႏွင့္ ေပါ့ပါးေသာ ဒဏ္ကို ႏွစ္သက္ၾကရမည္။ တရားေအာင္ျခင္းကိုသာ ေအာင္ျခင္းဟု ယူဆၾကရမည္။ ယင္းသည္သာ ဤေလာက, ေနာက္ေလာက အတြက္ျဖစ္၏။ အလံုးစံု ခ်မ္းသာေၾကာင္းျဖစ္ေသာ ႀကိဳးစားအားထုတ္၍ရေသာ ခ်မ္းသာကိုသာ ဤေလာက, ေနာက္ေလာက၌ ႀကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္၏။
(သိရီဓမၼာေသာကမင္းတရားႀကီး၏ ကိုးတိုင္းကိုးဌာန ဗုဒၶဓမၼႏိုင္ငံေတာ္-ဦးေသာ္ဇင္)

When he had been consecrated eight years the Beloved of the Gods, the king Piyadassi, conquered Kalinga. A hundred and fifty thousand people were deported, a hundred thousand were killed and many times that number perished. Afterwards, now that Kalinga was annexed, the Beloved of the Gods very earnestly practiced Dhamma, desired Dhamma, and taught Dhamma. On conquering Kalinga the Beloved of the Gods felt remorse, for, when an independent country is conquered the slaughter, death, and deportation of the people is extremely grievous to the Beloved of the Gods, and weights heavily on his mind. What is even more deplorable to the Beloved of the Gods, is that those who dwell there, whether brahmans, sramanas, or those of other sects, or householders who show obedience to their superiors, obedience to mother and father, obedience to their teachers and behave well and devotedly towards their friends, acquaintances, colleagues, relatives, slaves, and servants—all suffer violence, murder, and separation from their loved ones. Even those who are fortunate to have escaped, and whose love is undiminished (by the brutalizing effect of war), suffer from the misfortunes of their friends, acquaintances, colleagues, and relatives. This participation of all men in suffering, weights heavily on the mind of the Beloved of the Gods. Except among the Greeks, there is no land where the religious orders of brahmanas and sramanas are not to be found, and there is no land anywhere where men do not support one sect or another. Today if a hundredth or a thousandth part of those people who were killed or died or were deported when Kalinga was annexed were to suffer similarly, it would weigh heavily on the mind of the Beloved of the Gods.
the Beloved of the Gods believes that one who does wrong should be forgiven as far as it is possible to forgive him. And the Beloved of the Gods conciliates the forest tribes of his empire, but he warns them that he has power even in his remorse, and he asks them to repent, lest they be killed. For the Beloved of the Gods wishes that all beings should be unharmed, self-controlled, calm in mind, and gentle.
The Beloved of the Gods considers victory by Dhamma to be the foremost victory. And moreover the Beloved of the Gods has gained this victory on all his frontiers to a distance of six hundred yojanas (i.e. about 1500 miles), where regains the Greek king named Antiochus, and beyond the realm of that Antiochus in the land of the four kings named Ptolemy, Antigonus, Magas, and Alexander; and in the south over the Colas and Pandyas as far as Ceylon. Likewise here in the imperial territories among the Greeks and Kambojas, Nabhakas and Nabhapanktis, Bhojas and Pitinikas, Andhras and Parindas, everywhere the people follow the Beloved of the Gods’ instructions in Dhamma. Even where the envoys of the Beloved of the Gods have not gone, people hear of his conduct according to Dhamma, his precepts and his instruction in Dhamma, and they follow Dhamma and will continue to follow it.
What is obtained by this is victory everywhere, and everywhere victory is pleasant. This pleasure has been obtained through victory by Dhamma—yet it is but a slight pleasure, for the Beloved of the Gods only looks upon that as important in its results which pertains to the next world.
This inscription of Dhamma has been engraved so that any sons or great grandsons that I may have should not think of gaining new conquest, and in whatever victories they may gain should be satisfied with patience and light punishment. They should only consider conquest by Dhamma to be a true conquest, and delight in Dhamma should be their whole delight, for this is value in both this world and the next.
(Asoka and the decline of the Mauryas- Romila Thapar)

The state of Kalinga was conquered when King Pryiadarsi, the Beloved of the Gods, was consecrated eight years. One hundred and fifty thousand were carried off (as prisoner), one hundred thousand were slain, and many times as many those who were dead. Thereafter, when the state of Kalinga has been conquered, practice of Dharma, love of Dharma and elevation of that Dharma were introduced by the Beloved of the Gods. After having conquered Kalinga, the Beloved of the Gods suffered from repentance. For, when an unconquered country is conquered, it envolves bloodshed, death and imprisonment of the people and such happening are regarded as intensively painful and regrettable by the Beloved of the Gods. But this is even more serious, because there live Brahmanas, Sramanas followers of other religions and householders amog whom are established respect to elders, to parents and preceptors, proper treatment towards friends, companions, supporters and relatives, servants and dependents and sincerity of devotion, whom befalls violence, death or banishment from the dear ones. Or there are those who are well established and possess intense affection, but their friends, acquaintances, companions and relatives meet with a misery; them that (misery) become a personal violence to those (former). This (ill) luck of all men alike is felt serious by the Beloved of the Gods. And there is no state except that of the Yavanas where do not exist these religious orders, namely, the Brahamanas, and the Sramanas; and there is no place in any state where people have no faith in one sect or another. Therefore, even one hundredth or one thousandth of those who were slain, died, or were made prisoners in the state of Kalinga, is now considered serious by the Beloved of the Gods. Nay, if any one does wrong (to him), he is pardoned till the tolerable extend. Even those forest tribesmen who have come under the dominion of the Beloved of the Gods, he thinks to mould them to his way of life and thinking. Though the Beloved of the Gods repents over it, yet tells them of his might, why? so that they may confer a sense of remorse, and not be massacred. The Beloved of the Gods wishes for all living beings non-violence, self-control, equal treatment and gentleness. Conquest through the Dharmavijaya is regarded supreme by the Beloved of the Gods in his empire and the neighboring kingdoms, even as far as six hundred Yojanas, where lives king Amtiyoka, and in the neighborhood of this king Amtiyoka, the four kings namely Turamaya, Antekida, Maga and Alikasundara, (similarly) downwards, where exist the Colas, the Pandyas, as far as the Tamraparni river,-- similarly in the king’s (own) empire among the Yona and the Kambojas, the Nabhakas and the Nabhapanktis, the hereditary Bhoja rulers, Andhras and Pulinda—everywhere they follow the instructions of the Beloved of the Gods, do not go, they, listening to the doctrine of Dharma, the ordinances, and the instruction in Dharma by the Beloved of the Gods, render obedience to Dharma, and will so continue. And the victory which is thereby gained, everywhere becomes a victory enamored in love. The love has been gained (by me) in the victory through Dharma. That love, however, is a small thing. That which is connected with the other world is considered by the Beloved of the Gods as productive of important consequences. And this religious edict has been inscribed for this purpose, why?—in order that, my sons, and great grandsons, may never imagine of a new victory as worth with forgiveness and lightness of punishment. And they should regard that to be the (real) victory which is gained through Dharma. That (conquest) is good for this world and the next. May their joy be the joy through exertion. That is good for this and the other world.
(Inscriptions of Asoka- N. P. Rastogi)

အေသာကရဲ႕ အကၡရာမ်ား-၁၃ (အပိုင္း-၂)

2008-04-24T22:07:00.000+05:30

ေဒ၀ါနံ ပိယသ ယံ အထိ အႏုေသာစနံ။
အေသာကဘုရင္ကေတာ့ ကလိဂၤစစ္ပြဲကို ေအာင္ႏိုင္ၿပီးတဲ့အခါ ေနာင္တရပါတယ္တဲ့။

နတ္တို႔ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ ပိယဒသီမင္းႀကီးသည္ အဘိသိက္ခံၿပီး ႐ွစ္ႏွစ္ေျမာက္၌ ကလိဂၤတိုင္းကို ေအာင္ျမင္ေတာ္မူ၏။ ထိုသို႔ ေအာင္ျမင္ရာ၌ လူေပါင္း တသိန္းငါးေသာင္းတို႔ အက်ဥ္းေဆာင္ယူခံရ၍ တသိန္းအသတ္ခံရၿပီးလွ်င္ ထို႔ထက္အဆေပါင္းမ်ားစြာေသာ သူတို႔ ေသေၾကပ်က္စီးၾကကုန္၏။
ကလိဂၤတိုင္းကို သိမ္းယူၿပီးသည္၏ ေနာက္၌ နတ္တို႔ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ မင္းႀကီးသည္ တရားၫႊန္ျပျခင္း၌၎ တရားကို ခံုမင္ႏွစ္သက္ျခင္း၌၎ တရားသြန္သင္ဆုန္းမျခင္း၌၎ ထက္သန္လ်က္႐ွိေခ်ၿပီ။
ကလိဂၤတိုင္းကို ေအာင္ျမင္ေတာ္မူၿပီးေသာ နတ္တို႔ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ မင္းႀကီးသည္ ယခု ေနာင္တရေတာ္မူလၿပီ၊ လူတို႔ အသတ္ခံရျခင္း ေသေၾကပ်က္စီးျခင္း၊ အက်ဥ္းေဆာင္ယူခံရျခင္းျဖင့္ ရအပ္ေသာ ေအာင္ျခင္းသည္ စင္စစ္ ေအာင္ျခင္းမမည္။ ဤသို႔ ေအာင္ရသည္အတြက္ နတ္တို႔ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ မင္းႀကီး လြန္စြာ ၀မ္းနည္း ေၾကကြဲ၀န္ေလးေတာ္မူသည္။
နတ္တို႔ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ မင္းႀကီးအဖို႔ ထို႔ထက္၀န္ေလးေသာ အခ်က္သည္ကား ထိုကလိဂၤတိုင္း၌ ပုဏၰားတို႔သည္၎ ရဟန္းတို႔သည္၎ အျခားအယူဂိုဏ္းသားတို႔သည္၎ အိမ္ရာေထာင္သူတို႔သည္၎ ေနၾကကုန္၏။ ထိုသူတို႔၌ သက္ႀကီး ၀ါႀကီး အမိအဖ ဆရာသၼား မိတ္ေဆြ အေပါင္းအေဖာ္ အသိအကၽြမ္း ေဆြမ်ိဳး ေက်းကၽြန္အေစခံတို႔အား ေကာင္းစြာ ျပဳစုေထာက္ပံ့ရမည့္ ၀တၱရားမ်ား တရားေတာ္၌ တည္ၿမဲစြာ ၾကည္ညိဳဆည္းကပ္ရမည့္ ၀တၱရာမ်ား ႐ွိၾကကုန္၏။ ထိုသူတို႔သည္ ဒဏ္အနာတရာျပဳျခင္းကို၎ သတ္ျဖတ္ျခင္းကို၎ လြန္စြာ ခ်စ္ခင္သူတို႔ႏွင့္ ေကြကြင္းရျခင္းကို၎ ခံၾကရ၏။ စစ္ေဘးစစ္ဒဏ္ကို ခံရေသာ ၎တို႔၏ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအေဖာ္ အသိအကၽြမ္း ေဆြမ်ိဳးတို႔သည္လည္း ၎တို႔အေပၚ၌ ေမတၱာ မကင္းျပတ္ေသးပဲ ေသေၾကပ်က္စီးျခင္းသို႔ ေရာက္ၾကရကုန္၏။ တတိုင္းျပည္လံုး ဤသို႔လွ်င္ ပ်က္စီးဆံုး႐ွဳံးၾကကုန္၏။ ဤသို႔ ခပ္သိမ္းေသာ သူတို႔ ခံၾကရသည့္အတြက္ နတ္တို႔ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ မင္းႀကီး ၀န္ေလးေတာ္မူ၏။
မေရတြက္ႏိုင္ေသာ လူသွ်င္ ဂိုဏ္း အစည္းအ႐ံုးမ႐ွိေသာ တိုင္းႏိုင္ငံဟူ၍ (ကပၸါ၌) မ႐ွိ။ ေယာနတိုင္း၌ပင္လွ်င္ ရဟန္းပုဏၰား မ႐ွိသည္မဟုတ္။ မည္သည့္တိုင္းႏိုင္ငံ၌မွ်လည္း လူတို႔သည္ တခုတည္းေသာ ဂိုဏ္း၌ တလံုးတစည္းတည္း ၾကည္ညိဳကိုးကြယ္ၾကသည္ဟူ၍ မ႐ွိ။
ကလိဂၤတိုင္းကို ေအာင္ရာ၌ အသတ္ခံရ ေသရ အက်ဥ္းေဆာင္ယူခံရေသာ လူအေပါင္းတို႔၏ အပံုတရာပံု၍ တပံု အပံုတစ္ေထာင္ပံု၍ တပံုမွ်ေသာ သူတို႔အတြက္ပင္ ေဒ၀ါနံ ပိယမင္းႀကီးသည္ ယခု သည္းစြာ ေနာင္တရေတာ္မူေလၿပီ။ မိိမိအား ျပစ္မွားသူကိုပင္ သည္းခံႏိုင္သေလာက္ သီးခံသင့္သည္ဟု နတ္တို႔ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ မင္းႀကီး ေအာက္ေမ့ေတာ္မူူူူူူူူူူူူူူူူူူူူ၏။
နတ္တို႔ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ မင္းႀကီးသည္ ႏိုင္ငံေတာ္အတြင္း႐ိွ ေတာသူေတာင္သားတို႔အား မိမိေနာင္တရလ်က္ေနေသာ္လည္း (ႏွိပ္ကြန္ရန္႐ွိက ႏွိပ္ကြပ္ႏိုင္ေသာ) တန္ခိုး မိမိ၌ ႐ွိေသးေၾကာင္းကို မိန္႔ၾကားၿပီးေသာ္ ၎တို႔အား ေဖ်ာင္းဖ်၍ တရားေတာ္၌ သက္၀က္ယံုၾကည္ေစ၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဤသို႔ ေဆာင္႐ြက္ေတာ္မူသနည္းဆိုေသာ္္္ ထုိသူတို႔သည္ (မေကာင္းမႈမွ) ႐ွက္၍ သတ္ျဖတ္ဖ်က္ဆီးျခင္း မခံၾကရေစရန္ ျဖစ္၏။ သတၱ၀ါအေပါင္းတို႔သည္ မၿငိဳမျငင္ ကိုႏႈတ္ႏွလံုး ေစာင့္စည္းကာ သင့္တင့္ညီၫြတ္လ်က္ ေပ်ာ္႐ႊင္စြာ ေနထိုင္ၾကေစရန္ နတ္တို႔ ခ်စ္ျမတ္ႏိုေသာ မင္းႀကီး အလို႐ွိေတာ္မူ၏။
နတ္တို႔ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ မင္းႀကီးသည္ တရားေတာ္၏ ေအာင္ျခင္းကို အျမတ္ဆံုးေသာ ေအာင္ျခင္းဟု မွတ္ထင္ေတာ္မူ၏။ ဤတရားေတာ္၏ ေအာင္ျခင္းကိုလည္း နတ္တို႔ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ မင္းႀကီး အႀကိ္မ္ႀကိမ္ ရေတာ္မူေလၿပီ။ မိမိႏို္င္ငံေတာ္ အစြန္အဖ်ားတို႔၌၎ ယူဇနာ႐ွစ္ရာမွ် ကြာေ၀းေသာ အႏၲိေယာဂေခၚ ေယာနမင္း၏ ႏိုင္ငံ၌၎ ထိုအႏၲိေယာဂမင္းပိုင္ ႏိုင္ငံ၏ အျခားဖက္႐ွိ တုလမယ(ေတာလမီ) အႏၲိေကာန မဂ အလိက သုႏၵရအမည္ေတာ္႐ွိေသာ မင္းေလးပါးတို႔၏ ႏိုင္ငံေတာ္တို႔၌၎ ႏိုင္ငံေတာ္၏ ေအာက္ဖက္(ေတာင္ဖက္) ေစာဍ (ေစာဠ) ပႏၵ တမၺပဏၰိတိုင္းတို႔၌၎ ႏိုင္ငံေတာ္အတြင္း ေယာန ကေမၺာဇ နာဘက နာဘပႏၲိ ေဘာဇ ပိတနိက အႁႏၶ ပုလိႏၵတိုင္းတို႔၌၎ တရားေတာ္၏ ေအာင္ျခင္းကို ရေလၿပီ။ ထိုတိုင္းႏိုင္ငံခပ္သိမ္းတို႔၌ (လူတို႔သည္) နတ္တို႔ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ မင္းႀကီး၏ တရားအဆုန္းအမ၌ တည္ၾကကုန္၏။
နတ္တို႔ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ မင္းႀကီး၏ တန္မန္ေတာ္တို႔ မေရာက္ေသာ တိုင္းႏိုင္ငံတို႔၌ပင္ နတ္တို႔ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ မင္းႀကီး၏ တရားက်င့္သံုးေဆာက္တည္ပံု စီမံခန္႔ခြဲပံု တရားေတာ္၌ သြန္သင္ဆုန္းမပံုတို႔ကို ၾကားရသျဖင့္ တရားေတာ္ကို လိုက္နာၾကကုန္၏၊ လိုက္နာၾကကုန္လတံ့။
ဤသို႔ေသာ နည္းျဖင့္ ရအပ္ေသာ ေအာင္ျခင္းသည္ ခပ္သိမ္းေသာ အရပ္တို႔၌ ႏွစ္သက္၀မ္းေျမာက္ျခင္းကို ျဖစ္ေစ၏။ ထိုႏွစ္သက္ျခင္းသည္ တရားေတာ္၏ ေအာင္ျခင္းျဖင့္ ရ႐ွိရကား ခိုင္ၿမဲေခ်၏။ ဤႏွစ္သက္ျခင္းပင္ အက်ိဳးမမ်ားလွေသး။ နတ္တုိ႔ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ မင္းႀကီးသည္ကား တမႏြန္ေလာက၏ အက်ိဳးကိုသာ ႀကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္၏ဟု မွတ္ထင္ေတာ္မူ၏။
ဤအက်ိဳးငွာ ဤတရားကဗ်ည္းကို ေရးထိုးေစ၏။ ငါ၏ အသစ္ျဖစ္ေသာ (တိုင္းႏိုင္ငံ) ေအာင္ျခင္းတို႔ကို ၾကားရသျဖင့္ ငါ၏ သားေတာ္ ေျမးေတာ္တို႔သည္ (ဤကဲ့သုိ႔ေသာ) ေအာင္ျခင္းတို႔ကို တိုးတက္ရယူသင့္သည္ဟု မမွတ္ထင္ရာ။ ေလးျမႇားတို႔ကို ပစ္လႊင့္၍ ေအာင္ရေစကာမူ သီးခံျခင္း သက္ညႇာျခင္း (ေပါ့ေသာ ဒဏ္ကို ေပးျခင္း) ျဖင့္ ေရာင့္ရဲရာသည္။ သို႔ရာတြင္ တရားေတာ္၏ ေအာင္္ျခင္းကိုသာ စင္စစ္ ေအာင္ျခင္းဟု မွတ္စြဲရာ၏။ ဤေအာင္ျခင္းသည္သာ မ်က္ေမွာက္ေလာက တမႏြန္ေလာကအဖို႔ ျဖစ္၏။
ခပ္သိမ္းေသာ သူတို႔သည္ အားထုတ္ျခင္း ခ်မ္းသာ၌ ေကာင္းစြာ ေမြ႕ေလ်ာ္ၾကေစကုန္သတည္း။ ဤသည္သာ မ်က္ေမွာက္ေလာက တမႏြန္ေလာကအဖုိ႔ စင္စစ္ျဖစ္၏။
(အေသာကေက်ာက္စာမ်ား-ဦးဖိုးလတ္)

By His Sacred and Gracious Majesty consecrated eight years was Kalinga conquered. One hundred and fifty thousand in number were those carried off from there, a hundred thousand in number were those who were slain there, and many times as many those who were dead. Thereafter, now, the Kalingas being annexed, became intense l His Sacred Majesty's observance of Dharma, love of Dharma, and his preaching of the Dharma. There was the remorse of His Sacred Majesty having conquered the Kalingas. For where an independent country is forcibly reduced, that there are slaughter, death, and deportation of people has been considered very painful and deplorable by His Sacred Majesty. But this is considered even more grievous by His Sacred Majesty in as much as there dwell
Brahmana and Sramana ascetics, or followers of other sects, or householders, among whom are established (the following virtues), viz., obedience to elders, to parents, and preceptors, proper conduct towards friends, companions, supporters and relatives, servants and dependents and steadfastness of devotion, whom befalls there injury or slaughter or removal of their loved ones.

Or, if there are then incurring misfortune 10 the friends, acquaintances, helpmates, and relations of those whose affection (for them) is unabated, this becomes the affliction of them, too, though they are (themselves) well provided for. Thus these (ills) are of all men in equal shares but felt most by His Sacred Majesty. [There is, again, no country where do not exist these classes, viz., Brahmana and Sramana ascetics, except among the Yonas. ] There is no (place) in any country where there is not a faith of people in one or other of the sects.
Therefore, even a hundredth or the thousandth part of all those people who were wounded, slain, or carried off captives, in Kalinga, would now be considered grievous by His Sacred Majesty. Nay, even if any one does mischief, what can be forgiven is considered as fit to be forgiven by His Sacred Majesty. Even those forest peoples l who have come under the dominions of His Sacred Majesty even these he seeks to win over to his way of life and thought. And it is said unto them how even in his repentance is the might of His Sacred Majesty, so that they may be ashamed (of their crimes) and may not be killed. Indeed, His Sacred Majesty desires towards all living beings freedom from harm, restraint of passions, impartiality and cheerfulness.
And what is Dharma-vijaya? moral conquest, is considered by His Sacred Majesty the principal conquest. And this has been repeatedly won by His Sacred Majesty both here (in his dominions) and among all the frontier peoples even to the extent of six hundred yojanas where (are) the Yona king, Antiochos by name, and, beyond that Antio-chos, the four kings named Ptolemy, Antigonos, Magas and Alexander x ; below, the Cholas, Pandyas, as far as Tamraparni. Likewise, here in the king's dominion, among the Yonas l and Kambojas, among the Nabhakas and Nabhitis, (Nabhapamtis in K.), among Pitinikas, among the Andhras and Palidas, everywhere are (people) following the religious injunction of His Sacred Majesty. Even those to whom the envoys of His Sacred Majesty do not go, having heard of His Sacred Majesty's practice, ordinances, and injunctions of Dharma, themselves follow, and will follow, the Dharma. The conquest that by this is won everywhere, that conquest, again, everywhere is productive of a feeling of Love. Love is won in moral conquests. That love may be, indeed, slight, but His Sacred Majesty considers it productive of great fruit, indeed, in the world beyond.
For this purpose has this religious edict been incited that my sons and great- grandsons that may be, should not think that a new conquest ought to be made; but that if a conquest is theirs (or pleases them), they should relish forbearance and mildness of punishment, and that they should consider that only as conquest which is moral conquest. That is of both this world and the next. And be their pleasure in the renunciation of all (other aims), which is pleasure in morality. That is of both this world and the next.
(Asoka-R.K. Mookerji)

အေသာကရဲ႕ အကၡရာမ်ား-၁၃ (အပိုင္း-၁)

2008-04-24T22:02:00.000+05:30

စစ္နဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးတဲ့။ ဘယ္ဟာက အရသာပို႐ွိလဲ မသိဘူး။

အဌ၀သာ’ဘိသိတသ ေဒ၀ါနံ ပိယသ ပိယ ဒသိေနာ ရာဇိေနာ ကလိဂၤါ ၀ိဇီတာ, ဒိယဎမာေတ ပါဏသတ-သယေသ ဧတေတာ အပ၀ုေဠ, သတသဟသ မာေတ တၾတ ဟေတ, ဗဟု တာ၀တေတ ၀ါ မေတ၊ တေတာ ပဆာ အဓုနာ လေဓသု ကလိေဂၤသု, တိေ၀ ဓံမ၀ါယာေမ ဓံမကာမတာ ဓံမာ’ႏုသထိ စ ေဒ၀ါနံ ပိယသ ယံ အထိ အႏုေသာစနံ, ေဒဝါနံ ပိယသ ၀ိဇိနိတု ကလိဂၤါနိ, အ၀ိဇိတံ ဟိ ၀ိဇိတံ မံေန၊ ေယ တၾတ ၀ေဓာ ၀ါ မရဏံ ၀ါ အပ၀ါေဟာ ၀ါ ဇနသ, ေသ ဗာဠံ ေ၀ဒနိယ မတံ စ ဂ႐ုမတံ စ ေဒ၀ါနံ ပိယသ၊ ဣမံ ပိ စ တေတာ ဂု႐ုမတ တရံ ေဒ၀ါနံ ပိယသ၊ သဗၾတ ၀သံတိ ျဗာဟၼဏာ ၀ါ သမဏာ ၀ါ အံေန ၀ါ ပါသံဍာ ဂဟဌာ ၀ါ, ေယသု ၀ိဟိတာ, ဧသာ အဂတူတာ သုသူသာ မာတာ ပိတိသု, သုသူသာ ဂု႐ူသု, မိတ သံထုတ-သဟာယ-နာတိေကသု ဒါသဘဋေကသု သံမ ပဋိပတိ, ဒိဠတတိတာ။
ေတသံ တၾတ ေဟာတိ ဥပဃာေတာ ၀ါ ၀ေဓာ ၀ါ အဘိရတာနံ ၀ါ ၀ိနီခမေန၊ ေယသံ ၀ါ ပိ သံ၀ိဟိတာနံ သိေနေဟာ အ၀ိပဟိေနာ, ဧေတသံ မိတသံထုတ-သဟာယ နာတိကာ ၀ိယသနံ ပါပုဏာတိ၊ တၾတ ေသာ ပိ ေတသံ ဧ၀ ဥပဃာေတာ ေဟာတိ, ပဋိဘာေဂါ စ၊ ဧတံ သ၀-မႏုသာနံ ဂု႐ုမတံ စ ေဒ၀ါနံ ပိယသ၊ နထိ စ ေသ ဇနပေဒ, ယၾတ ဣေမ နိကာယာ အနံတာ, ေယ ေနသျဗာဟၼေဏ စ သမေဏ စ, နထိ စ ကု၀ါပိ ဇုနပဒသိ, ယၾတ နထိ စ မႏုအာနံ ဧကရတိမွိ ပိ ပါသံဍမွိ နာမ ပသာေဒါ၊ ေသာ အာ၀ါတေက ဇေန, တဒါ ကလိေဂၤသု ဟေတာ စ လေဓသု ဟေတာ စ မေတာ စ အပ၀ုေဠာ စ တေထာ သတဘာေဂါ ၀ါ သလဘဘာေဂါ ၀ါ ေဒ၀ါနံ ပိယသ။
ေယာ ပိ စ အပကေရတိ, ဆမိတ၀ိယ-မေတ ေ၀ါ ေဒ၀ါနံ ပိယသ, ယံ သကံ ဆမိတေ၀၊ ယာ ပိ စ အဋ၀ိေယာ ေဒ၀ါနံ ပိယသ ၀ိဇိေတ ေဟာတိ, တံ ပိ အႏုနယတိ, အႏုနိစ်ာပယတိ၊ အႏုတာေပါ ပိ စ ပဘေ၀ ေဒ၀ါနံ ပိယသ၊ ၀ုစေတ ေတသံ ေဒ၀ါနံ ပိယသ, ကႎတိ အ၀ၾတေပယု, န စ ဟေနယု၊ ဣဆတိ ဟိ သ၀ဘူတာနံ, ဣဆတိ စ သံယမံ စ သမစရိယံ စ မာဒ၀ံ စ၊ အယံ စ မုခ မေတာ ၀ိဇေယ ေဒ၀ါနံ ပိယသ, ေယ ဓံမ၀ိဇေယာ, ေသာ ပုန လေဓာ၊ ေဒ၀ါနံ ပိယသ ဣဟ စ အံေတသု အဌသု ပိ ေယာဇန-သေတသု, ယၾတ အံတိေယာေဂါ နာမ ေယာန-ရာဇာ, ပရံ စ ေတန အံတိေယာေဂန စတၱေရာ ရာဇာေနာ, တုလမေယ စ နာမ, အံတိကိေန စ နာမ, မကာ စ နာမ, အလိကသုဒေရ စ နာမ။
နိစံ ေစာဠ-၀ံဍိယ အာ၀ံ တံဗပံဏိယာ, ေဟ၀’ မာ၀ ေဟ၀’ ေမ၀ ဣဓ ရာဇာ ၀ိသယမွိ ေယာန ကံေဗာေဇသု နာမ(ေက) နာဘိပံတိသု ေဘာဇ-ပိထိနိေကသု အံဓပုလိေဒသု, သ၀ၾတ ေဒ၀ါနံ ပိယသ မံမာႏုသထိ အႏု၀ တေရ၊ ယၾတ ပိ ဒုတာ ေဒ၀ါနံ ပိယသ ဒုတာ န ယံတိ, ေတပိ သုတြာ ေဒ၀ါနံ ပိယသ ဓံမ၀ုတံ ၀ိဓာနံ ဓံမႏုသထိစ, ဓံမ ၀ဓိယံတိ စ၊ ေယ စ လေဓ ဧတေကန ေဟာတိ, သ၀ၾတ ၀ိဇေယာ, သဝၾတ ပုန ဝိဇေယာ ပီတိရေသာ, (ေသာ လဓာ သာ ေဟာတိပီတိ၊) ပိတိ ဓံမ-ရဇိယမွိ လဟုကာ တု ေခါ, သာ ပီတိ ပါရံတိက’ ေမ၀ မဟဖလာ မံနတိ ေဒ၀ါနံ ပိယာ ဧတာယ စ အထာယ အယံ ဓံမလိပိ လိခိတာ, ကႎတိ ပုတာxပေပါတာေမ အသု န၀ံ ၀ိဇယံ မာ ၀ိဇိတ၀ိယံ မနိသု၊ သရကေသ ဧ၀ ၀ိဇယမွိ ခံတိ စ လဟုဒံဍတာ စ ေရာေစတု၊ တ’ေမ၀ စ ၀ိဇယံ မနတု, ေယ ဓံမ-၀ိဇေယာ၊ ေသာ ဟိဓ ေလာကိေကာ ပရေလာကိေကာ၊ သ၀ါ စ နိရတိ ေဟာတု, ယာ ဥပယာမရတိ၊ သာ ဟိ ဣဟေလာကိကာ စ ပရေလာကိကာ စ။

မင္းတကာတို႔ ခ်စ္ၾကည္ ေလးစားအပ္၍႕ ပိယဒႆီဟု ၀ွ႔ဲခ်ီ-ခပ္ႏွိပ္ အ႐ွင္မဟာကႆပ မေထရ္ျမတ္၏့ ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ကို ခံယူ-ရ႐ွိေသာ အေသာက မင္းၾတားျမတ္ အဘိသိက္ ခံယူေတာ္မူ၍႕ ႐ွစ္ႏွစ္ေျမာက္တြင္ ကလိဂၤတိုင္းကို ေအာင္ျမင္ေတာ္မူေလသည္၊ ထိုအေရးကိစၥ၌ တသိန္းခြဲမွ်ေသာ ကလိဂၤတိုင္းသားတို႔သည္ ထိုတိုင္းျပည္မွ ထြက္ေျပးၾကကုန္၍႕ တသိန္းမွ်ေလာက္တို႔သည္၎ ထုိ႔ထက္ ေျမာက္ျမားစြာ၎ ေသေၾကပ်က္စီးၾကကုန္ၿပီ၊ ထုိမွ ေနာက္ျဖစ္သည့္ ကလိဂၤတိုင္းကို ရ႐ွိေအာင္ျမင္ၿပီးေသာ ယခုအခါ၌ တရားေတာ္၀ယ္ စိတ္လက္ထက္သန္စြာ လံု႔လစိုက္ျခင္း, တရားမွန္ကို လိုလားျခင္း, တရားမွန္ကို ၾသ၀ါဒျပဳျခင္းမ်ား၌ ေၾကာင့္ၾကေနထိုင္ေသာ အေသာကမင္းၾတားျမတ္အား ကလိဂၤတိုင္းကို ေအာင္ျမင္လိုက္မိျခင္းကိုပင္ မေအာင္ရမည္ကို ေအာင္ျမင္မိေယာင္တကားဟု စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾက ေနာင္တျဖစ္ေတာ္မူရေလသည္။
ထိုကလိဂၤတိုင္းကို ေအာင္ျမင္ခဲ့ရာတြင္ သတ္ပုတ္ျခင္း, ေသေၾကျခင္း, ထြက္ေျပးျခင္း ျဖစ္ၾကသည့္ လူအေပါင္းတို႔ အတြက္လည္း မင္းတကာတို႔ ခ်စ္ၾကည္ ေလးစားရာျဖစ္ေသာ အေသာက မင္းၾတားသည္ ဤအခ်က္ကိုလည္း ထို႔ထက္ဆပြား ေျမာက္ျမားႀကီးေလးေသာ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးႀကီး ထင္မွတ္စြဲးယူေတာ္မူ၏၊(အဘယ္အရာနည္း ဟူေသာ္) ထိုကလိဂၤတိုင္းျပည္ ထက္၀န္းက်င္၌ ပုဏၰားသူစင္, ရဟန္းသူျမတ္ႏွင့္ ထိုမွတပါးေသာ အျခား ဘာသာ၀င္သူ လူပုဂၢိဳလ္ေပါင္းမ်ားစြာတို႔ ေနထိုင္တည္႐ွိကုန္၏၊ ထိုဆိုခဲ့ၿပီး ပုဂၢိဳလ္ လူသူအစားစားတို႔၌ အသီးသီးတည္႐ွိၾကသည္ျဖစ္၍ အထြတ္အျမတ္ အပိုင္းအဖို႔ျဖစ္ကုန္ေသာ အမိအဘတို႔၌ နားေထာင္လိုက္နာျခင္း, ဆရာသမားတို႔၌ နာယူက်င့္ေဆာင္ျခင္း, အေဆြခင္ပြန္း ခ်စ္ကၽြမ္း၀င္သူ အေဖာ္သဟယ္း ေဆြမ်ိဳး ဉာတိတို႔ႏွင့္ ကၽြန္အေစအပါးတို႔၌ ေကာင္းစြာ က်င့္ေဆာင္ၾကျခင္း, ၿမဲးစြဲးစြာ ဆည္းကပ္ခစားျခင္း ဟူေသာ တရားမွန္ အက်င့္မ်ား ႐ွိကုန္၏၊ ထိုကလိဂၤတိုင္း ပ်က္စီးရာ၌ ထိုဆိုခဲ့ေသာ သူတို႔၏့ ထိုအက်င့္႐ွိသူမ်ား ပ်က္စီးျခင္း, ေသေၾကျခင္း, မိမိတို႔ ေမြ႕ေလ်ာ္ရာ အရပ္မွ ထြက္ခြာေျပးလႊားရျခင္းမ်ား ထင္႐ွားျဖစ္ရေလ၏၊ ဆိုင္ရာတရားက်င့္၀တ္၌ တည္ၾကေစကာ, ခ်စ္ခင္တသ္မက္ျခင္းကို မဖ်က္ပယ္ႏိုင္ၾကေသးကုန္ေသာ ထိုထိုပုဂၢိဳလ္တို႔၏့ အေဆြခင္ပြန္း ခ်စ္ကၽြမ္း၀င္သူ အေဖာ္အေပါင္းေဆြမ်ိဳးအေပါင္းတို႔သည္ ပ်က္စီးျခင္းျဖစ္ၾကကုန္၏၊ ယင္းသို႔ ျဖစ္ပ်က္ရျခင္းသည္လည္း ၎တို႔၏့ ပ်က္စီးရျခင္းႏွင့္ ပ်က္စီးျခင္းအဖို႔အစုရျခင္းပင္ ျဖစ္ေလသည္၊ ဤကဲ့သို႔ ျဖစ္ပ်က္ရျခင္းကိစၥကို မင္းတကာတို႔ ခ်စ္ၾကည္ ေလးစားအပ္သည့္ အေသာက မင္းၾတားမွာ သူတကာတို႔ထက္ ပိုမို လြန္ကဲး၍ ႀကီးေလေသာ ဒုကၡ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးႀကီး ထင္မွတ္စြဲးယူေတာ္မူသည္။
ဤေလာက၌ ေျမာက္ျမားစြာေသာ တိုင္းျပည္ႏိုင္ငံဇနပုဒ္တို႔တြင္ တစံုတခုေသာ ႏိုင္ငံမွ် ရဟန္းပုဏၰားသူေတာ္သူျမတ္ မ႐ွိကင္းမဲ့ေသာ တိုင္းႏိုင္ငံဟု မ႐ွိေခ်၊ ထို႔အတူလွ်င္ တစံုတခုေသာ အယူ၀ါဒကိုမွ် မနစ္ၿမိဳ႕ မၾကည္ညိဳေသာ သူတို႔၏့ ေနထိုင္ရာ တိုင္းျပည္ႏိုင္ငံမည္သည္လည္း ဤေလာက၌ မ႐ွိႏိုင္ေခ်၊ ကလိဂၤတိုင္းျပည္ကို တိုက္ခိုက္ဖ်က္ဆီးေသာအခါ, ကလိဂၤတိုင္းကို လက္ရသိမ္းပိုက္ေသာအခါ, သတ္ျဖတ္ျခင္းခံရသူ, ေသေၾကၾကသူ, ထြက္ေျပးၾကသူမ်ားတြင္ ထိုမွ် မ်ားျပားေသာ တစံုတဦးေသာ အယူဘာသာ၀င္ ရဟန္းပုဏၰား လူသူေတာ္ေကာင္းတို႔ ပါ႐ွိၾကေလရာ ထိုသို႔ေသာ ရဟန္းပုဏၰား လူသူေတာ္ေကာင္းတို႔ ပ်က္စီးရေရး ကိစၥ၌ မင္းတကာတို႔ ခ်စ္ၾကည္ေလးစားအပ္သည့္ အေသာကမင္းၾတားမွာ အစိတ္အစုေပါင္း အရာ၎, အေထာင္၎, မေကာင္းမႈ ေ၀စုက် ပါ၀င္ေတာ္မူရေလသည္။
ထို႔ျပင္ ထိုအေရးကိစၥအတြက္ တစံုတရာ ေက်းဇူးမဲ့ကို ျပဳလုပ္ခံယူၾကရသူတို႔အားလည္း မင္းတကာတို႔ ခ်စ္ၾကည္ ေလးစားရာျဖစ္ေသာ အေသာက မင္းၾတားႀကီး၏့ ထိုအမႈကို သည္းညည္းခံႏိုင္ခြင့္႐ွိက, သည္းညည္းခံၾကရန္ တုိက္တြန္းေတာ္မူအပ္ကုန္သည္၊ ထိုမွတပါး မင္းတကာတို႔ ခ်စ္ၾကည္ ေလးစားအပ္သည့္ အေသာက မင္းၾတားႀကီး၏့ တိုင္းႏိုင္ေတာ္ျဖစ္ေသာ ကလိဂၤတိုင္းနယ္ ေတာေတာင္အရပ္၌ ေနထိုင္သူအေပါင္းကိုလည္း ခ်စ္ခင္ျခင္းေမတၱာ အထူးထား၍႕ အဖန္ဖန္ မိန္႔ၾကားသိေစေတာ္မူအပ္ၿပီ၊ မင္းတကာတို႔ ခ်စ္ၾကည္ ေလးစားအပ္သည့္ အေသာက မင္းၾတားႀကီးမွာ ထိုသူတို႔အတြက္ ေနာင္တသံေ၀ ရ႐ွိျဖစ္ေပၚရသည့္အတိုင္း, မည္သို႔အားျဖင့္ (အ၀ၾတေပယု-အပတာေပယု) ပူပန္ႏွိပ္စက္ မ႐ွိေစရေၾကာင္းႏွင့္ မညႇင္းဆဲး မသတ္ျဖတ္ရေၾကာင္းမ်ားကို ထိုေတာေတာင္ ေနထိုင္သူတို႔အား အေသာကမင္းၾတားႀကီးက ျပန္ၾကားျပဆိုေတာ္မူခဲ့ေၾကာင္း။
ထိုသို႔ မိန္႔ျပန္ခြင့္ သင့္လွေပ၏၊ (အေသာကမင္းၾတားႀကီးသည္) ႂကြင္းမဲ့ဥႆံု အလံုးစံုေသာ သတၱ၀ါ-ဗိုလ္ေျခအေပါင္းတို႔၏့ အခ်င္းခ်င္း တဦးသည္ တဦးအား ေစာင့္စည္း ထိန္းသိမ္းၾကျခင္း, ကိုယ္တူ-စိိတ္မွ် က်င့္ေဆာင္ၾကျခင္း, ႐ိုးသားေျဖာင့္မတ္ၾကျခင္းကို အထူးသျဖင့္ လိုလားေတာမူေလသည္၊ မင္းတကာတို႔ ခ်စ္ၾကည္ ေလးစားအပ္သည့္ အေသာက မင္းၾတားႀကီး၏့ မူလႏိုင္ငံေတာ္ရင္း၌၎, ထိုမွ ယူဇနာ ႐ွစ္ရာကြာျခားသည့္ လက္နက္ႏိုင္ငံေတာ္ အဆံုးအပိုင္းအျခားျဖစ္ေသာ ေယာန္းျပည္ဘုရင္၎, ေယာန္းႏိုင္ငံမွတပါး ၎ႏွင့္ စပ္ဖက္ယွဥ္တြဲးသည့္ တုလမယ္-ျပည္, အႏၲိကိန္-ျပည္, မကာျပည္, အလိက-သုဒရျပည္, ဤေလးျပည္ေထာင္တို႔၏့ ဘုရင္မင္းၾတားတို႔၎, လက္ေအာက္ႏိုင္ငံေတာ္ျဖစ္ၾကေသာ ေစာဠတိုင္း, ပ႑်တိုင္း, တမၺပဏၰိတိုင္း တိုင္ေအာင္ေသာ မင္းတို႔၎။
ဤအတူႏွင္ႏွင္ ဤၫႊန္ခဲ့သည့္ ႏိုင္ငံေတာ္မ်ား၌ အပါအ၀င္ျဖစ္ကုန္သည့္ ေယာန္းတိုင္း, ကေမၺာဇတိုင္းဟူေသာ တိုင္းစြန္နယ္ဖ်ားတို႔၌၎, ေဘာဇတိုင္း, ပိထိနိက္တိုင္းတို႔၌၎, အႏၶတိုင္း ပုလိဒ္တိုင္းတို႔၌- ဤတိုင္းျပည္အရပ္ရပ္တို႔၌ ႏိုင္ငံအ႐ွင္ဘုရင္မင္းၾတားတို႔လည္း မင္းတကာတို႔ ခ်စ္ၾကည္ ေလးစားအပ္သည့္ အေသာက မင္းၾတားျမတ္၏့ တရားက် အဆံုးအမ ၾသ၀ါဒ ေပးၾကားမိန္႔ျပန္ခ်က္ကို အတုလိုက္နာ က်င့္ေဆာင္ၾကကုန္သည္၊ ထုိမွတပါးတုံ, မင္းတကာတို႔ ခ်စ္ၾကည္ ေလးစားအပ္သည့္ အေသာက မင္းၾတားႀကီး၏့ သံတမန္ေတာ္မ်ား ေစစားေရာက္ေပါက္ၾကရာ, သို႔မေစစား မေရာက္ေပါက္ရာ ႏိုင္ငံ့သခင္ ဘုရင္အေပါင္းတို႔သည္လည္း မင္းတကာတို႔ ခ်စ္ၾကည္ ေလးစားအပ္သည့္ အေသာက မင္းၾတား၏့ တရားသတင္း တရားအစီအရင္ တရားၾသ၀ါဒ ဆံုးမခ်က္မ်ားကို ၾကားနာသိ႐ွိၾက၍႕ တရားမွန္ကန္သည္ကို စီမံ လိုက္နာၾကကုန္သည္။
ဤသို႔ ၫႊန္ျပခဲ့ၿပီး တိုင္းျပည္ႏိုင္ငံမ်ားကို တရားအတိုင္းရ႐ွိေလရကား, ဤမွ်ျဖင့္ ႏိုင္ငံခပ္သိမ္း၌ ေအာင္ျမင္ျခင္း, ေနာက္ထပ္တဖန္ ေအာင္ျမင္ျခင္း, နစ္သက္႐ႊင္ပ်ေသာ အရသာ ေပၚထြက္ျခင္း ျဖစ္ေလသည္၊ (ထိုသို႔ ရ႐ွိျခင္းသာ နစ္သက္ရျခင္း ျဖစ္ေလသည္၊) တရားသျဖင့္ ေအာင္ျမင္ရ႐ွိျခင္းအတြက္ နစ္သက္ရျခင္းမွာ နည္းပါးတံုသည္ပင္ျဖစ္ေစ, ထုိတရားဓမၼပီတိကို ဘ၀ကမ္းအဆံုေရာက္ဖြယ္ျဖစ္၍ အက်ိဳးမ်ားျမတ္သည္ဟု မင္းတကာတို႔ ခ်စ္ၾကည္ ေလးစားအပ္သည့္ အေသာက မင္းၾတားႀကီး ထင္မွတ္ စြဲးယူေတာ္မူသည္၊ ထိုသို႔ ျပၫႊန္ခဲ့သည့္ တရားအတိုင္ ႏွစ္သက္ေစရျခင္း အက်ိဳးကို ရည္႐ြယ္ခ်က္ထား၍ပင္ မည္သို႔အားျဖင့္ သားေတာ္အစဥ္ (ေျမးေတာ္အဆက္) ျမစ္ေတာ္အၫြန္႔ အဓြန္႔႐ွည္စြာ မတရားေသာ အသစ္တဖန္ ေအာင္ျခင္းကို ေအာင္ျခင္း မထင္မွတ္ၾကကုန္ပဲး ျဖစ္ကုန္အ့ံနည္းဟု ဤတရားစာေတာ္ကို ေရးသားေတာ္မူအပ္၏။
ျမႇားလက္နက္စသည္ ပစ္ခတ္ေအာင္ျမင္ရျခင္း၌ အား-လံု႔လေလွ်ာ့ေပါ့၍႕ သည္းခံျခင္း, ေပါ့ေလ်ာ့ေသာ အျပစ္ဒဏ္ထားျခင္းမ်ားကို အားရနစ္ၿမိဳ႕ၾကေစသတည္း၊ တရားနည္းက် ေအာင္ျမင္ရျခင္းကိုသာ မွန္ေသာ ေအာင္ျမင္ျခင္းဟု နစ္ၿခိဳက္ၾကေစသတည္း၊ ထင္႐ွားဆိုရေသာ္, ထိုထို တရားမွန္ေအာင္ျခင္းသည္သာ ဤပစၥကၡက်ိဳး, တမလြန္က်ိဳး ၂မ်ိဳးႏွင့္ စပ္ဆက္ေလသည္၊ ထို႔ျပင္ ထိုသို႔ ျမင့္ျမတ္ရာ၌ အားထုတ္၍႕ ျဖစ္ပြားသော ေမြ႕ေလ်ာ္ျခင္းကို အားလံုး ေပ်ာ္ေမြ႕ၾကေစကုန္၊ အမွန္အားျဖင့္ သို႔ ေမြ႕ေလ်ာ္ျခင္းသာ ဤပစၥကၡေကာင္းက်ိဳး တမလြန္ေကာင္းက်ိဳး ျဖစ္ေလသည္။
(အေသာကမင္းတရားႀကီး၏ အေသာကေက်ာက္စာေတာ္-အ႐ွင္အာဒိစၥ၀ံသ)

'Kalinga was (or “the Kalingas were ") conquered by His Sacred and Gracious Majesty the King when he had been consecrated eight years. One hundred and fifty thousand persons were thence carried away captive, one hundred thousand were there slain, and many times that number died. Directly after the Kalingas had been annexed began His Sacred Majesty's zealous protection of the Law of
Piety, his love of that Law, and his inculcation of that Law. Thence arises the remorse of His Sacred Majesty for having conquered the Kalingas, because the conquest of a country previously unconquered involves the slaughter, death, and carrying away captive of the people. That is a matter of profound sorrow and regret to His Sacred Majesty.
There is, however, another reason for His Sacred Majesty feeling still more regret, inasmuch as the Brahmans and ascetics, or men of other denominations, or householders who dwell there, and among whom these duties are practiced, [to wit], hearkening to superiors, hearkening to father and mother, hearkening to teachers (or " elders "), and proper treatment (or "courtesy to") of friends, acquaintances, comrades, relatives, slaves, and servants, with steadfastness of devotion to these befalls violence (or "injury"), or slaughter, or separation from their loved ones. Or violence happens to the friends, acquaintances, comrades, and relatives of those who are themselves well protected, while their affection [for those injured] continues undiminished. Thus for them also that is a mode of violence, and the share of this distributed among all men is a matter of regret to His Sacred Majesty, because it never is the case that faith in some one denomination or another does not exist.
So that of all the people who were then slain, done to death, or carried away captive in Kalinga, if the hundredth part or the thousandth part were now to suffer the same fate, it would be matter of regret to His Sacred Majesty. Moreover, should any one do him wrong, that too must be borne with by His Sacred Majesty, so far as it can possibly be borne with. Even upon the forest folk in his dominions, His Sacred Majesty looks kindly, and he seeks to make them think, [aright], for [otherwise] repentance would come upon His Sacred Majesty. They are bidden to turn from their [evil] ways that they be not chastised. Because His Sacred Majesty desires for all animate beings security, self-control, peace of mind, and joyousness. And this the chiefest conquest in the opinion of His Sacred Majesty, that conquest of the Law of Piety, which, again, has been won by His Sacred Majesty both here [in his own dominions] and among all his neighbors as far as six hundred leagues, where the king of the Greeks named Antiochos dwells, and to the north of that Antiochos [where dwell] the four (4) kings named severally Ptolemy, Antigonos, Magas, and Alexander [likewise] in the south, the Cholas and Pandyas as far as the Tamraparni [river] and here, too, in the King's dominions among the Greeks, Kambojas, the Nabhapantis of Nabhaka; among the Bhojas, Pitinikas;- ndhras, and Pulindas everywhere they follow the instruction of His Sacred Majesty in the Law of Piety.
Even where the envoys of His Sacred Majesty do not penetrate, these people, too, hearing His Sacred Majesty's ordinance based upon the Law of Piety and his instruction in that Law, practice and will practice the Law. And, again, the conquest thereby won everywhere is everywhere a conquest full of delight. Delight is won in the conquests of the Law. A small matter, however, is that delight. His Sacred Majesty regards as bearing much fruit only that which concerns the other world. And for this purpose has this scripture of the* Law been recorded, in order that my sons and grandsons, who may be, may not think it their duty to conquer a new conquest. If, perchance, a conquest should please them (?) they should take heed only of patience and gentleness, and regard as a conquest only that which is effected by the Law of Piety. That avails for both this world and he next. Let all their joy be that which lies in effort; that avails for both this world and the next.'
(Asoka, the Buddhist Emperor of India- V. A. Smith)

အေသာကရဲ႕ အကၡရာမ်ား-၁၂ (အပိုင္း-၂)

2008-04-21T21:30:00.001+05:30

အတပါသံေဍ ပူဇာ စ ပရပါသံေဍ ဂရဟာ စ ေနာ သိယာ
မိမိဂိုဏ္းကို ခ်ီးက်ဴး၍ တပါးဂိုဏ္းတို႔အား ကဲ့ရဲ႕ျခင္း ခ်ဳပ္ခ်ယ္ျခင္း ႐ႈတ္ခ်ျခင္း မျပဳရာ။
“ႏႈတ္ေစာင့္စည္းပါ”ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးကို ေျပာတာပါတဲ့…။

ေဒ၀ါနံပိယ ပိယဒသီမင္းႀကီးသည္ ဂိုဏ္း, ရဟန္း လူတို႔အား အၿမဲမျပတ္ လႉဖြယ္ ပူေဇာ္ဖြယ္အမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔ျဖင့္ လႉဒါန္းပူေဇာ္ေသာ္လည္း ယင္းတို႔ကို ဂိုဏ္းအားလံုး၏ အႏွစ္သာရတိုးပြားျခင္းဟု ေဒ၀ါနံပိယ ပိယဒသီမင္း မယူဆ။ အႏွစ္သာရတိုးပြားျခင္း အမ်ိဳးမ်ိဳး႐ွိရာ ႏႈတ္ေစာင့္စည္းျခင္းသည္ အႏွစ္သာရတိုးပြားျခင္း၏ မူလျဖစ္၏။ အသို႔နည္း- မိမိဂိုဏ္းကို ခ်ီးေျမႇာက္လို၍ တပါးဂိုဏ္းကို အက်ိဳးမဲ့ မကဲ့ရဲ႕ရာ။
အခါအားေလ်ာ္စြာ အျခားဂိုဏ္းကို ပူေဇာ္ရာ၏။ သို႔ျဖင့္ မိမိဂိုဏ္းကို ပိုမိုႀကီးမြားေစမည္ျဖစ္၍ အျခားဂိုဏ္းကိုလည္း ေက်းဇူးျပဳသည္မည္၏။ ထိုသို႔မဟုတ္ပါလွ်င္ မိမိဂိုဏ္းကိုလည္း အားနည္းေအာင္ျပဳသည္မည္၍ အျခားဂိုဏ္းကိုလည္း ဆုတ္ယုတ္ပ်က္စီးေအာင္ ျပဳသည္မည္၏။
မိမိဂိုဏ္းကို ထင္ေပၚေစလိုသျဖင့္ မိမိဂိုဏ္း၀င္ အားလံုးတို႔အား သိမ္း႐ံုးခ်ီးေျမႇာက္ၿပီး တပါးေသာ ဂိုဏ္း၀င္အားလံုးကို သိမ္း႐ံုးကဲ့ရဲ႕ျခင္းသည္ မိမိဂိုဏ္းကို ပ်က္စီးေအာင္ ဖ်က္ဆီးသည္ မည္၏။
တဂိုဏ္းႏွင့္တဂိုဏ္း ညီၫြတ္ျခင္းသည္သာ ေကာင္းျမတ္၏။ အသို႔နည္း- အခ်င္းခ်င္း တရားကို နာၾကားရ၏။ ဆည္းကပ္ရ၏။ အသို႔နည္း ဂိုဏ္းအားလံုးသည္ အၾကားအျမင္မ်ား၍ ပညာအေျမာ္အျမင္ႏွင့္ ျပည့္စံုေစရန္ ေဒ၀ါနံပိယ ပိယဒသီမင္း အလို႐ွိ၏။
ထိုထိုတရား၌ ၾကည္ညိဳသူတို႔လည္း “ေဒ၀ါနံ ပိယ ပိယဒသီမင္းသည္ ေပးလႉျခင္းႏွင့္ ပူေဇာ္ျခင္းတို႔ကို ဂိုဏ္း၏ အႏွစ္သာရ တိုးတက္ႀကီးပြားျခင္းဟု မယူဆ”ဟု ေျပာေဟာၾကရမည္။ သို႔အတြက္ အမ်ိဳးသား တရားအမတ္, အမ်ိဳးသမီးတရားအမတ္, လမ္းခရီးဆို္င္ရာ အမတ္ႏွင့္ အျခားအမတ္အသီးသီးတို႔ကို ခန္႔ထားျခင္းျဖစ္၏။ သို႔ျဖင့္ မိမိဂိုဏ္းဂဏ အႏွစ္သာရ တိုးတက္ႀကီးပြား၍ တရားထြန္းလင္း ေတာက္ပမည္ျဖစ္၏။
(သိရီဓမၼာေသာကမင္းတရားႀကီး၏ ကိုးတိုင္းကိုးဌာန ဗုဒၶဓမၼႏိုင္ငံေတာ္-ဦးေသာ္ဇင္)

His Sacred and Gracious Majesty the King is honoring all sects, both ascetics, and house-holders; by gifts and offerings of various kinds is he honoring them. But His Sacred Majesty does not value such gifts or honors as that how should there be the growth of the essential elements of all religious sects. The growth of this genuine matter is, however, of many kinds. But the root of it is restraint of speech, that is, that there should not be honor of one's own sect and condemnation of others' sects without any ground. Such slighting should be for specified grounds only. On the other hand, the sects of others should be honored for this ground and that. Thus doing, one helps his own sect to grow, and benefits the sects of others, too. Doing otherwise, one hurts his own sect and injures the sects of others. For whosoever honors his own sect and condemns the sects of others wholly from devotion to his own sect, i.e., the thought, " How I may glorify my own sect/' one acting thus injures more gravely his own sect on the contrary. Hence concord alone is commendable, in this sense that all should listen and be willing to listen to the doctrines professed by others. This is, in fact, the desire of His Sacred Majesty, viz., that all sects should be possessed of wide learning and good doctrines. And those who are content in their respective faiths, should all be told that His Sacred Majesty does not value so much gift or external honor as that there should be the growth of the essential elements, and breadth, of all sects.
For this purpose are, indeed, employed the Dharma- mahdmatras, Stri-adhyaksa-mahdmdtms (Mahamatras in charge of, or who were, the superintendents of women), the officers in charge of pastures and other bodies. And the fruit of this is that the promotion of one's own sect takes place as well as the glorification of the Dharma.
(Asoka-R.K. Mookerji)

The Beloved of the Gods, the king Piyadassi, honors all sects and both ascetics and laymen, with gift and various forms of recognition. But the Beloved of the Gods does not consider gifts or honor to be as important as the advancement of the essential doctrine of all sects. This progress of the essential doctrine takes many forms, but its basis is the control of one’s speech, so as not to extol one’s own sect or disparage another’s on unsuitable occasion one should honor another man’s sect, for by doing so one increases the influence of one’s own sect and benefits that of the other man; while by doing otherwise one diminishes the influence of one’s own sect and harms the other man’s. Again, whosoever honors his own sect or disparages that of another man, wholly out of devotion to his own, with a view to showing it in a favorable light, harms his own sect even more seriously. Therefore, concord is to be commended, so that men may hear one another’s principles and obey them. This is the desire of the Beloved of the Gods, that all sects should be well-informed, and should teach that which is good, and that everywhere their adherents should be told, “The Beloved of the Gods does not consider gifts or honor to be as important as the advancement of the essential doctrine of all sects.” Many are concerned with this matter—the officers of Dhamma, the women’s officers, the managers of the state farms, and other classes of offices. The result of this is the increased influence of one’s own sect and glory to Dhamma.
(Asoka and the decline of the Mauryas- Romila Thapar)

King Priyadarsi, the Beloved of the Gods, expresses reverence to all religious denominations, both ascetics and householders and honors them with gifts and favors of various kinds. But, the Beloved of the Gods, does not attach importance to the gifts and honors as much as how should there be the growth of the essence in all religious orders. This growth of essence, however, is manifold. And its root is restraint of speech. What is that? That there should not be the appreciation of one’s own religious order or condemnation of another’s religious order without any occasion; or it may be small on this and that occasion. On the other hand, other sects deserve reverence on this and that occasion. By doing so one causes the growth of his own religious order and benefits the religious orders of others as well. By doing otherwise, one hurts his own religious order and that of others also. The person who honors his own sect and condemns the religious order of others entirely out of the devotion to his own religious order, why? in order that he may elevate his own sect; that person again, by doing so, inflicts more serious injury to his own sect. Hence concourse is desirable in the sense that followers of different religious orders may listen and willingly listen to one another’s Dharma. This, indeed, is the desire of the Beloved of the Gods, that all the religious orders may be possessed of extensive learning and noble doctrines. Those who are devoted to particular religious order should be informed “the Beloved of the Gods, does not attach importance to gifts and reverence—how so? As that there should be the growth of the essential in all the religious orders and also mutual appreciation.” For this purpose are employed the Dharma-mahamatras, superintendents of women and incharge of pastures. And the result of this is that growth of one’s own religious order takes place as well as the exaltation of Dharma.
(Inscriptions of Asoka- N. P. Rastogi)

အေသာကရဲ႕ အကၡရာမ်ား-၁၂ (အပိုင္း-၁)

2008-04-21T21:17:00.002+05:30

ဣဒံ မူလံ, ၀ေစာ ဂုတိ။
ႏႈတ္ေစာင့္စည္းပါ၊ ဒါ…လိုရင္းပဲ။
အေသာကဘုရင္ရဲ႕ အမိန္႔ျပန္တမ္းေတြက တခါတေလ ျပတ္ျပတ္ပဲ။

ေဒ၀ါနံ ပိေယာ ပိယဒသိ ရာဇာ သ၀ရ ပါသံဍာနိ ပ၀ရဇိတာနိ စ ဂဟဌာနိ စ ပူဇာယတိ ဒါေနန, ၀ိ၀ိဓာယ စ ပူဇာယ၊ န တု တထာ ဒါနံ ၀ါ ပူဇံ ၀ါ ေဒ၀ါနံ ပိေယာ မံဉ တိ၊ ‘အထာ ကႎတိ သာရ၀ဎိ သိယာ’တိ၊ သ ၀ရပါသံဍာနံ သာရ၀ဎိ ဗဟု၀ိကာ၊ တႆ တု ဣဒံ မူလံ, ၀ေစာ ဂုတိ၊ ကႎတိ? အတပါသံေဍ ပူဇာ စ ပရပါသံေဍ ဂရဟာ စ ေနာ သိယာ, အပကရဏမွိ လဟုကာ ၀ါ သိယာ၊ တမွိ တမွိ ပကရေဏ ပူေဇတ ၀ိယ တု ပရပါသံဍာနံ ေတန ေတန ပကရေဏန အတပါသံဍံ ဗာဠံ စ ၀ဎီယတိ, ပရပါသံဍသ ပိ ၀ါ ဥပကေရာတိ၊ တ‘ဒံဉ ထာ ကေရာေတာ အတ-ပါသံဍံ ပူဇယတိ, ပရပါသံဍံ ၀ါ ဂရဟတိ, သ ေ၀ အတပါသံဍ ဘတိ ယာ ၀ါ ကႎတိ အတပါသံဍံ ဒီပေယမ ဣတိ၊ ေသာ စ ပုန တထာ ကရံတံ အတပါသံဍံ ဗာဠတရံ ဥပဟံတိ။
အတ-ပါသံဍသိ သမ၀ါေယာ ဧ၀ သာဓု, ကႎတိ အံဉ -မဉသ ဓံမံ သုေဏယု စ သုသူေသယု စာ’တိ၊ ဧ၀ံ ဟိ ေဒဝါနံ ပိယသ ဣဆာ,--ကႎတိ သရ၀ပါသံဍာ ဗဟုသုတာ စ အသု, ကလာဏ ဂမာ စ အသု’တိ၊ ေယ စ တၾတ တၾတ ပသံနာ, ေတ ဟိ ၀ဋ၀ိယံ၊ ေဒ၀ါနံ ပိေယာ ေနာ တထာ ဒါနံ ၀ါ ပူဇံ ၀ါ မံနတိ, ယထာ ကႎတိ သာရ၀ဎိ သိယာ’တိ၊ သ၀ရပါသံဍာနံ ဗဟုကာ စ ဧတာ‘ယာထာယ ၀ိယာပဋာ, ဓံမ မဟာမာတာ စ ဣထာ’ ဓိယခ--မဟာမာတာ စ ၀စဘူမိကာ စ အံေန စ နိကာယာ၊ ဣဒံ စ ဧတသ ဖလံ, ယံ အတ-ပါသံဍ၀ဎိ စ ေဟာတိ, ဓံမသ စ ဒီပနာ။

မင္းတကာတို႔ ခ်စ္ၾကည္ ေလးစားအပ္၍႕ ပိယဒႆီဟု ၀ွ႔ဲခ်ီ-ခပ္ႏွိပ္ အ႐ွင္မဟာကႆပ မေထရ္ျမတ္၏့ ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ကို ခံယူ-ရ႐ွိေသာ အေသာက မင္းၾတားျမတ္ႀကီးသည္ အားလံုး အယူ ႐ွိ-႐ွိသမွ် အိမ္ယာမေထာင္ ရဟန္းေဘာင္တြင္ ေနထိုင္သူတို႔ကို ျဖစ္ေစ, အိမ္ယာတည္ေထာင္ လူတို႔ေဘာင္တြင္ ေနထိုင္သူတို႔ကို ျဖစ္ေစ ေပးကမ္းလႉဒါန္းျခင္းျဖင့္၎, အထူးထူး အေထြေထြေသာ ပူေဇာ္ျခင္းျဖင့္၎ လႉဒါန္းပူေဇာ္ေတာ္မူသည္၊ ထိုကဲ့သုိ႔ အယူ ဘာသာ၀င္ အစားစားတုိ႔ကို လႉဒါန္းပူေဇာ္ေတာ္မူျခင္းကို တမလြန္ နတ္႐ြာနိဗၺာန္အတြက္ ရည္ၫႊန္ေသာ လႉဒါန္း ပူေဇာ္ျခင္းျဖစ္၏ဟု မင္းတကာတို႔ ခ်စ္ၾကည္ ေလးစားအပ္သည့္ မင္းၾတားႀကီး ေအာက္ေမ့မွတ္ထားေတာ္ မမူေခ်။ သို႔ျဖစ္ခဲ့ေသာ္, ၎တို႔အား လႉဒါန္းပူေဇာ္ျခင္းျဖင့္ အဘယ္သို႔ေသာ ေကာင္းက်ိဳး,ေကာင္းႏွစ္ ပြားစီးရာသနည္း’ဟု ေမးခဲ့ရာ၏၊ အယူ၀ါဒျခားမ်ားစြာတို႔အား ေပးလႉပူေဇာ္ျခင္း၌ ေကာင္းက်ိဳးဂုဏ္ေက်းဇူး အႏွစ္သာရေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာ ျဖစ္ႏႈိုင္၏၊ ဤဂုဏ္ႏွစ္ေက်းဇူးမ်ားစြာအနက္ လိုရင္းအခ်က္တခုမွာ ငါမင္းၾတား အေပၚ၌ မေတာ္မတရား မကဲ့ရဲ႕ပဲး, စကားေစာင့္စည္းရာျခင္း ျဖစ္၏။
အဘယ္သို႔ ျဖစ္ရာသနည္း? အေသာကမင္းၾတားႀကီးသည္ အမ်ား၏့ အ႐ွင္ျဖစ္လ်က္ မိမိအယူ၀င္တို႔ကိုသာ ပူေဇာ္ၿခီးေျမႇာက္သည္, သူူူတပါးတို႔ အယူ၀င္တို႔ကိုကား ႐ႈတ္ခ်ကဲ့ရဲ႕ေလသည္ဟု ငါမင္းၾတား အေပၚ၌ မသင့္ စိတ္ငဲ့ ကဲ့ရဲ႕ ႐ႈတ္ခ်ျခင္း မျဖစ္ေပရာ၊ ထို႔ျပင္, ထိုသို႔ ကဲ့ရဲ႕ျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ ေက်းဇူးမဲ့ ျပဳလုပ္ျခင္းမ်ိဳးလည္း ေပါ့ေလ်ာ့ ေပ်ာက္ပ်က္ေလရာ၏၊ စင္စစ္ လိုက္နာရန္မွာ ထိုထို အေရးအရာ ဟူသမွ်၌ သူတပါးတို႔ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္သည့္ အယူႏွင့္ အယူဘာသာ၀င္ကို ပူေဇာ္ခ်ီးက်ဴးခဲ့ပါမူ, ထိုထုိ အေရးအရာ ဟူသမွ်ဖက္မွပင္ မိမိတို႔ အယူဘာသာ၀င္တို႔မွာ ပြင့္လင္းစည္ကားစြာ တိုးတက္ ပြားစီးႏိုင္ေလသည္၊ ထို႔ျပင္, သူတပါး အယူဘာသာကိုလည္း ေက်းဇူးတိုးတက္ေစေလသည္၊ ထိုသို႔မဟုတ္မူ၍႕ မိိမိဘာသာ၀င္တုိ႔ကိုသာ ခ်ီးက်ဴးျခင္း, သူ႔တပါး ဘာသာ၀င္ကို ႐ႈတ္ခ်ျခင္းကိုသာ ျပဳလုပ္ခဲ့လွ်င္, မိမိတို႔ ဘာသာ၀င္တို႔ကိုပင္ ႐ႈတ္ခ် ပ်က္စီးေၾကာင္း ျပဳရာေရာက္၍႕, သူမ်ာ့း ဘာသာ၀င္တို႔ကိုလည္း အက်ိဳးမဲ့ ျပဳလုပ္ျခင္း ျဖစ္ေလသည္။
ထင္႐ွားစြာ ဆိုရေသာ္, အၾကင္ တစံုတေယာက္သည္ မိမိ ႐ိုးကိုးရာ ဘာသာ၀င္တို႔ကိုသာ ခ်ီးက်ဴးပူေဇာ္၍႕, သူတပါးတို႔၏့ ဘာသာ၀င္ကိုမူ ကဲ့ရဲ႕ ႐ႈတ္ခ်ေလအံ့၊ သို႔မဟုတ္ ထိုသူသည္ မည္သို႔လွ်င္ ငါ့အယူဘာသာ ထင္႐ွားေပၚလြင္ေလမည္နည္း?ဟု မိမိဘာသာ၀င္ ပုဂၢိဳလ္တို႔ိကုိသာ ဧကန္ ခ်ီးက်ဴးေလအံ့၊ ထိုသို႔အားျဖင့္ မိိမိ ဘာသာကို ေပၚလြင္ေစရန္ အဖန္ဖန္ ျပဳလုပ္ေသာ ထိုသူသည္ပင္ မိမိအယူ၀ါဒကို အႀကီးအက်ယ္ ပုထ္ခတ္ဖ်က္ဆီးေလသည္၊ စင္စစ္လိုက္နာဖြယ္မွာ, မည္သို႔လွ်င္ အယူ၀ါဒ႐ွင္တို႔ အခ်င္းခ်င္း တဦးသည္ တဦး၏ တရားကို ၾကားနာသိ႐ွိကုန္ရာမည္နည္း, မည္သို႔လွ်င္ နားေထာင္လုိက္နာျခင္း ျဖစ္ကုန္ရာမည္နည္းဟု မိမိအယူဘာသာ၀င္ အခ်င္းခ်င္း မွ်တညီၫြတ္ရန္ က်င့္ေဆာင္ျခင္းသည္သာ ေကာင္းမြန္ေလသတည္း။
မင္းတကာတို႔ ခ်စ္ၾကည္ ေလးစားအပ္ေသာ အေသာက မင္းတရား၏ အလိုမွာ မည္သို႔လွ်င္ အားလံုး အယူ၀ါဒအသီးသီး ႐ွိသူတို႔မွာ တဦးသည္ တဦး၏ အယူဘာသာ၌ အၾကားအျမင္မ်ားၾက၍, ေကာင္းစားဖြယ္ ျဖစ္ပြားကုန္ရာမည္နည္း’ဟူေသာ သေဘာထားသာ ျဖစ္ေခ်၏၊ အမွန္ကား မိမိတို႔ ႏွစ္သက္ၾကည္ညိဳသည့္ ဘာသာအယူ၀ါဒကိုသာ လိုက္နာက်င့္ေဆာင္ေစခြင့္႐ွိ၏၊ မင္းတကာတို႔ ခ်စ္ၾကည္ ေလးစားအပ္ေသာ အေသာက မင္းတရားျမတ္သည္ အယူဘာသာျခားတို႔အား ေပးကမ္းစြန္႔ႀကဲးမႈ ပူေဇာ္ၿခီးျမႇင့္မႈကို ျပဳျခင္းသည္ နတ္႐ြာနိဗၺာန္အက်ိဳးငွာဟူ၍ မထင္မွတ္ေခ်၊ စင္စစ္ကား ထိုဘာသာျခားပုဂၢိဳလ္တို႔၏့ ဂုဏ္ႏွင့္အင္အား တိုးပြားျခင္း ျဖစ္ရာ၏ဟု ထင္မွတ္၍႕သာ လႉဒါန္းပူေဇာ္ေတာ္မူ၏၊ ထိုအယူ၀ါဒျခားတို႔၏့ ဂုဏ္ႏွင့္အင္အားတိုးပြားရန္အတြက္ ထိုသူတို႔အတြင္း၌ မ်ားစြာကုန္ေသာ တရားႀကီးၾကပ္အမတ္ႀကီးတို႔ကို၎, မိန္းမအထိန္း-အၾကပ္အမတ္ႀကီးတို႔ကို၎ စကားမူလ-အေျခခံ သံေတာ္ဆင့္တို႔ကို၎, ထုိမွတပါး အျခားဂိုဏ္းအဖြဲ႕မ်ားစြာတို႔ကို၎, ငါမင္းျမတ္ အျပန္႔အႏွံ႔ ခြဲးခန္႔ထားေတာ္မူအပ္ကုန္ၿပီ၊ ဤသည္လွ်င္ ဤသို႔ ျပဳလုပ္ရျခင္းအတြက္ မိမိအယူ၀ါဒ၏့ တိုးပြားျခင္း, တရားေတာ္၏့ ေပၚလြင္ျခင္းအက်ိဳး ျဖစ္သတည္း။
(အေသာကမင္းတရားႀကီး၏ အေသာကေက်ာက္စာေတာ္-အ႐ွင္အာဒိစၥ၀ံသ)

နတ္တို႔ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ ပိယဒသီမင္းႀကီးသည္ ခပ္သိမ္းေသာ အယူ၀ါဒဂိုဏ္းသား ရေသ့ ရဟန္းတို႔ႏွင့္ အိမ္ရာေထာင္သူတို႔အား လႉဖြယ္တို႔ျဖင့္၎ ပူေဇာ္ဖြယ္အမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔ျဖင့္၎ ခ်ီးျမႇင့္ပူေဇာ္ေတာ္မူ၏။ သို႔ရာတြင္ ဤသို႔ လႉဒါန္းပူေဇာ္ျခင္းတို႔သည္ တရား၏ အႏွစ္သာရ တိုးပြားျခင္းေလာက္ ခပ္သိမ္းေသာ ၀ါဒီဂိုဏ္းသားတို႔အဖို႔ အက်ိဳးမမ်ားဟု နတ္တို႔ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ မင္းႀကီး ယူဆေတာ္မူ၏။
တရား၏ အႏွစ္သာရတိုးပြားျခင္းဆိုသည္မွာလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳး႐ွိ၏။ ထိုတြင္ ႏႈတ္လွ်ာကို ေစာင့္ထိ္န္းျခင္းသည္ အရင္းခံ ျဖစ္၏။ အဘယ္သို႔ ႏႈတ္္လွ်ာကို ေစာင့္ထိန္းရမည္နည္းဆိုေသာ္ မိမိဂိုဏ္းကို ခ်ီးက်ဴး၍ တပါးဂိုဏ္းတို႔အား ကဲ့ရဲ႕ျခင္း ခ်ဳပ္ခ်ယ္ျခင္း ႐ႈတ္ခ်ျခင္း မျပဳရာ။
အခါအခါႏွင့္ေလ်ာ္စြာ တပါးဂိုဏ္းသားတို႔အားလည္း ေလ်ာက္ပတ္စြာ ပူေဇာ္အပ္၏။ ဤသို႔ျပဳသည္႐ွိေသာ္ မိမိဂိုဏ္းကို အလြန္ ခ်ီးျမႇင့္၍ တပါးဂိုဏ္းအားလည္း ေက်းဇူးျပဳသည္ မည္၏။ ဤသို႔ မျပဳသည္႐ွိေသာ္ မိ္မိ္ဂိုဏ္းကို ဖ်က္ဆီး၍ တပါးဂိုဏ္းအား အက်ိဳးမဲ့ ျပဳသည္မည္၏။
အၾကင္သူသည္ မိ္မိဂိုဏ္းကို ၾကည္ညိဳေသာအားျဖင့္ မိမိဂိုဏ္းကို ထင္ေပၚစိမ့္ေသာငွာ တပါးဂိုဏ္းအား ကဲ့ရဲ႕႐ႈံႈႈ႕ခ်၍ မိမိဂိုဏ္းအား ခ်ီးက်ဴး၏။ ထိုသူသည္ ဤသို႔ ခ်ီးက်ဴးျခင္းျဖင့္ မိမိ ဂိုဏ္းကို လြန္ကဲစြာ ဖ်က္ဆီးပိ၏။
တဂိုဏ္းႏွင့္တဂိုဏ္း အညီအၫြတ္႐ွိျခင္းသည္ ေကာင္း၏။ သို႔မွသာ တဂိုဏ္း၏တရားကို အျခားတဂိုဏ္းက ၾကားနာရ၍ ႐ိုေသေလးစားေပအ့့ံ။
ခပ္သိမ္းေသာ ဂိုဏ္းသားတို႔သည္ အၾကားအျမင္ႏွင့္ ျပည့္စံု၍ ေကာင္းျမတ္ေသာ ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ျခင္းသို႔ ေရာက္သည္ကို နတ္တို႔ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ မင္းႀကီး အလို႐ွိေတာ္မူ၏။
မည္သည့္ ဂိုဏ္း၌မဆို ၾကည္ညိဳကိုးကြယ္သူတို႔သည္ ဤသို႔ ေဟာေျပာရာ၏။
လႉဒါန္းပူေဇာ္ျခင္းတို႔သည္ ခပ္သိမ္းေသာ ဂိုဏ္းတို႔၌ တရား၏ အႏွစ္သာရတိုးပြားျခင္းေလာက္ အက်ိဳးမမ်ားဟု နတ္တို႔ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ မင္းႀကီး ထင္မွတ္ေတာ္မူ၏။ ဤအက်ိဳးငွာ မ်ားစြာေသာ တရားအမတ္ႀကီးမ်ား မိန္းမမ်ားအား အထူးေစာင့္ေ႐ွာက္သည့္ အမတ္ႀကီးမ်ား ကေလးမ်ားအား သြန္သင္သည့္ အရာ႐ွိမ်ားႏွင့္ အျခားအမႈထမ္းမ်ားသည္ ေဆာင္႐ြက္လ်က္ ႐ွိၾကကုန္၏။
ဤသို႔ ေဆာင္႐ြက္ျခင္း၏ အက်ိဳးသည္ကား မိမိဂိုဏ္းလွ်င္ တိုးတက္ႀကီးပြားျခင္းႏွင့္ တရားေတာ္ ထြန္းလင္းေတာက္ပျခင္းျဖစ္၏။
(အေသာကေက်ာက္စာမ်ား-ဦးဖိုးလတ္)

'His Sacred and Gracious Majesty the King does reverence to men of all sects, whether ascetics or householders, by gifts and various forms of reverence.
His Sacred Majesty, however, cares not so much for gifts or external reverence as that there should be a growth of the essence of the matter in all sects.
The growth of the essence of the matter assumes various forms, but the root of it is restraint of speech, to wit, a man must not do reverence to his own sect or disparage that of another without reason. Depreciation should be for specific reasons only, because the sects of other people all deserve reverence for one reason or another.
By thus acting a man exalts his own sect, and at the same time does service to the sects of other people. By acting contrariwise a man hurts his own sect, and does disservice to the sects of other people. For he who does reverence to his own sect while disparaging the sects of others wholly from attachment to his own. With intent to enhance the splendor of his own sect, in reality by such conduct inflicts the severest injury on his own sect.
Concord, therefore, is meritorious, to wit, hearkening and hearkening willingly to the Law of Piety as accepted by other people. For this is the desire of His Sacred Majesty that all sects should hear much teaching and hold sound doctrine.
Wherefore the adherents of all sects, whatever they may be, must be informed that His Sacred Majesty does not care so much for gifts or external reverence as that there should be growth in the essence of the matter and respect for all sects. For this very purpose are employed the Censors of the Law of Piety, the Censors of the Women, the (?) Superintendents of pastures, and other [official] bodies. And this is the fruit thereof the growth of one's own sect and the enhancement of the splendor of the Law of Piety.'
(Asoka, the Buddhist Emperor of India- V. A. Smith)

အေသာကရဲ႕ အကၡရာမ်ား-၁၁

2008-04-19T17:25:00.006+05:30

“အပါ႐ုတာ ေတသံ အမတႆ ဒြါရာ”
အၿမိဳက္နိဗၺာန္တံခါးကို ပိတ္မထားပါဘူးလို႔ ျမတ္ဗုဒၶ မိန္႔မွာခဲ့တယ္။

ၾကာ႐ံုေတာမွာေတာ့…
တစ္ခ်ိဳ႕က ေရထဲမွာ ျမဳတ္လို႔။
တစ္ခ်ိဳ႕က ေရျပင္မွာ ေပၚ႐ံုေပၚလို႔..
တစ္ခ်ိဳ႕က ကားကားစြင့္စြင့္ ပြင့္လို႔…
မတူညီေသာ အဇၩာသယမ်ားနဲ႔…။

ဒီပံုေလးကို ပန္ဒိုရာ့ဆီက မေျပာမဆိုနဲ႔ ခဏငွားလာတာ။

ေဒ၀ါနံ ပိေယာ ပိယဒသီ ရာဇာ ဧ၀ံ အာဟ, နထိ ဧတာရိသံ ဒါနံ, ယာဒိသံ ဓံမ ဒါနံ, ဓံမ သံသၱေ၀ါ ၀ါ ဓံမ သံ၀ိဘာေဂါ ၀ါ ဓံမ သံဗံေဓာ ၀ါ၊ တၾတ ဣဒံ ဘ၀တိ ဒါသ-ဘဋကမွိ သမ်ာပဋိ ပတိ, မာတာ ပိတုသု သာဓု သုသူသာ, မိတသံထုတ-နာတိ က်ာနံ, သမဏ ျဗာဟၼဏာနံ သာဓု ဒါနံ, ပါဏာနံ အနာရံေဘာ သာဓု၊ ဧတံ ၀တဗ်ံ ပိတိနာ ပိ ပုေၾတန ပိ မာတိနာ ပိ သြာမိေကန ပိ မိၾတ-သံထုတ-ဉာတိေကန ပိ အာ၀ ပဋိ၀ိသိေယန ပိ၊ ဣဒံ သာဓု, ဣဒံ ကတဗ်ံ၊ ေသာ တထာ ကရံေတာ ဟိဓ ေလာကိေက် စ သုခံ အာေရာေဓာ ေဟာတိ, ပရၾတ စ အနတံ ပုဏံ ပသဝတိ ေတန ဓံမဒါေနန။

မင္းတကာတို႔ ခ်စ္ၾကည္ ေလးစားအပ္၍႕ ပိယဒႆီဟု ၀ွ႔ဲခ်ီ-ခပ္ႏွိပ္ အ႐ွင္မဟာကႆပ မေထရ္ျမတ္၏့ ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ကို ခံယူ-ရ႐ွိေသာ အေသာက မင္းၾတားျမတ္သည္ ဤသို႔ မိန္႔ႁမြက္ေတာ္မူေလၿပီ၊ တရားေတာ္ ႀကီးပြားေရးအတြက္ လွဴဒါန္းျခင္း, တရားေတာ္ တိုးပြားေရးအတြက္သာ ဆက္ဆံေရာေႏွာျခင္း, တရားသျဖင့္သာ ခြဲးျခမ္းေ၀ဖန္ျခင္း, တရားႏွင့္သာ စပ္ဆိုင္ျခင္း-- ဤအေရးမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ လွဴဒါန္းျခင္းမ်ိဳးႏွင့္ တူတန္ညီမွ်ေသာ ေပးကမ္းျခင္း ဒါနမည္သည္ မ႐ွိ၊ ထိုအေရး၌ ဤဆိုလတၱံ႕ကား တရားက် ဆက္ဆံနည္း ျဖစ္၏။ ကၽြန္-အမႈလုပ္ သူခစားမ်ား၌ ေကာင္းမြန္စြာ က်င့္ျခင္း, အမိအဘတို႔ စကားကုိ ေကာင္းမြန္စြာ လိုက္နာျခင္း, အေဆြခင္ပြန္း ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူ, ဉာတိသဂၤဟတို႔၏ စကားကို နာယူျခင္း, ရဟန္း ပုဏၰား သူေတာ္ သူျမတ္တို႔အား ေကာင္းစြာ ၾကည္ျဖဴ ေပးလွဴျခင္း, သတၱ၀ါမ်ားကို မသတ္ျဖတ္ မညႇင္းဆဲးမူ၍႕ သူေတာ္ေကာင္းျဖစ္ျခင္း- ဤသည္လွ်င္ တရားမွန္ေသာ ဆက္ဆံေရး ဓမၼဒါနတည္း။
ယင္းသို႔ ၫႊန္ျပခဲ့သည့္ တရားႏွင့္ ညီၫြတ္စြာ ဆက္ဆံျခင္း ဓမၼဒါနကို အမိအဘ သားသမီး အ႐ွင္သခင္ အေဆြခင္ပြန္း ခ်စ္ကၽြမ္း၀င္သူ, ေဆြမ်ိဳးသားျခင္းတို႔ အေပၚ၌၎, အိမ္နီး၀န္းက်င္ျဖစ္သူတို႔ အေပၚတြင္၎, က်င့္ေဆာင္လိုက္နာသင့္ေလသည္၊ ဤဓမၼဒါနမွာ ေကာင္းမြန္လွ၍႕ ၎က္ု ျပဳက်င့္အပ္ေလသည္။ ဤသည့္ ဓမၼဒါနကို လိုက္နာျပဳက်င့္သူသည္ ဤပစၥကၡဘ၀၌လည္း ခ်မ္းသာကို နစ္လို၀မ္းေျမာင္ရ၍႕ ေနာင္ဘ၀၌လည္း ထိုဓမၼဒါန တရားက် လွဴဒါန္းေရးျဖင့္သာ ေျမာက္ျမားစြာ ေကာင္းမႈမ်ား တိုးပြားေလရာသတည္း။
(အေသာကမင္းတရားႀကီး၏ အေသာကေက်ာက္စာေတာ္-အ႐ွင္အာဒိစၥ၀ံသ)

နတ္တို႔ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ ပိယဒသီ မင္းႀကီး ဤသို႔ မိန္႔ေတာ္မူ၏။
ဓမၼဒါနဟူေသာ တရားကို လွဴျခင္း၊ တရားကို ေ၀ငွျခင္း၊ တရားႏွင့္ ဆက္သြယ္ေပးျခင္းတို႔ႏွင့္တူေသာ အလွဴသည္ မ႐ွိ။ ေက်းကၽြန္အေစခံတို႔အား ေကာင္းစြာ ျပဳစုသိမ္းျမန္းျခင္း၊ အမိအဖတို႔အား ႐ိုေသက်ိဳးႏြံျခင္း၊ မိတ္ေဆြအသိအကၽြမ္းေဆြမ်ိဳးတို႔ႏွင့္ ရဟန္းပုဏၰားတို႔အား ေပးကမ္းလွဴဒါန္းျခင္း၊ သတၱ၀ါတို႔အား မႏွိပ္စက္ မသတ္ျဖတ္ျခင္းတို႔သည္လည္း၊ ဤသို႔ေသာ တရားအလွဴပင္ျဖစ္၏။
အဖသည္၎၊ သားသည္၎၊ ညီအစ္ကိုသည္၎၊ အသွ်င္သည္၎၊ မိတ္ေဆြ အသိအကၽြမ္းသည္၎၊ အိမ္နီးခ်င္းသည္၎၊ ဤတရားအလွဴသည္ ေကာင္း၏။ ဤတရားအလွဴကို ျပဳအပ္၏ဟု ေျပာေဟာရာ၏။
ဤသို႔ ျပဳသည္႐ွိေသာ္ ဤေလာက၌ ခ်မ္းသာကို ရ၍ တမႏြန္၌လည္း ထိုတရားအလွဴျဖင့္ အတိုင္းမသိေသာ ကုသုိလ္ကို ျဖစ္ေစေသး၏။
(အေသာကေက်ာက္စာမ်ား-ဦးဖိုးလတ္)

ေဒ၀ါနံပိယ ပိယဒသီမင္းသည္ ဤသို႔ မိန္႔ၾကား၏၊ တရားအလွဴ, တရားအက်င့္, တရားေ၀ဖန္ျခင္း, တရားႏွင့္ စပ္လ်ဥ္းျခင္းတို႔ႏွင့္ တူမွ်ေသာ အလွဴဒါန တစံုတရာမ႐ွိ၊ ဤတရားအလွဴဟူသည္မွာ ေက်းကၽြန္အခစားတို႔၌ ေကာင္းစြာ ၾကည့္႐ႈျခင္း၊ မိဖတို႔၌ ေကာင္းစြာ ဆည္းကပ္ကိုးကြယ္ျခင္း, အေဆြခင္ပြန္း, အသိ, အကၽြမ္း, ေဆြမ်ိဳး, ဉာတကာ, ရဟန္း, ပုဏၰားတို႔၌ ေကာင္းစြာ ေပးလွဴျခင္း, သတၱ၀ါတို႔ကို မသတ္ျဖတ္ မညႇင္းဆဲျခင္း အလံုးစံုတို႔ ျဖစ္၏။
ထို႔ေၾကာင့္ တရားအလွဴကို မိဖ, ညီအကို, ေမာင္ႏွမ, အ႐ွင္သခင္, အေဆြခင္ပြန္း, အသိအကၽြမ္း,ေဆြမ်ိဳးဉာတကာတို႔ႏွင့္ အိမ္နီးခ်င္းတို႔သည္ “ဤတရားအလွဴသည္ မြန္ျမတ္သည္ ျဖစ္၍ ေကာင္းစြာ ျပဳသင့္သည္”ဟု ေျပာေဟာၾကရမည္။ ထို႔ျပင္ “တရားအလွဴသည္ ယခုလည္း ခ်မ္းသာအလံုးစံု ျပည့္စံု၍ ေနာင္လည္း ဤတရားအလွဴေၾကာင့္ အတိုင္းမ႐ွိ ေကာင္းမႈ ျဖစ္မည္”ဟု ေဟာေျပာၾကရမည္။
(သိရီဓမၼာေသာကမင္းတရားႀကီး၏ ကိုးတိုင္းကိုးဌာန ဗုဒၶဓမၼႏိုင္ငံေတာ္-ဦးေသာ္ဇင္)

Thus saith His Sacred and Gracious Majesty the King: ' There is no such almsgiving as is the almsgiving of the Law of Piety, friendship in piety, liberality in piety, kinship in piety.
Herein does it consist in proper treatment of slaves and servants, in hearkening to father and mother, in giving to friends, comrades, relations, ascetics, and
Brahmans, in abstaining from the sacrificial slaughter of living creatures.
This ought to be said by father, son, brother, master (omitted by G.), friend, or comrade, nay, even by a neighbor “This is excellent, this ought to be done."
Acting thus a man both gains this world and in the other world produces endless merit, by means of this almsgiving of piety.'
(Asoka, the Buddhist Emperor of India- V. A. Smith)

Thus saith His Sacred and Gracious Majesty the King: There is no such gift as the gift of Dharma, acquaintance in Dharma, or the distribution of Dharma, or kinship in Dharma. It is as follows: proper treatment of slaves and servants, obedience to mother and father, liberality to friends, companions, relations, Brahmana and Sramana ascetics, and abstention from slaughter of living creatures for sacrifice.
This is to be preached by father, son, brother, master, friend, comrade, or neighbor that this is commendable, this should be accepted as duty. Thus doing, one gains this world while infinite merit occurs in the world beyond by this dharma-dana.
(Asoka-R.K. Mookerji)

Thus, speaks the Beloved of the Gods, the kings Piyadassi: There is no gift comparable to the gift of Dhamma, the praise of Dhamma, the sharing of Dhamma, fellowship in Dhamma. And this is—good behavior towards slaves and servents, obedience to mother and father, generosity towards friends, acquaintances, and relatives and towards sramanas and brahmanas and abstention from killing living beings. Father, son, brother, master, friend, acquaintance, relative, and neighbor should say, ‘this is good, this we should do’. By doing so, there is gain in this world, and in the next there is infinite merit, through the gift of Dhamma.
(Asoka and the decline of the Mauryas- Romila Thapar)

Thus saith king Priyadarsi, the Beloved of the Gods: There is no gift as gift of Dhamma, acquaintance in Dharma (no such distribution) as the distribution of Dharma (or kinship) as kinship of Dharma. It includes “proper treatment of slaves and servants, hearkening to mother and father, obligation to friends, companions, relatives, Brahmanas and Sramanas and non-violence of animals.” This should be said by a father, a son, a brother, a master, a friend, an acquaintance (and) even by a neighbor “this is desirable and this should be done.” Doing thus one gains this world and attains endless merit in the next world due to this gift of Dharma.
(Inscriptions of Asoka- N. P. Rastogi)

အေသာကရဲ႕ အကၡရာမ်ား-၁၀

2008-04-18T18:35:00.002+05:30

ေက်ာက္စာေတြ ၁၀-ခု ႐ွိသြားၿပီ။ ေ႐ွးေဟာင္းသုေတသနက ဆရာေတြကေတာ့ ဘယ္လိုေနလဲ မသိဘူး။ ဘီစီ ၃ရာစုက သေဘာတရားေတြကို ခံစားရတာ နည္းနည္း ေမာတယ္။ ဒီေက်ာက္စာေတြ ဖတ္ရတာ ဖုန္တေထာင္းေထာင္းနဲ႔ ေတာလမ္းမွာ လွည္းၾကမ္း ဒုန္းစိုင္းေမာင္းေနရတာနဲ႔ မတူဘူး။ F1 ၿပိဳင္ပြဲက twist-turnမ်ားတဲ့ trackမွာ Ferrariကို ultra-speedနဲ႔ ေမာင္းေနရသလိုပဲ။

ေဒ၀ါနံ ပိေယာ ပိယဒသိ ရာဇာ ယေသာ ၀ါ ကိတိ ၀ါ န မဟာထာ’ ဝဟံ မနတိ၊ အညၾတ ယံ ပိ ယေသာ ၀ါ ကိတိ ၀ါ ဣဆတိ, တဒတြာေယ အာယတိေက စ ေမ ဇေနာ ဓံမ-သုသူသံ သုသူသတု ေမ’တိ, ဓံမ၀တံ ၀ါ အႏုဝိဓိယတု ေမ’တိ, ဧတကာေယ ေဒ၀ါနံ ပိေယာ ပိယဒသိ ရာဇာ ယေသာ ၀ါ ကိတိ ၀ါ ဣဆတိ၊ ယံ သ ကႎစိ ပလာကမတိ ေဒ၀ါနံ ပိေယာ ပိယဒသိ ရာဇာ, တံ သဝံ ပါလႀတိကာယ ၀ါ, ကႎတိ သကေလ အပပလိသေ၀ ဟုေ၀ယာ’တိ၊ ဧသ တု ပလိသေ၀, ယံ အပုံနံ၊ ဒုကလံ စ ေခါ ဧတံ ခုဒေကန ၀ါ ဇေနန, ဥသေဋန ၀ါ အဉ ၾတ အေဂန ပလာကေမန၊ ဧ၀ံ စ ပလိစဇိတြာ ဧတံ စ ေခါ ခုဒေကန ၀ါ ဥသေဋန ၀ါ ဒုကလံ။

မင္းတကာတို႔ ခ်စ္ၾကည္ ေလးစားအပ္၍႕ ပိယဒႆီဟု ၀ွ႔ဲခ်ီ-ခပ္ႏွိပ္ အ႐ွင္မဟာကႆပ မေထရ္ျမတ္၏့ ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ကို ခံယူ-ရ႐ွိေသာ အေသာက မင္းၾတားျမတ္သည္ (အလွဴဒါန စသည္အတြက္ ရအပ္သည့္) အေႁခြအေ႐ြကိုျဖစ္ေစ, အေက်ာ္အေစာကိုျဖစ္ေစ, ျမင့္ျမတ္ထူးကဲေသာ အက်ိဳးႀကီးျဖစ္သည္ဟု ထင္ျမင္စြဲးယူခ်က္ ႏွစ္လံုးထား႐ွိေတာ္ မမူ၊ ထိုဆိုခဲ့သည့္ အၿခံအရံ အေက်ာ္အေစာမ်ားကို လိုလားေတာင့္တျခင္းမွ ကင္းစင္ေ႐ွာင္႐ွားကာသာ, စင္စစ္လွ်င္ ဤပစၥကၡဘ၀၌ ေနာင္အခါ ငါ၏့ တိုင္းသားျပည္သူအေပါင္းသည္ တရားနည္းလမ္းက် လိုက္နာ က်င့္ေဆာင္ၾကေစေသာဟု၎, ငါမင္းတရား၏့ တရားႏွင့္ ညီေသာ အက်င့္ေကာင္းကို ေနာက္ထပ္ လိုက္နာျပဳလုပ္ၾကေစေသာ ဟု၎, ဤမွ် အက်ိဳးသြားကို ေတာင့္တေမွ်ာလင့္၍႕သာ မင္းတကာတို႔ ခ်စ္ၾကည္ ေလးစားအပ္၍႕ ပိယဒႆီဟု ၀ွ႔ဲခ်ီ-ခပ္ႏွိပ္ အ႐ွင္မဟာကႆပ မေထရ္ျမတ္၏့ ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ကို ခံယူ-ရ႐ွိေသာ အေသာက မင္းၾတားျမတ္သည္ အေႁခြအရံကို၎, အေက်ာ္အေစာကို၎ လိုလားေတာ္မူရေခ်၏။
စင္စစ္ေသာ္ကား မင္းတကာတို႔ ခ်စ္ၾကည္ ေလးစားအပ္၍႕ ပိယဒႆီဟု ၀ွ႔ဲခ်ီ-ခပ္ႏွိပ္ အ႐ွင္မဟာကႆပ မေထရ္ျမတ္၏့ ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ကို ခံယူ-ရ႐ွိေသာ အေသာက မင္းၾတားျမတ္သည္ (ဒါနေရး သီလေရးဆုိင္ရာ) အရပ္ရပ္ ျပဳလုပ္အားစိုက္သမွ် အားလံုးသည္ မည္သို႔ေသာ နည္းျဖင့္ ဤေလာက ျငစ္ေၾကးေဘးရန္ ဥပဒၵေ၀ါအားလံုး ကင္းစင္ျခင္း ျဖစ္ႏိုင္ရာသနည္းဟု ဤေလာက ၃ပါးကို လြန္ေျမာက္၍႕ ဘ၀ၿငိမ္းေအးရာ နိဗၺာန္ကမ္းသို႔ ဆိုက္ေရာက္ရန္သာ ျဖစ္ေပ၏။ စိစစ္ ဆိုျပျပန္ေသာ္, ဒါန သီလ စေသာ ေကာင္းမႈမွတပါး ဒုစ႐ိုက္-ဒုရာဇီ၀ အလုပ္မ်ားသည္ ဧကန္ အားျဖင့္ နိဗၺာန္၏့ အေႏွာင့္အ႐ွက္ သံသရာတြင္း နက္ေၾကာင္း ေဘးဥပဒ္မ်ား ျဖစ္ေလသည္။ အမွန္ဆိုလွ်င္ ဤဒုစ႐ိုက္မွ ၾကည္ေ႐ွာင္ျခင္း, သုစ႐ိုက္ကို ပြားစီးေစျခင္းသည္ ေသးသိမ္ ယုတ္က်သူ႔အတြက္ ျဖစ္ေစ, ႀကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္သူ႔အတြက္ျဖစ္ေစ ဤသို႔ စြန္႔စား ျပဳလုပ္ရန္ ထက္သန္ေသာ လံု႔လႏွင့္ ကင္း၍ ခဲးယဥ္းစြာ ျဖစ္ေခ်၏။ မွန္လွ၏။ ယင္းသို႔ ဒုစ႐ိုက္မွ ၾကည္ေ႐ွာင္၍႕ သုစ႐ိုက္ကို ျပဳက်င့္ျခင္းသည္ ယုတ္နိမ့္သူ ျဖစ္ေစ, ႀကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္သူျဖစ္ေစ ခဲးလွသည္သာတည္း။
(အေသာကမင္းတရားႀကီး၏ အေသာကေက်ာက္စာေတာ္-အ႐ွင္အာဒိစၥ၀ံသ)

ဖုန္းတန္ခိုး အေက်ာ္အေစာတို႔သည္ တမႏြန္ေလာက၌ အက်ိဳးႀကီးသည္ဟု နတ္တို႔ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ ပိယဒသီမင္းႀကီး ထင္မွတ္ေတာ္ မမူ။
အလို႐ွိအပ္ေသာ ဖုန္းတန္ခိုး အေက်ာ္အေစာတို႔သည္ကား ယခုမ်က္ေမွာက္ႏွင့္ ေနာင္အနာဂတ္ ကာလတို႔၌ လူတို႔သည္ ၾကားနာအပ္ေသာ တရားကို ၾကားနာ၍ က်င့္ေဆာင္အပ္ေသာ တရားကို လိုက္နာက်င့္ေဆာင္ အံ့ေသာငွါသာလွ်င္ ျဖစ္၏ ဤအလို႔ငွါသာလွ်င္ နတ္တို႔ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ ပိယဒသီမင္းႀကီးသည္ ဖုန္းတန္ခိုး အေက်ာ္အေစာကို အလို႐ွိ၏။
နတ္တို႔ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ ပိယဒသီမင္းႀကီး အားထုတ္ေတာ္မူသ၍ သည္ကား တမႏြန္ေလာကအဖို႔္သာလွ်င္ကတည္း။ အဘယ္အလို႔ငွါနည္း။ ခပ္သိမ္းေသာ သူတို႔အား ဆုတ္ယုတ္ပ်က္ဆီးျခင္းမွ ကင္းလြတ္ေစရန္ျဖစ္၏။ အကုသိုလ္တို႔သည္ပင္ ဆုတ္ယုတ္ ပ်က္စီးျခင္းတု႔ိ႔ေပတည္း။ ဤသို႔ဆုတ္ယုတ္ပ်က္စီးျခင္းမွ ကင္းလြတ္ျခင္းငွါ ေဆာင္႐ြက္ရန္ကား ငယ္သူတို႔ အဖို႔ေသာ္၎ ျမင့္ျမတ္သူတို႔ အဖို႔ေသာ္၎ မလြယ္လွေပ။ အႂကြင့္မဲ့ စြန္႔လႊတ္၍ အစြမ္းကုန္ အားထုတ္ျခင္းႏွင့္ ကင္း၍မျဖစ္။ ျမင့္ျမတ္သူတို႔ အဖို႔ပင္ ခဲယဥ္းေခ်၏တကား။
(အေသာကေက်ာက္စာမ်ား-ဦးဖိုးလတ္)

ေဒ၀ါနံပိယ ပိယဒသီမင္းသည္ အၿခံ, အရံ အေက်ာ္အေစာကို တစံုတရာ ႀကီးက်ယ္သည္ဟု မယူဆ။ ငါ၏ လူမ်ားသည္ ယခုႏွင့္ ေနာင္အခါ ၾကားနာသင့္ေသာတရားကို ၾကားနာရ၍ က်င့္ေဆာင္သင့္ေသာ တရားကို က်င့္ေဆာင္ရန္ အတြက္သာ ေဒ၀ါနံပိယ ပိယဒသီမင္းသည္ အၿခံအရံ, အေက်ာ္အေစာကို အလို႐ွိျခင္းျဖစ္၏။
ထိုမွတပါး ေဒ၀ါနံပိယ ပိယဒသီမင္း၏ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္မႈ ဟူသမွ်သည္ လြတ္ေျမာက္ျခင္းအတြက္သာ ျဖစ္၏။ အသို႔နည္း။ လူအားလံုး အျပစ္ကင္းရန္ပင္တည္း။ အျပစ္ဟူသည္မွာ မေကာင္းမႈျဖစ္၏။ အလံံုးစံုကို အကုန္ စြန္႔လႊတ္ေသာ္လည္း ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈ မ႐ွိပါလွ်င္ လူငယ္ျဖစ္ေစ လူႀကီးျဖစ္ေစ အျပစ္ကင္းရန္ ခဲယဥ္း၏။ လူႀကီးလူေကာင္းတို႔ပင္ အျပစ္လြတ္ရန္ ခဲယဥ္း၏။
(သိရီဓမၼာေသာကမင္းတရားႀကီး၏ ကိုးတိုင္းကိုးဌာန ဗုဒၶဓမၼႏိုင္ငံေတာ္-ဦးေသာ္ဇင္)

'His Sacred and Gracious Majesty the King does not believe that glory or renown brings much profit unless in both the present and the future my people obediently hearken to the Law of Piety and conform to its precepts. For that purpose only does His Sacred and Gracious Majesty the King desire glory or renown.
Whatsoever exertions His Sacred and Gracious Majesty the King makes, all are for the sake of the life hereafter, so that every one may be freed from peril, and that peril is vice.
Difficult, verily, it is to attain such freedom, whether by people of low or of high degree, save by the utmost exertion, giving up all other aims. That, however, for him of high degree is difficult.'
(Asoka, the Buddhist Emperor of India- V. A. Smith)

His Sacred and Gracious Majesty the King does not regard glory or fame as bringing much gain except that whatever glory or fame he desires, it would be only for this that the people might in the present time and in the future should practice obedience to Dharma and conform to the observances of Dharma. For this purpose does His Sacred and Gracious Majesty the King wish for glory or fame.
And what little he exerts himself, that is all for the hereafter, and in order that all may be free from confinement (or bondage). And this is bondage, viz., sin. This is, indeed, difficult of achievement by the lowly or high in rank except by strenuous preliminary effort, renouncing all. But among these (two), it is the more difficult of achievement by the person of superior rank.
(Asoka-R.K. Mookerji)

The Beloved of the Gods, the king Piyadassi, sets no great store by fame or glory, except in, that he desires fame and glory both now and in the future, in order that his people may obey Dhamma with obedience and follow the way of Dhamma. To this extent the Beloved of the Gods desires fame and glory. Whatever effort the Beloved of the Gods, the king Piyadassi makes, it is all done with a view to the after-life, that all men may escape from evil inclinations, for there can be no merit in evil inclinations. But this is difficult for men, whether humble or highly placed, without extreme effort and without renouncing everything else, and it is particularly difficult for the highly placed.
(Asoka and the decline of the Mauryas- Romila Thapar)

King Priyadarsi, the Beloved of the Gods, does not consider even glory or fame leading to any great gain except when he desire for glory, it is only for the purpose that people might in the present and in the future should render obedience to Dharma and conform to the observances of Dharma. It is for this that, king Priyadarsi, the Beloved of the Gods, desires glory or fame. Whatever efforts king Priyadarsi, the Beloved of the Gods, makes, is for the welfare of life in the other world. Why is it? that all may be free from moral degradation. Moral degradation is, of course, that which is demerit. This is, however, difficult of attainment whether by the lower or higher class of officers except through intense exertion and renouncement of other desires. But out of these two, it is comparatively difficult of performance by an officer of higher rank.
(Inscriptions of Asoka- N. P. Rastogi)

ႏွစ္သစ္ကူးပရိတ္ (သို႔) ေမတၱသုတ္remix

2008-04-17T10:22:00.007+05:30

ၾကားၾကားတိုင္း သတိရပါ
႐ြတ္ဖတ္တိုင္း အမွတ္ရပါ
ေမတၱသုတ္ေတာ္ဟာ
ငါတို႔ရဲ႕ ေတာ္လွန္ေရး သေကၤတ ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။

ကရဏီယမတၳကုသေလန၊ ယႏၲသႏၲံ ပဒံ အဘိသေမစၥ။
သေကၠာ ဥဇူ စ သုဟုဇူ စ၊ သု၀ေစာ စႆ မုဒု အနတိမာနီ။
သႏၲဳႆေကာ စ သုဘေရာ စ၊ အပၸကိေစၥာ စ သလႅဟုက၀ုတၱိ။
သႏၲိိႃႏၵိေယာ စ နိပေကာ စ၊ အပၸဂေဗၻာ ကုေလသြနႏုဂိေဒၶါ။

ဓါးဓါးခ်င္း
ဒုတ္ဒုတ္ခ်င္း
ယွဥ္ၿပိဳင္ထိုးခုတ္ေနမွ မဟုတ္ဘူး
နာက်င္စရာမ်ား ႐ွိတုိင္း
ခံျပင္းစရာမ်ား ႐ွိတိုင္း
ရက္စက္မႈေတြ ႀကံဳေတြ႕ရတိုင္း
တစ္ဂါထာ တစ္၀ါက်ပဲ မင္း႐ြတ္ဆိုလိုက္စမ္းပါ
ေသြးသားထဲ စီးဆင္းသြားတဲ့ ခ်ိဳၿမိန္မႈနဲ႔
ေမတၱသုတ္ေတာ္ဟာ
ငါတို႔ရဲ႕ ေတာ္လွန္ေရး နိမိတ္ပံု ျဖစ္တယ္။

န စ ခုဒၵမာစေရ ကိၪၥိိ၊ ေယန ၀ိညဴ ပေရ ဥပ၀ေဒယ်ဳံ။
သုခိေနာ၀ ေခမိေနာ ေဟာႏၲဳ၊ သဗၺသတၱာ ဘ၀ႏၲဳ သုခိတတၱာ။

ေၾကကြဲတတ္ရင္
အနီေရာင္ စြန္းထင္းခဲ့တဲ့ ေဗာဓိေညာင္ေတြအတြက္
ေျမခခဲ့ရတဲ့ ဦးေခါင္းေတာ္ေတြအတြက္
ေၾကကြဲလို္္က္အံုး
တစ္လွမ္းခ်င္းလွမ္းတဲ့ ေျခလွမ္းေတြအတြက္
တစ္ပိုဒ္ခ်င္း သရဇၥ်ယ္တဲ့ သံစဥ္ေတြအတြက္
၀မ္းနည္းလိုက္အံုး။

ေယ ေကစိ ပါဏဘူတတၳိ၊ တသာ ၀ါ ထာ၀ရာ ၀န၀ေသသာ။
ဒီဃာ ၀ါ ေယ၀ မဟႏၲာ ၊ မဇၩိမာ ရႆကာ အဏုကထူလာ။

လူမဆန္တဲ့ ရက္စက္မႈေတြၾကားမွာ
“ကရဏီယ”ကို ႐ြတ္ဖတ္ရင္း
“န ပေရာပရံ”ကို သရဇၥ်ယ္ရင္း
ေသြးပြက္ပြက္အန္ခဲ့ရၿပီ။

ဒိ႒ာ ၀ါ ေယ၀ အဒိ႒ာ ၊ ေယ ၀ ဒူေရ ၀သႏၲိ အ၀ိဒူေရ။
ဘူတာ ၀ သမၻေ၀သီ ၀ ၊ သဗၺသတၱာ ဘ၀ႏၲဳ သုခိတတၱာ။

သုတ္ေတာ္ရဲ႕ ပါဒတိုင္း ပါဒတိုင္းမွာ
ေသြးစြန္းေနတဲ့ က်ည္ဆန္ေတြ ႐ွိတယ္
သုတ္ေတာ္ရဲ႕ အကၡရာတစ္လံုခ်င္းမွာ
မိစၦာေတြရဲ႕ စစ္ဖိနပ္ဒဏ္ရာေတြ ႐ွိတယ္
နာနာက်င္က်င္ ခံစားလိုက္အံုး
ေမတၱသုတ္ေတာ္ဟာ
ေတာ္လွန္ေရးရဲ႕ ေသြးစက္ေတြ ျဖစ္တယ္။

န ပေရာ ပရံ နိကုေဗၺထ၊ နာတိမေညထ ကတၳစိ န ကိၪၥိိ။
ဗ်ာေရာသနာ ပဋိဃသညာ၊ နာညမညႆ ဒုကၡမိေစၦယ်။

ေတာကိုပဲေရာက္ေရာက္
ၿမိဳ႕မွာပဲေနေန
ဘယ္ေနရာ ဘယ္ကာလမွ ႐ြတ္ဖို႔ မေမ့နဲ႔
ေမတၱသုတ္ေတာ္ဟာ ေတာ္လွန္ေရးရဲ႕ သေကၤတ
ေသြးစြန္းေဗာဓိေညာင္ေတြရဲ႕
စြန္႔လႊတ္္မႈနိမိတ္ပံု
ေၾကေၾကကြဲကြဲ
ငါတို႔ဆက္ၿပီး သရဇၥ်ယ္ၾကအံုးစို႔။

မာတာ ယထာ နိယံ ပုတၱမာယုသာ ဧကပုတၱမႏုရေကၡ။
ဧ၀မၸိ သဗၺဘူေတသု၊ မာနသံ ဘာ၀ေယ အပရိမာဏံ။

ေသနတ္ေတြ တဒိုင္းဒိုင္း ပစ္ႏိုင္မွ
ဓားလွံေတြ တျမျမ ေသြးႏိုင္မွ
ေတာ္လွန္ေရး မဟုတ္ဘူး
ေခတ္သစ္ေတာ္လွန္ေရးဟာ
ညင္ညင္သာသာနဲ႔ ရဲရဲ၀ံ့ ခ်ီတက္ျခင္းပဲ ျဖစ္တယ္
ေၾကေၾကကြဲကြဲ ခံစားရတိုင္း
အစ အလယ္ အဆံုး ဘယ္ေနရာပဲ ႐ြတ္႐ြတ္
ေမတၱသုတ္ဟာ
ေတာ္လွန္ေရးရဲ႕ ကိုယ္စားျပဳ လက္နက္ပဲ။

ေမတၱၪၥ သဗၺေလာကသၼိ၊ မာနသံ ဘာ၀ေယ အပရိမာဏံ။
ဥဒၶံ အေဓါ စ တိရိယၪၥ၊ အသမၺာဓံ အေ၀ရမသပတၱံ။

က်ီးတစ္အုပ္ လန္႔ျဖန္႔သြားပံုလို
ငလ်င္တစ္ခု ျဖတ္လႈပ္သြားသလို
ေျခလွမ္းေလး တစ္လွမ္းပဲလွမ္း
ဂါထာေလးတစ္ပုဒ္ပဲ႐ြတ္
လူ႔မိစၦာေတြ လန္႔ျဖန္႔သြားေစရမယ္္။

တိ႒ံ စရံ နိသိေႏၷာ ၀၊ သယာေနာ ယာ၀တာႆ ၀ိတမိေဒၶါ။
ဧတံ သတိ ံ အဓိေ႒ယ်၊ ျဗဟၼေမတံ ၀ိဟာရမိဓမာဟု။

ဧရာ၀တီဟာ ငါတို႔ျပည္ရဲ႕ နိမိတ္ပံု
ကမၻာမေၾကဟာ ငါတို႔ရဲ႕ အမ်ိဳးသားသီခ်င္း
ေမတၱသုတ္ဟာ ငါတို႔ရဲ႕ ေတာ္လွန္ေရးလက္နက္
ဘယ္လို ရက္စက္မႈနဲ႔မွ တားဆီးလို႔ မရဘူး
ကဲ…နာနာက်င္က်င္ ပရိတ္႐ြတ္ၾကအံုးစို႔။

ဒိ႒ိၪၥ အႏုပဂၢမၼ၊ သီလ၀ါ ဒႆေနန သမၸေႏၷာ။
ကာေမသု ၀ိနယ ေဂဓံ၊ န ဟိ ဇာတုဂၢ ဗၻေသယ် ပုန ေရတီတိ။

ငါတို႔ရဲ႕ ေသြးေၾကာအဆက္ဆက္
ငါတို႔ရဲ႕ သမိုင္းအဆက္ဆက္
ေမတၱာတရားဟာ
ဘယ္ေတာ့မွ ေဟာင္းႏြမ္းမသြားဘူး။

ေမတၱသုတ္ေတာ္ကို ခုဒၵကနိကာယ္, ခုဒၵကပါဌပါဠိေတာ္မွ ကူးယူသည္။
“ေခတ္သစ္ေတာ္လွန္ေရးသေကၤတ”ကို ေမတၱာcampaignမွ ကူးယူသည္။

အေသာကရဲ႕ အကၡရာမ်ား-၉ (အပိုင္း၂)

2008-04-16T18:57:00.005+05:30

“ဟာ…မဂၤလာ မ႐ွိလိုက္တာ”

ဒီလို ဒီလို မေတြ႕မႀကံဳ မခံစားရေစဖို႔….

ေဒ၀ါနံပိယ ပိယဒသီမင္းသည္ ဤသို႔ မိန္႔ၾကား၏။ ဤေလာက၌ လူတို႔သည္ မဂၤလာႀကီးငယ္ ျပဳလုပ္ေနၾက၏။ အနာေရာဂါ ျဖစ္ေသာအခါ ထိမ္းျမားေသာအခါ သားသမီးရေသာအခါ ခရီးထြက္ေသာအခါႏွင့္ အျခားအခါတို႔၌ မဂၤလာႀကီးငယ္ ျပဳလုပ္ေလ့႐ွိၾက၏။ ထိုမွတပါး သားသမီးရေသာ မိန္းမမ်ားသည္ အထူးထူးအေထြေထြ အက်ိဳးမ႐ွိ သိမ္ဖ်င္းေသာ မဂၤလာမ်ားကို ျပဳလုပ္တတ္ၾက၏။ စင္စစ္ ထိုမဂၤလာမ်ားကို ျပဳလုပ္ေသာ္လည္း အက်ိဳး ေက်းဇူးမ႐ွိ။
တရားမဂၤလာသာ အက်ိဳးႀကီး၏။ ယင္းတို႔မွာ ေက်းကၽြန္-သူခစားတို႔အား ေကာင္းစြာ ၾကည့္႐ႈျခင္း, ဆရာသမားတို႔အား ေကာင္းစြာ ဆည္းကပ္ျခင္း, သတၱ၀ါတို႔အား ေကာင္းစြာ ေစာင့္ေ႐ွာက္ျခင္း, ရဟန္းပုဏၰားတို႔အား ေကာင္းစြာပူေဇာ္ျခင္းတို႔ ျဖစ္၏။ ဤနည္းတူစြာ အျခားအလားတူ ျပဳလုပ္ျခင္းတို႔သည္လည္း တရားမဂၤလာမည္၏။ “ဤတရားမဂၤလာသည္ ေကာင္းျမတ္၏။ အလို႐ွိေသာ အက်ိဳးကို ၿပီးေျမာက္ေစ၏”ဟု အဖ,သား, ညီအကို, အ႐ွင္, သခင္, အေဆြ, ခင္ပြန္း, အိမ္နီးခ်င္းတို႔သည္ ေဟာေျပာၾကရမည္။
ထို႔ျပင္ အလွဴဒါနဟူသည္ ေကာင္းျမတ္၏။ ဤေလာက၌ တရားအလွဴ, တရားခ်ီးေျမႇာက္ျခင္းကဲသို႔ေသာ လွဴဒါန္းခ်ီးေျမႇာက္ျခင္းမ်ိဳးမ႐ွိ”ဟု အေဆြ, ခင္ပြန္း, အသိ, အကၽြမ္း, ေဆြမ်ိဳး, ဥာတကာ, အေပါင္းအသင္းတို႔သည္ မျပတ္မလပ္ ေဟာေျပာၾကရမည္။ “ဤတရားမဂၤလာ, တရားအလွဴ, တရားခ်ီးေျမႇာက္ျခင္းတို႔ကို ျပဳသျဖင့္ နတ္႐ြာေရာက္ႏိုင္၏။ ယင္းသို႔ နတ္႐ြာေရာက္ေၾကာင္း အထူးခ်ီးေျမႇာက္ျခင္းမ်ိဳး တစံုတရာမ႐ွိ” ဟုု ေဟာေျပာၾကရမည္။
(သိရီဓမၼာေသာကမင္းတရားႀကီး၏ ကိုးတိုင္းကိုးဌာန ဗုဒၶဓမၼႏိုင္ငံေတာ္-ဦးေသာ္ဇင္)

Thus saith His Sacred and Gracious Majesty the King: People perform various ceremonies. In troubles, marriages of sons and daughters, birth of children, departures from home on these and other (occasions) people perform many different ceremonies. But in such (cases) mothers and wives perform numerous and diverse, petty and worthless ceremonies.
Now ceremonies should certainly be performed. But these bear little fruit. That, however, is productive of great fruit which is connected with Dharma. Herein are these: Proper treatment of slaves and employees, reverence to teachers, restraint of violence towards living creatures and liberality to Brahman and Sramana ascetics. These and such others are called Dharma-mamgalas.
Therefore should it be said by a father, or a son, or a brother, or a master, or a friend, a companion, and even a neighbour: “This is commendable; this is the ceremony to be performed until the purpose thereof is fulfilled; this shall I perform." For those ceremonies that are other than these they are all of doubtful effect. It may achieve that purpose or may not. And it is only for this world. But this ceremonial of Dharma is not of time. Even if one does not achieve that object in this world, in the world beyond is produced endless merit. But if one achieves that purpose in this world, the gain of both results from it that object in this world, and endless merit is produced in the other world by this Dharma-mangala.
(Asoka-R.K. Mookerji)

Thus speaks the Beloved of the Gods, the king Piyadassi: People practice various ceremonies. In illness, at the marriage of sons and daughters, at the birth of children, when going on a journey—on these and on other similar occasions people perform many ceremonies. Women especially perform a variety of ceremonies, which are trivial and useless. If such ceremonies must be performed they have but small results. But the one ceremony which has great value is that of Dhamma. This ceremony includes, regard for slaves and servants, respect for teachers, restrained behavior towards living beings, and donations to sramanas and brahmans---these and similar practices are called the ceremony of Dhamma. So father, son, brother, master, friends, acquaintance, and neighbor should think, “This is virtuous, this is the ceremony I should practice, until my object is achieved.
Or else they should say to themselves: Other ceremonies are doubtful in their effectiveness. They may achieve their objects or they may not, and they are only effective in temporal matters. But the ceremony of Dhamma is effective for all the time, for even if its object is not attained in this life, endless merit is produced for the life to come. But if the object is attained in this life, there is a gain in both respects. For in this life the object is attained, and in the next life, endless merit is produced through that ceremony of Dhamma.
More over, they say: “Giving is good.” But there is no gift on favor comparable to the gift of Dhamma or the favor of Dhamma. So it is essential that a friend, companion, relative, or colleague should advice on all occasions, saying, “This should be done. Through this one can gain heaven”—and what can be more important than to gain heaven?
(Asoka and the decline of the Mauryas- Romila Thapar)

King Piyadarsi, the Beloved of the Gods, said: People observed many rites in sickness, at marriages, on the birth of children and before resuming journey. On these and other similar occasions people observe many rites. On these occasions, women observe many ordinary and useless rites of various nature. Rites should be performed. But rites of this nature are productive of very meager result. That rites, however, is of considerable value which is Dharma-mangala. This includes proper treatment of servants and employees, respect to teachers, non-violence towards living beings and liberality towards Brahmanas and Sramanas. These and other of this type are called Dharma-mingalas. Therefore, it should be said by a father, a son, a brother, a master, a friend or a companion, and even by a neighbors “this is good, this rite should be performed till the aim is achieved, this shall I perform.”
And it has been said, “Gift is good.” But there is no obligation compared to that of Dharma. Therefore, a friend, a well wisher, a relative or a companion out to convince (one another) on these occasions, saying: “it is a duty, it is good, it is possible to gain heaven with it.” And what is more important of attainment through this than the attainment of heaven?
For those ceremonies other than these are all of dubious effect. It may attain success or it may not attain. And it (Dharma-mangala) is not intended for if one does not attain the intended object in the material world, it produces endless merit in the other world. But if the intended object is achieved in this world, the results of both are gained, that object in this world and endless merit in the other world through this Dharma-mangala.
(Inscriptions of Asoka- N. P. Rastogi)

အေသာကရဲ႕ အကၡရာမ်ား-၉ (အပိုင္း၁)

2008-04-16T18:42:00.004+05:30

အတာကူးတဲ့ တန္ခူးလ အခါသမယမွာ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ေအးျမၾကည္သာစြာျဖင့္ ၾကည္ႏူးဆြတ္ပ်ံ႕ဖြယ္ရာ ေရသဘင္ ဆင္ယဥ္ႏႊဲၿပီး မဂၤလာအေပါင္းႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ႏွစ္သစ္ျဖစ္ပါေစေၾကာင္း….

မဂၤလာ႐ွိၾကေစဖို႔…။ ရာစုေဟာင္းမ်ားက မဂၤလာ ႏွစ္မ်ိဳး….

ဥစာ၀စမဂၤလာ…အေပါစားမဂၤလာ
ဓမၼမဂၤလာ…တရားမဂၤလာ

မဂၤလာေဆာင္ႏိုင္ၾကပါေစဗ်ာ…။

ေဒ၀ါနံ ပိေယာ ပိယဒသိ ရာဇာ ဧ၀ံ အာဟ, အထိ ဇေနာ ဥစာ’ဝစံ မံဂလံ ကေရာတိ, အာဗာေဓသု ၀ါ အာ၀ါဟ-၀ိ၀ါေဟသု ၀ါ ပေဇာပဒါေယ ၀ါ ပ၀ါသမွိ ၀ါ, ဧတာေယ စ အံနာေယ စ ဧဒိသာေယ ဇေနာ ဥစာ’၀စံ မံဂလံ ကေရာတိ၊ အၾတ တု အ၀ကဇနိေယာ ဗဟူကံ စ ဗဟု၀ိဓံ စ ခုဒကံ စ နိလထိယံ စ မံဂလံ ကေလာတိ၊ ေသ ကဋ၀ိေယ ေစ၀ ေခါ မံဂေလ အပ-ဖလေက စ ေခါ၊ အယံ တု ေခါ မဟာဖေလ မံဂေလ, ေယ ဓံမမံဂေလ၊ အၾတ အယံ ဒါသ ဘဋကမွိ သမ်ာပဋိ ပတိ, ဂု႐ူနံ အပစိတိ, ပါေဏသု သံယေမာ, သမဏျဗဟၼဏာနံ ဒါနံ, ဧေသ စ အံေန စ ဧတာရိေသ ဓံမမံဂေလ နာမ။
ေသ ၀တ၀ိေယ ပိတုနာပိ, ပုေတနပိ, ဘာတိနာပိ, သု၀ါမိေကနပိ, မိတသံထုေတန, အာ၀ ပဋိ၀ိသိေယနပိ၊ အယံ သာဓု, ဣဒံ ကဋ၀ိေယ မံဂေလ အာ၀တသ အထသ နိဖတိယာ, ‘ဣမံ ကထ‘မိထိ၊ ေယ ဟိ ေက၀ေလ မံဂေလ သံသယိေက ေသ သိယာ ၀ တံ အဌ နိ၀ေဋယ, သိယာ ပုန ေနာ ဣဟ ေလာကိေက စ ၀…ေသ၊ အယံ ပုန ဓံမမံဂေလ အကာလိေက၊ ဟံ ေစ ၀ိ တံ အထံ န နိ၀ေဋတိ ဟိဒ အထံ, ပရတ အနံတံ ပုနံ ပသ၀တိ၊ ဟံ ေစ ပုန တံ အထံ နိ၀ေဋတိ, ဟိဒ တေတာ ဥဘေယ လေဓ ေဟာတိ၊ ဣဟ စ ေစ အေဌ ပရတ စ အနံတံ ပံုဥံ ပသ၀တိ ေတန ဓံမမံဂေလေန။

မင္းတကာတို႔ ခ်စ္ၾကည္ ေလးစားအပ္၍႕ ပိယဒႆီဟု ၀ွ႔ဲခ်ီ-ခပ္ႏွိပ္ အ႐ွင္မဟာကႆပ မေထရ္ျမတ္၏့ ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ကို ခံယူ-ရ႐ွိေသာ အေသာက မင္းၾတားျမတ္ႀကီး ဤသို႔ မိန္႔ႁမြက္ေတာ္မူၿပီ-- ဤေလာက၌ အျမတ္ အယုတ္ မဂၤလာစြဲးယူသူ အစားစား ႐ွိၾက၏။ ထိုသူမ်ားသည္ အနာေရာဂါ ကပ္ၿငိရာ, လက္ထပ္ထိမ္းျမားရာ, သားသမီးေမြးဖြားရာ, အရပ္တပါးသို႔ ခရီးယာယီ သြားလာရာ, ဤသို႔ေသာ အရာအခါကာလမ်ားႏွင့္ ဤႏွင့္အလားတူ အျခားေသာ အရာအခါကာလမ်ား၌ အျမတ္အယုတ္အားျဖင့္ အစားစားေသာ မဂၤလာတုိ႔ကို ျပဳလုပ္ၾက၏။ အထူးတလည္ မွတ္ဖြယ္ကား ဤမဂၤလာအစားစားကို ျပဳလုပ္ၾကရာ၌ ေအာက္တန္းစား က်ေရာက္သည့္ (မိန္းမမ်ား, သားသယ္မေအမ်ား, မိုက္မဲးေသာ) သူမ်ားသည္ အထူးထူးအျပားျပား မ်ားစြာေသာ ေသးသိမ္၍႕ အက်ိဳးမထူးလွေသာ မဂၤလာမ်ားကို ျပဳလုပ္တတ္ၾကေလသည္။
ထိုသို႔ေသာ မဂၤလာတို႔ကား ျပဳလုပ္ထုိုက္သည္ပင္ ျဖစ္ေစ, အက်ိဳးသြား နည္းပါေသာ မဂၤလာတို႔သာ ျဖစ္ကုန္၏။ စင္စစ္အားျဖင့္ တရားေတာ္ဆို္င္ရာ သံုးဆယ့္႐ွစ္ျဖာ မဂၤလာတို႔သည္သာ အက်ိဳးစီးပြား ႀကီးမားထြန္းကားေသာ မဂၤလာတို႔ ျဖစ္ၾကကုန္သည္။ ဤမဂၤလာမႈ ျပဳလုပ္ေရး အရပ္ရပ္စကား၌ ဤတရားေတာ္ဆိုင္ရာ မဂၤလာကား ေက်းကၽြန္အေစအပါးတို႔အေပၚ၌ ေကာင္းမြန္ေျဖာင့္မွန္စြာ က်င့္ေဆာင္ျခင္း, ဆရာမိဘ ႀကီးရင့္သူတို႔အား က်ိဳးႏြံ႐ိုးေသျခင္း, သတၱ၀ါတို႔ကို သတ္ျဖတ္ ၫႇင္းပန္းေရးမွ ေစာင့္စည္းျခင္း, ရဟန္းပုဏၰား သူေတာ္သူျမတ္တို႔အား လွဴဒါန္းေပးကမ္းျခင္း, ဤဆိုခဲ့ၿပီးတို႔သည္၎, ဤမွတပါး ဤႏွင့္ အလားတူ အျခားျပဳလုပ္ဖြယ္ တရားနာျခင္း, တရားေဆြးေႏြးျခင္း စသည္တို႔သည္၎ မဂၤလာ မည္ကုန္၏။
ထိုသို႔ေသာ မဂၤလာတို႔ကို အမိအဘ၌၎, သားသမီး၌၎, ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမ၌၎, အသွ်င္သခင္ႏွင့္ ေက်းကၽြန္တို႔၌၎, အေဆြခင္ပြန္း ခ်စ္ကၽြမ္း၀င္သူတို၌၎, အိမ္နီးပါးခ်င္းအထိ၎, အခ်င္းခ်င္း ျပဳက်င့္ၾကသင့္ေလသည္။ ဤၫႊန္ျပခဲ့သည့္ မဂၤလာမ်ားကား ပစၥဳပ္ တမလြန္က်ိဳး, ကိုယ့္သူ႔က်ိဳးအတြက္ ေကာင္းမြန္ေလသျဖင့္ ဤသို႔ေသာ တရားေတာ္ဆိုင္ရာ မဂၤလာမ်ားကို မည္သည့္မဂၤလာမွ မည္သည့္အက်ိဳးထြက္ေပၚသည္ဟု ထိုထို မဂၤလာ၏့ ကိစၥၿပီးစီးသည္တိုင္ေအာင္ ျပဳက်င့္လိုက္နာသင့္ၾက၏။ အထူးတလည္မွတ္ဖြယ္ကား, ေလာကတြင္ မဂၤလာဟု သမုတ္ၾကသမွ် အႂကြင္းမဲ့႐ွိသမွ် မဂၤလာမ်ိဳးတို႔မွာ ယံုမွားဖြယ္ႏွင့္တကြ ျဖစ္ၾကကုန္၏။ ၎တို႔သည္ ထိုၫႊန္ၾကား ရည္ေဆာင္ခ်က္ အက်ိဳး မၿပီးစီးပဲးေသာ္ ျဖစ္ရာ၏။ စင္စစ္ကား ၎တို႔သည္ (ၿပီးစီးသည္ျဖစ္ေစ, မၿပီးစီးသည္ျဖစ္ေစ) ဤပစၥကၡ ေလာကီက်ိဳးအတြက္မွ် ျဖစ္ၾကကုန္၏။
ထို႔ျပင္ ဤတရားေတာ္ဆိုင္ရာ သံုးဆယ့္႐ွစ္ျဖာ မဂၤလာတို႔ကား အခါကာလမလင့္ အခြင့္သင့္တိုင္း ေကာင္းက်ိဳးစီးပြားကို ျဖစ္ေစကုန္ေလသည္။ အကယ္၍ ထိုတရားေတာ္ဆိုင္ရာ မဂၤလာသည္ ဤပစၥကၡဘ၀၌ ခံစားရႏိုင္ေအာင္ အက်ိဳးမၿပီး ႐ွိျပန္ေစကာ, တမလြန္ေလာက ထိုထိုဘ၀၌ အနႏၲေကာင္းက်ိဳးကို တိုးပြားႀကီးက်ယ္ေစေလသည္။ ထိုသို႔မဟုတ္ပဲး အကယ္စင္စစ္ ပစၥကၡက်ိဳးကို ၿပီးစီးေစျပန္မူကား, ထိုမဂၤလာမွ ပစၥကၡတမလြန္ ၂တန္ေသာ ေကာင္းက်ိဳးကို ရသည္ျဖစ္၍႕ ထိုတရားေတာ္လာ သံုးဆယ့္႐ွစ္ျဖာ မဂၤလာအတြက္ ဤဘ၀မွာလည္း ေကာင္းျမတ္၍, ေနာင္ဘဝမွာလည္း အနႏၲေကာင္းက်ိဳး တိုးပြားေလသတည္း။
(အေသာကမင္းတရားႀကီး၏ အေသာကေက်ာက္စာေတာ္-အ႐ွင္အာဒိစၥ၀ံသ)

Thus saith His Sacred and Gracious Majesty the King: ' People perform various ceremonies. In sickness, at the weddings of sons, the weddings of daughters, the birth of children, departure on journeys on those and other similar occasions people perform many ceremonies. Nay, the womankind perform many, manifold, trivial, and worthless ceremonies. Ceremonies, however, have to be performed, although that kind bears little fruit. This sort, on the other hand, to wit, the ceremonial of piety, bears great fruit. In it are included proper treatment of slaves and "servants, honour to teachers, gentleness towards living creatures, and liberality towards ascetics and Brahmans. These things and others of the same kind are called the Ceremonial of Piety.
Therefore ought a father, son, brother, master, friend, or comrade, or even a neighbour to say: “This is excellent, this is the ceremonial to be performed until the attainment of the desired end."
This I will perform, for the ceremonial of this world is of doubtful efficacy; perchance it may accomplish the desired end, perchance it may not, and it remains a thing of this world. This Ceremonial of Piety, on the contrary, is not temporal; because, even if it fails to attain the desired end in this world, it certainly produces endless merit in the world beyond. If it happens to attain the desired end here, then both gains are assured, namely, in this world the desired end, and in the world beyond endless merit is produced by that Ceremonial of Piety.'
(Asoka, the Buddhist Emperor of India- V. A. Smith)

နတ္တို႔ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ ပိယဒသီမင္းႀကီး မိန္႔ေတာ္မူသည္မွာ--
လူတို႔သည္ မဂၤလာႀကီးငယ္တို႔ကို ျပဳေလ့႐ွိၾကကုန္၏။ ဖ်ားနားေသာအခါ၊ သားသမီးမ်ားကို ထိမ္းျမားေသာအခါ၊ သားသမီး ဖြားျမင္ေသာအခါ၊ ခရီးထြက္ခါနီးအခါ၊ ဤအခါတို႔ႏွင့္၊ အျခား အလားတူ အခါတို႔၌၊ လူတို႔သည္ မ်ားစြာေသာ မဂၤလာတို႔ကို ျပဳေလ့႐ွိၾကကုန္၏၊ ထုိမွတပါး သားသမီး႐ွိေသာ မိန္းမတို႔သည္လည္း အထူးထူးအျပားျပား ေျမာက္ျမားလွ၍ ေသးႏုပ္အက်ိဳးမဲ့ေသာ မဂၤလာတို႔ကို ျပဳေလ့႐ွိၾကကုန္ေသး၏။
ဤမဂၤလာမ်ားကို စင္စစ္ ျပဳအပ္ပါေပ၏။ သို႔ရာတြင္ ၎တို႔သည္ အက်ိဳးမမ်ားလွေခ်။ တရားမဂၤလာသည္သာလွ်င္ အကယ္ အက်ိဳးမ်ားေခ်၏။ တရားမဂၤလာဆုိသည္မွာ ေက်းကၽြန္အေစခံတို႔အား ေကာင္းစြာ ျပဳစုသိမ္းျမန္းျခင္း၊ ဆရာအ႐ွင္တို႔အား ႐ိုေသျမတ္ႏိုးျခင္း၊ သတၱ၀ါတို႔အား ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေ႐ွာက္ျခင္း၊ ရဟန္းပုဏၰားတို႔အား ေပးလွဴျခင္းတို႔ေပတည္း။ ဤဆိုခဲ့ၿပီးသည္တို႔ႏွင့္ အျခားအလားတူ (ျပဳမူေဆာင္႐ြက္ျခင္း)တို႔သည္ တရားမဂၤလာမည္ကုန္၏။ ထိုမဂၤလာအေၾကာင္းကို အဖသည္၎၊ သားသည္၎၊ ညီအစ္ကိုတို႔သည္၎၊ အသွ်င္သည္၎၊ မိတ္ေဆြအသိအကၽြမ္းသည္၎၊ အိမ္နီးခ်င္းသည္၎၊ ဤသို႔ ေျပာေဟာသင့္၏။
ဤတရားမဂၤလာသည္ ေကာင္း၏။ ဤတရားမဂၤလာကို လိုအပ္ေသာ အက်ိဳးၿပီးေျမာက္စိမ့္ေသာငွာ ေဆာင္႐ြက္အပ္၏။
မည္သည့္အက်ိဳးကို အဘယ္သို႔ ၿပီးေျမာက္ေစပါသနည္းဆိုေသာ္၊ ယခု ေဆာင္႐ြက္လ်က္႐ွိေသာ (ေလာကီ) မဂၤလာတို႔သည္ လိုရာအက်ိဳးကို ၿပီးေျမာက္ေစမည္၊ မၿပီးေျမာက္ေစမည္ကို သံသယျဖစ္ဖြယ္႐ွိ၏။ အက်ိဳးၿပီးေျမာက္ေစကာမူ ဤေလာက အဖို႔သာလွ်င္ ျဖစ္၏။ ဤတရားမဂၤလာသည္ကား အခါမေ႐ြး အက်ိဳးေပး၏။ ဤေလာက၌ အက်ိဳးမေပးေစကာမူ တမႏြန္ေလာကက၌ အတိုင္းမသိေသာ ကုသိုလ္အက်ိဳးကို ေပး၏။ ဤေလာက၌လည္း အက်ိဳးၿပီးေျမာက္ေသာ္ ဤေလာက၏ အက်ိဳး တမႏြန္ေလာက၏ အတိုင္းမသိေသာ ကုသို္လ္အက်ိဳးဟုဆိုအပ္ေသာ အက်ိဳးႏွစ္ပါးစလံုးကိုပင္ ဤတရားမဂၤလာျဖင့္ ရ႐ွိခံစားရေခ်၏။
(အေသာကေက်ာက္စာမ်ား-ဦးဖိုးလတ္)

အေသာကရဲ႕ အကၡရာမ်ား-၈

2008-04-15T13:45:00.007+05:30

ေပ်ာ္ခဲ့ဖူးပါသည္။ ျမဴးခဲ့ဖူူးပါသည္။ စိုခဲ့ဖူးပါသည္။ ႐ႊဲခဲ့ဖူးပါသည္။ ပိေတာက္ရနံ႔မ်ားနဲ႔ ယစ္မူးခဲ့ဖူးပါသည္။ တခ်ိန္တခါဆီက သႀကၤန္မ်ား…။

ၿငိမ္းခဲ့ဖူးပါသည္။ ေအးခဲ့ဖူးပါသည္။ ၾကည္ခဲ့ဖူးပါသည္။ ႐ႊင္ခဲ့ဖူးပါသည္။ ေညာင္ညိဳပင္ရိပ္မွာ ေခၽြးသိပ္ခဲ့ဖူးပါသည္။ တရံတခါဆီက သႀကၤန္မ်ား…။

အေပ်ာ္လမ္း…
အၿငိမ္းလမ္း…
ေလွ်ာက္…လွမ္း…မဆံုးႏိုင္ေသာ သႀကၤန္ခရီး တစ္ႏွစ္ၿပီးတစ္ႏွစ္…။

ဒီေက်ာက္စာမွာလဲ ခရီး ႏွစ္မ်ိဳး..
၀ိဟာရယာတ..ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္ျခင္း၊
ဓမၼယာတ…တရားခရီးထြက္ျခင္း၊
ျမန္ျမန္သြားရင္ ျမန္ျမန္ေရာက္မွာပါပဲ…။

အတိကံတံ အံတလံ ရာဇာေနာ ၀ိဟာရ-ယာတံ နာမ နိခမိသု၊ ဣဟ မိဂ၀ိယာ အံနာနိ စ ဧဒိသာနိ အဘိရမာနိ အဟံသု၊ ေသ ေဒ၀ါနံ ပိေယာ ပိယ-ဒသိရာဇာ ဒသ၀သာ’ဘိသိေတာ သံေတာ နိခမိ သံေဗာဓႎ၊ ေတ ‘ေနသာ ဓံမ ယာတာ အၾတ (အယံ) ေဟာတိ၊ သမဏျဗာဟၼဏာနံ ဒသေန စ ဒါေန စ ေထရာနံ ဒသေန စ ဟိရံဏ-ပဋိဝိဓာေန စ ဇန-ပဒသဇနသ ဒသေနစ ဓံမ’ႏုသဌိ စ ဓံမ ပရိပုဆာ စ တေတာ’ ပယာ ဧသာ ဘူယ ရတိ (အဘိရာေမာ) ေဟာတိ၊ ေဒ၀ါနံ ပိယသ ပိယဒသိေနာ ရေဥာ ဘာေဂ အံေဉ ။

႐ွည္လ်ားစြာေသာ ကာလပတ္လံုး ဘုရင္မင္းျမတ္တို႔သည္ ေက်ာင္းကန္ ဘုရားသို႔ ထြက္စံ ဖူးေမွ်ာ္ျခင္းမည္သည္ကို ျပဳေတာ္မူေလ့ ႐ွိၾကကုန္ၿပီ၊ ဤသို႔ ထြက္စံေတာ္မူရာ၌ သားသမင္ လိုက္လံပစ္ခတ္ ေပ်ာ္ပါးျခင္း, ထိုမွတပါး ဤႏွင့္ အလားတူ ေပ်ာ္ပါးျမဴးထူးျခင္းတို႔လည္း ပါ၀င္ၾကကုန္ၿပီ၊ ထိုသို႔ေသာ မင္းတို႔ ခရီးထြက္စံ ႂကြျမန္းျခင္း အေလ့မ်ားအတိုင္း မင္းတကာတို႔ ခ်စ္ၾကည္ ေလးစားအပ္၍႕ ပိယဒႆီဟု ၀ွ႔ဲခ်ီ-ခပ္ႏွိပ္ အ႐ွင္မဟာကႆပ မေထရ္ျမတ္၏့ ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ကို ခံယူ-ရ႐ွိေသာ အေသာက မင္းၾတားျမတ္သည္ အဘိသိက္သြန္း၍ ဆယ္ႏွစ္ေျမာက္အခါ ဘုရားလ်ာတို႔၏ သစၥာပန္း ေလးဆင့္ ျဖစ္ပြင့္ သိျမင္ၾကရာ မဟာေဗာဓိပင္သို႔ ခရီးလွည့္လည္ ထြက္စံျခင္း ျပဳေလၿပီ၊ ထို႔ေၾကာင့္ ဤေနရာ၌ တရားအခြင့္ သင့္ျမတ္ေသာ ထြက္စံႂကြေရာက္ျခင္း ျဖစ္ေလသည္။
ထိုကဲ့သုိ႔ ထြက္စံေတာ္မူရာ ဤအရပ္႒ာန၌ ရဟန္းပုဏၰားတို႔ကို ၾကည့္႐ႈဖူးေမွ်ာ္ရျခင္း, ၎တို႔အား လွဴဒါန္းရျခင္း, အသက္အ႐ြယ္ အိုမင္းသူ, သီလစေသာ ဂုဏ္ ေျမာက္မ်ားသူတို႔အား ေတြ႕ျမင္ဖူးေမွ်ာ္ရျခင္း, ေ႐ႊျပားစသည္ (ေစတီဗုဒၶိဳးတို႔၌) မြန္းမံရျခင္း, ဇနပုဒ္သူ, ဇနပုဒ္သားတို႔ႏွင့္ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးရျခင္း, တရားစကား ေဟာၫႊန္ဆံုးမရျခင္း, တရားစကား ေျပာၾကား ေဆြးေႏြးရျခင္းမ်ား ျဖစ္ပြားေလၿပီ၊ ထိုအားလံုးသည္ကား ေက်ာင္းကန္ဘုရားသို႔ ထြက္ႂကြလွည့္လည္ျခင္းမွ စင္စစ္ တိုးပြားသည့္ ေမြ႕ေလ်ာ ေပ်ာ္ပါးဖြယ္မ်ား ျဖစ္ေလသည္၊ မင္းတကာတို႔ ခ်စ္ၾကည္ ေလးစားအပ္၍႕ ပိယဒႆီဟု ၀ွ႔ဲခ်ီ-ခပ္ႏွိပ္ အ႐ွင္မဟာကႆပ မေထရ္ျမတ္၏့ ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ကို ခံယူ-ရ႐ွိေသာ အေသာက မင္းၾတားျမတ္၏့ ဤသို႔ေသာ ကုသိုလ္အဖို႔တို႔ကို ငါဘုရင္မွတပါး အျခားေသာ နတ္လူျဗဟၼာတို႔အား အမွ်ညီစြာ ပတၱိဒါန ျပဳပါသတည္း။
(အေသာကမင္းတရားႀကီး၏ အေသာကေက်ာက္စာေတာ္-အ႐ွင္အာဒိစၥ၀ံသ)

ေ႐ွးလြန္ေလၿပီး ကာလတို႔၌ နတ္တို႔ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူေခၚ (မင္း)တို႔သည္ အေပ်ာ္အပါး (ေတာကစား)ထြက္ျခင္းဟုေခၚေသာ ခရီးထြက္ျခင္းကို ျပဳေလ့႐ွိၾက၏၊ ဤသို႔ခရီးထြက္ရာ၌ အမဲလိုက္ျခင္းႏွင့္ အျခားနည္းတူ အေပ်ာ္အပါးတို႔ ႐ွိကုန္၏။
နတ္တို႔ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ ပိယဒသီမင္းႀကီးသည္ အဘိသိက္ခံသည္၏ ဆယ္ႏွစ္ေျမာက္၌ မဟာေဗာဓိသို႔ ခရီးထြက္ေတာ္မူ၏။ ထုိသို႔ထြက္ျခင္းကား တရားခရီးထြက္ျခင္းျဖစ္၏။ ဤသို႔ထြက္ရာ၌ ရဟန္းပုဏၰားတို႔အား ဖူးေျမာ္ျခင္း ေ႐ႊအသျပာတို႔ကို ခြဲေဝေပးကမ္းျခင္း၊ ဇနပုဒ္တို႔၌ ေနကုန္ေသာ ဇနပုဒ္သားတို႔အား ေတြ႕ျမင္ျခင္း၊ တရားေတာ္၌ ဆုမၼၾသ၀ါဒေပးျခင္း၊ တရားေတာ္ႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ ေဆြးေႏြးေမးျမန္းျခင္းတို႔ကို ျပဳပိ၏။ ဤသည္တို႔သည္ အမဲလိုက္ျခင္းစေသာ အေပ်ာ္အပါးတို႔ထက္ မင္းႀကီးအား ပို၍ ႏွစ္သက္ေစ၏။ ဤကား နတ္တို႔ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ ပိယဒသီမင္းႀကီး၏ ထူးျခားေသာ ကံေပတည္း။
(အေသာကေက်ာက္စာမ်ား-ဦးဖိုးလတ္)

ေ႐ွးအခါက ေဒဝနံ ပိယတို႔သည္ အေပ်ာ္အပါးထြက္ၾကရာ၌ ေတာကစားျခင္းႏွင့္ အျခားေပ်ာ္ေမြ႕ဖြယ္တို႔ကို ျပဳလုပ္ၾက၏။ ေဒ၀ါနံပိယ ပိယဒသီမင္းသည္ အဘိသိက္ခံ၍ ၁၀ႏွစ္ေျမာက္၌ မဟာေဗာဓိသို႔ သြား၏။ ယင္းသို႔ သြားျခင္းကား တရားခရီးထြက္ျခင္းပင္ ျဖစ္၏။ ရဟန္းပုဏၰားတို႔အား ဖူးေမွ်ာ္ျခင္း, ေပးကမ္းလွဴဒါန္းျခင္း, လူႀကီးမ်ားႏွင့္ ေတြ႕ဆံုုျခင္း, ေ႐ႊတို႔ကို ေ၀ဖန္ျခင္း, ဇနပုဒ္တို႔ကို ၾကည့္႐ႈျခင္း, လူအမ်ားႏွင့္ ေတြ႕ဆံုျခင္း, တရားအဆံုအမေပးျခင္း, တရားေဆြးေႏြးျခင္းတို႔ကို ျပဳလုပ္၏။ ဤတရားခရီးသည္ ေတာကစားျခင္းစေသာ အေပ်ာ္ခရီးထြက္ျခင္းထက္ သာလြန္ႏွစ္သက္ဖြယ္ေကာင္း၏။ ဤကား ေဒ၀ါနံပိယ ပိယဒသီမင္း၏ အဘို႔တပါးတည္း။
(သိရီဓမၼာေသာကမင္းတရားႀကီး၏ ကိုးတိုင္းကိုးဌာန ဗုဒၶဓမၼႏိုင္ငံေတာ္-ဦးေသာ္ဇင္)

'In times past Their Sacred Majesties used to go out on so-called “tours of pleasure." In those tours hunting and other similar amusements used to be practiced.
His Sacred and Gracious Majesty the present King, after he had been consecrated ten years went out to Bodh Gaya or "towards supreme knowledge”).
Thence arose “tours of piety.” In them this is the practice-- visiting ascetics and Brahmans, with liberality to them; visiting elders, with largess of gold; visiting the people of the country, with instruction in the Law of Piety, and discussion of that Law.
Consequently, since that time a different portion constitutes the pleasuring of His Sacred and Gracious Majesty the King.'
(Asoka, the Buddhist Emperor of India- V. A. Smith)

In past periods, Their Sacred Majesties used to go out on so-called Viharayatras (excursions for enjoyment). In these were hunting and other similar diversions. But His Sacred and Gracious Majesty the present King, when he had been consecrated ten years, went out to the place of Sambodhi, whence these Dharmayatras as in which are the following: visits and gifts to Brahmans and Sramanas ; visits and gifts of gold to the elders; visits to the people of the country, instructing them in morality, and discussions with them on same as suitable thereto.
This becomes a great delight, an additional portion, of His Sacred and Gracious Majesty the King. (Asoka-R.K. Mookerji)

In the past, kings went on pleasure tours, which consisted of hunts and other similar amusements. The Beloved of the Gods, the king Piyadassi, when he had been consecrated ten years, went to the tree of Enlightenment. From that time arose the practice of tours connected with Dhamma, during which meeting are held with ascetics and brahmans, gifts are bestowed, meeting are arranged with aged folk, gold is distributed, meetings with the people of the countryside are held, instruction in Dhamma is given, and questions on Dhamma are answered. The Beloved of the Gods, the king Piyadassi, derives more pleasure from this, than from any other enjoyments.
(Asoka and the decline of the Mauryas- Romila Thapar)

In the times gone by, kings used to go out on pleasure tours. It included hunting and other similar diversions. But now, king Priyadarsi, the Beloved of the Gods, went to Sambodhi when he had been consecrated ten years. Hence this Dhamma-Yatra. This includes visits and charity to Brahmanas and Srmanas; visits and gold gifts to the aged; visits to the people of the empire instructing them in Dharma and holding discussions on it. This great delight produced from it is the extraordinary luck of king Priyadarsi, the Beloved of the Gods.
(Inscriptions of Asoka- N. P. Rastogi)

အေသာကရဲ႕ အကၡရာမ်ား-၇

2008-04-14T11:59:00.005+05:30

အေ၀းေရာက္ေနသူေတြကေတာ့ ဟိုေတြးး ဒီေတြးနဲ႔ သႀကၤန္အခါကို ျဖတ္သန္းေနရတာပဲဗ်ာ။ ဒီအခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ့ ျဖဴနီ၀ါျပာ ေရာင္စံုျဖာေနမွာ ေသခ်ာေနေပမယ့္ ဆြတ္ဆြတ္ပ်ံ႕ပ်႕ံ ပိေတာက္ရနံ႔ကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ခံစားႏိုင္ဖို႔ အခြင့္အလမ္းေတြကလဲ ႐ွားမွ႐ွား။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေ႐ႊ၀ါေရာင္ ပိေတာက္ေတြ ႏြမ္းတခ်ိဳ႕ ေႂကြတခ်ိဳ႕…။

ဘာပဲေျပာေျပာ multicolorအခ်ိန္အခါမွာ multicultureအစအနေလးကို ဒီေက်ာက္စာထဲမွာ ေတြ႕လိုက္ရေတာ့ reconciliationဆိုတာ ေႏြလယ္အိပ္မက္ မဟုတ္ပါဘူးလို႔ ႏွစ္သစ္ကူးမွာ ပိေတာက္၀ါေတြကို တိုင္တည္လိုက္ခ်င္တယ္…။

ေဒ၀ါနံ ပိေယာ ပိယဒသိ ရာဇာ သ၀ၾတ ဣဆတိ သေ၀ ပါသံဍာ ၀ေသယံုတိ၊ သေ၀ ဟိေတ သံယဓံ စ ဘ၀သုဓႎ စ ဣဆံတိ၊ ဇေနာ စ ဥစာ’၀စ-ရာေဂါ၊ ေတ သဝံ ၀ါ ကရိသံတိ, ဧကေဒသံ ၀ါ ပိ ကသံတိ, ၀ိပုေလ ပိ စ ဒါေန၊ ယသ နထိ သံယေမာ, ဘ၀သုဓိ, ကတံ ဉ တာ, ဒါဠ ဘတိတာ ၀ါ နိစာ ဗာဠံ။

မင္းတကာတို႔ ခ်စ္ၾကည္ ေလးစားအပ္၍႕ ပိယဒႆီဟု ၀ွ႔ဲခ်ီ-ခပ္ႏွိပ္ အ႐ွင္မဟာကႆပ မေထရ္ျမတ္၏့ ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ကို ခံယူ-ရ႐ွိေသာ အေသာက မင္းၾတားျမတ္သည္ မိမိႏိုင္ငံေတာ္ အရပ္ရပ္ ထက္၀န္းက်င္၌ ကိုယ္ေတာ့္ အယူဘာသာႏွင့္ မတူ ထူးျခားမ်ားျပား ထူးေထြေသာ အယူ႐ွိသူတို႔ကိုပင္ မိမိ၏့ တိုင္းႏိုင္ငံေတာ္ ထက္၀န္းက်င္၌ ေနထုိင္ရန္ လိုလားႏွစ္သက္ေတာ္မူ၏၊ ထိုသို႔လိုလားေတာ္မူေၾကာင္းကား, ထိုအယူ႐ွိသူ အာလံုးတို႔သည္ပင္ မေကာင္းမႈကို မျပဳရန္ ေစာင့္စည္းျခင္းကို၎, ဘ၀၏ စင္ၾကယ္ေရးကို၎ လိုလားႏွစ္သက္ၾကကုန္၏၊ စင္စစ္ဆိုေသာ္ကား, ဤကပၸါေလာကႀကီး၌ လူတို႔မည္သည္ အလိုဆႏၵ နိမ့္ျမင့္ အစားစား႐ွိ၍႕ နိမ့္ျမင့္ယုတ္ျမတ္ တသ္မက္ျခင္းလည္း အမ်ိိဳးမ်ိဳး ႐ွိ၏၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ထိုထို အယူ႐ွိကုန္သူတို႔သည္ ကုသိုလ္ေရးဆိုင္ရာ, ဘ၀စင္ၾကယ္ေၾကာင္းကိစၥ အားလံုးကိုျဖစ္ေစ, အခ်ိဳ႕အ၀က္ကိုျဖစ္ေစ, ေျမာက္ျမားျပန္႔စည္ေသာ လွဴဒါန္းေရးတို႔ကို ျဖစ္ေစ ျပဳလုပ္လံုးပမ္းၾကကုန္လိမ့္သတည္း၊ ကိုယ္ႏႈတ္ေစာင့္စည္းျခင္း, ဘဝစင္ၾကယ္ရန္ လိုလားျခင္းမွ် မ႐ွိသူအား ျပဳစုေထာက္ပံ့ေသာသူ၏ ေက်းဇူးကို သိတတ္ျခင္း, ၿမဲးၿမံစြာ ကိုးစားဆည္းကပ္ျခင္းမည္သည္ မျဖစ္ႏိုင္ရာေသာေၾကာင့္ မ်ားစြာ နိမ့္ယုတ္ ေအာက္က်ေလေတာ့ရာ၏။
(အေသာကမင္းတရားႀကီး၏ အေသာကေက်ာက္စာေတာ္-အ႐ွင္အာဒိစၥ၀ံသ)

ခပ္သိမ္းေသာ အရပ္တုိ႔၌ ခပ္သိမ္းေသာ အယူ၀ါဒကြဲ ဂိုဏ္းသားတို႔သည္ (သင့္တင့္ညီၫြတ္စြာ) ေနျခင္းငွာ နတ္တို႔ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ ပိယဒသီမင္းႀကီး အလို႐ွိေတာ္မူ၏။
လူတို႔သည္ အလိုဆႏၵတို႔၌ျဖစ္ေစ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ျခင္းတို႔၌ျဖစ္ေစ အနိမ့္အျမင့္အားျဖင့္ ကြဲျပားၾကေစကာ ကိုႏႈတ္ႏွစ္လံုး ေစာင့္စည္းျခင္းႏွင့္ စိတ္သေဘာျဖဴစင္ျခင္းကို စင္စစ္ အလို႐ွိၾကသည္ခ်ည္းျဖစ္၏။ ထိုတရားတို႔အား အကုန္အစင္ေသာ္၎ တစိတ္ တေဒသမွ်ေသာ္၎ က်င့္ေဆာင္ ကုန္ရာသည္။
ခမ္းနားေသာ အလွဴႀကီးကို မေပးႏိုင္ေစကာ ကိုႏႈတ္ႏွလံုး ေစာင့္စည္းျခင္း၊ စိတ္သေဘာျဖဴစင္ျခင္း၊ ေက်းဇူးသိတတ္ျခင္း၊ စြဲၿမဲစြာ ၾကည္ညိဳျခင္းတို႔၌ မျပတ္ ထက္သန္ ကုန္ရာသည္။
(အေသာကေက်ာက္စာမ်ား-ဦးဖိုးလတ္)

ေဒ၀ါနံ ပိယ ပိယဒသီမင္းသည္ ဂိုဏ္းဂဏအားလံုး ညီၫြတ္စြာ ေနရန္အလို႐ွိ၏။ အေၾကာင္းကား လူအားလံုးသည္ ေစာင့္စည္းျခင္း, သေဘာျဖဴစင္ျခင္းတို႔ကို လိုလားၾက၏။ လူတို႔သည္ အလိုဆႏၵႏွင့္ ႏွစ္သက္ျခင္း၊ အနိမ့္အျမင့္ကြဲျပားေသာ္လည္း အနည္းအမ်ား က်င့္ေဆာင္ၾက၏။ အႀကီးအက်ယ္ မေပးလွဴႏိုင္ေသာ္လည္း ေစာင့္စည္းျခင္း, သေဘာျဖဴစင္ျခင္း, ေက်းဇူးသိတတ္ျခင္း, မျပတ္ကိုးကြယ္ျခင္းတို႔၌ စင္စစ္ စြဲၿမဲၾက၏။
(သိရီဓမၼာေသာကမင္းတရားႀကီး၏ ကိုးတိုင္းကိုးဌာန ဗုဒၶဓမၼႏိုင္ငံေတာ္-ဦးေသာ္ဇင္)

‘His Sacred and Gracious Majesty the King desires that in all places men of every denomination (or “sect ") may abide, for they all desire mastery over their senses and purity of mind. Man, however, is various in his wishes and various in his passions. They (sciL the denominations) will perform either the whole or only a part of the commandments. Even for a person to whom lavish liberality is impossible, mastery over the senses, purity of mind, gratitude, and steady devotion are altogether indispensable.'
(Asoka, the Buddhist Emperor of India- V. A. Smith)

His Sacred and Gracious Majesty desires that in all places should reside people of diverse sects. For they all desire restraint of passions and purity of heart. But men are of various inclinations and of various passions. They may thus perform the whole or a part (of their duties). But of him whose liberality is, too, not great, restraint of passion, inner purity, gratitude and constancy of devotion should be indispensable and commendable.
(Asoka-R.K. Mookerji)

The Beloved of the Gods, the king Piyadassi, wishes that all sects may dwell in all places, for all seek self-control and purity of mind. But men have varying desires and varying passions. They will either practice all that is required or else only a part. But even he who is generous, yet has no self-control, purity of mind, gratitude, and firm faith, is regarded as mean.
(Asoka and the decline of the Mauryas- Romila Thapar)

King Priyadarsi, the Beloved of the Gods, desires that all religious orders may live at all places; for they all desire self-restraint and mental purity. Men, however, are of various likings and passions. They perform thus either a whole or a part (of their duties). If one even does not practice lavish liberality; self-control, purity of heart, sense of gratitude and firm devotion are invariably (person in him).
(Inscriptions of Asoka- N. P. Rastogi)

အေသာကရဲ႕ အကၡရာမ်ား-၆ (အပိုင္း-၂)

2008-04-13T00:40:00.003+05:30

ရာဇဆိုတဲ့ စကားလံုးရဲ႕ အဓိပၸါယ္က သိပ္ေျပာင္ေျမာက္တာ။ ဒီမွာ ၾကည့္…
ဇနံ ရေၪၨတီတိ ရာဇာ
တိုင္သူျပည္သားအေပါင္းကို တိုးတက္ႀကီးပြားေအာင္ ေဆာင္႐ြက္ေပး၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ရာဇာ။
ကဲ...ေမာ္ဖူးေစ။ ဟုတ္ပါဘူး။ ဆက္ဖတ္ပါအံုးဗ်ာ။

ေဒဝါနံပိယ ပိယဒသီမင္းသည္ ဤသို႔မိန္႔ဆို၏။ ေ႐ွးအခါက အမႈကိစၥအားလံုးတြင္ ေလွ်ာက္တင္ျခင္းမ႐ွိခဲ့။ ယခုအခါ ငါသည္ ဤသို႔ ျပဳ၏။ မည္သည့္အခါမဆို ငါစားေသာက္ေနသည္ျဖစ္ေစ၊ အတြင္းေဆာင္၌ ေနသည္ျဖစ္ေစ၊ မိန္းမေဆာင္၌ ေနသည္ျဖစ္ေစ၊ အိပ္ေဆာင္၀င္သည္ ျဖစ္ေစ၊ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္သည္ျဖစ္ေစ၊ ခရီးထြက္သည္ျဖစ္ေစ၊ ဥယ်ာဥ္ထြက္သည္ ျဖစ္ေစ၊ နာခံေတာ္တို႔သည္ ျပည္သူ႔ကိစၥဟူသမွ်ကို ငါ့အား ေလွ်ာက္ၾကားရမည္။ ငါသည္ အလံုးစံု အကုန္ျပဳလုပ္မည္။
ငါကိုယ္တိုင္ အလွဴေတာ္အမတ္, သံေတာ္ဆင့္အမတ္တို႔ကို တစံုတရာ ႏႈတ္မိန္႔ေပးရာ သို႔မဟုတ္ အမတ္တို႔ အေရးတႀကီး စီမံျပဳလုပ္ရာတို႔၌ အျငင္းပြားဖြယ္, စဥ္းစားဖြယ္, ယံုမွားဖြယ္႐ွိပါလွ်င္ လႊတ္ေတာ္က အခ်ိန္မေ႐ြး အလ်င္အျမန္ ငါ့အား ေလွ်ာက္တင္ၾကရမည္။ ငါ့အား လံု႔လႀကိဳးကုတ္ အားထုတ္ရာ၌ ေရာင့္ရဲျခင္း မ႐ွိ။ ငါသည္ ေလာက၏ အစီးအပြား ျပဳလုပ္ရျခင္းကို ငါ၏ တာ၀န္ဟု ယူဆ၏။ ငါ့အား ေလာက၏ အစီးအပြား ေဆာင္႐ြက္ျခင္းမွတပါး အျခားအမႈကိစၥ မ႐ွိ။ ယင္းသို႔ အားထုတ္ေဆာင္႐ြက္ျခင္းကား ငါသည္ လူအမ်ား၏ ေႂကြးၿမီမွ လြတ္ကင္းရန္ျဖစ္၍ လူတို႔သည္ ဤေလာက၌လည္း ခ်မ္းသာၾကၿပီး တမလြန္ေလာက၌လည္း နတ္႐ြာသို႔ ေရာက္ၾကေစရန္ ျဖစ္၏။
ဤအက်ိဳးအတြက္ ဤတရားစာကို ေရးေစ၏။ ယင္းသည္ အဓြန္႔႐ွည္စြာ တည္ပါေစသတည္း။ ငါ၏ သား, ေျမး, ျမစ္ အဆက္ဆက္တို႔သည္ လူအမ်ား၏ အက်ိဳးစီးပြားအတြက္ ဆက္လက္ အားထုတ္ၾကေလာ့။ စင္စစ္ ႀကိဳးစား အားထုတ္ျခင္းႏွင့္ ကင္း၍ ဤအမႈကို ျပဳလုပ္ရန္ ခဲယဥ္း၏။
(သိရီဓမၼာေသာကမင္းတရားႀကီး၏ ကိုးတိုင္းကိုးဌာန ဗုဒၶဓမၼႏိုင္ငံေတာ္-ဦးေသာ္ဇင္)

Thus saith His Sacred and Gracious Majesty the King: In times past, there was not before at all hours discharge of administrative business or the receiving of reports. So by me has thus been arranged: at all hours, when I am eating, or in the harem, or in the inner apartments, or even in the ranches, or in the place of religious instruction, or in the parks, everywhere, Prativedakas are posted with instructions to report on the affairs of my people. In all places do I dispose of the affairs of the people. And if perchance by word of mouth I personally command a donation or a proclamation; or again, if an urgent matter has been assigned to the Mahdmdtras and if in connection therewith a debate or deliberation takes place in the Parisat then without a moment's interval should it be reported to me in all places, at all hours.
Thus has been ordered by me.
For there is no satisfaction of mine in exertion and dispatch of business. My highest duty is, indeed, the promotion of the good of all. Of that, again, the root is this: exertion and dispatch of business. There is no higher work than the promotion of the commonweal. And if I am at all making any exertion, it is in order that I may obtain the discharge of debt to all living beings, and make them happy in this world, while they may attain heaven in the world beyond. Now, for this purpose is this religious edict inscribed that it may last for ever, and that my sons, and grandsons, and great-grandsons may follow it for the good of all. But this is difficult of achievement except by great and sustained effort.
(Asoka-R.K. Mookerji)

Thus speaks the Beloved of the Gods, the king Piyadassi: In the past the quick dispatch of business and the receipt of reports did not take place at all times. But I have now arranged it thus. At all times, whether I am eating, or am in the women’s apartments, or in my inner apartments, or at the cattle-shed, or in my carriage, or in my gardens—wherever I may be, my informants should keep me in touch with public business. Thus everywhere I transact public business. And whatever I may order by word of mouth, whether it concerns a donation or a proclamation, or whatever urgent matter is entrusted to my officers, if there is any dispute or deliberation about it in the Council, it is to be reported to me immediately, at all places and at all times.
This I have commanded. In hard work and the dispatch of business alone, I find no satisfaction. For I consider that I must promote the welfare of the whole world, and hard work and the dispatch of business are the means of doing so. Indeed there is no better work than promoting the welfare of the whole world. And whatever may be my great deeds, I have done them in order to discharge my debt to all beings. I work for their happiness in this life, that in the next they may gain heaven. For this purpose has this inscription of Dhamma been engraved. May it endure long. May my sons, grandsons, and great grandsons strive for the welfare of the whole world. But this is difficult without great effort.
(Asoka and the decline of the Mauryas- Romila Thapar)

Thus saith King Priyadarsi, the Beloved of the Gods; in the times gone by, the discharge of duties and reporting was not at all times. So by me has thus been managed at all hours and in all places, whether I am eating or I am in the Harem, in the inner chamber, or in the cattle shed or in the place of religious instruction or in the garden, everywhere, the reporters should report people’s business to me. At all places I discharge the business of the people. And when by word of my mouth I order for a donation, or a proclamation, or, again, an urgent matter imposes itself on the Mahamatras, and if it envolves a discussion in the assembly then it should be reported to me at all places and at all hours without delay. I am never contented with my efforts or with my discharge of public business. My chief duty is the welfare of the entire world. Of that, again, fundamentals are exertion and discharge of business. There is no higher duty than the welfare of the people. And whatever efforts I make, it is in order to satisfy myself that I have discharged my duty to all animate beings so that they may gain heaven in the other world. So, for this purpose, this edict of morality has been caused to be inscribed that it may endure for a long time and that my sons, grandsons and great grandsons may follow it for the welfare of all mankind. But this is difficult to obtain except through intense exertion.
(Inscriptions of Asoka- N. P. Rastogi)